Er zijn liedjes die zo vanzelfsprekend klinken dat je bijna vergeet hoe onwaarschijnlijk hun ontstaan eigenlijk was. ‘Black Is Black’ is zo’n nummer. Het werd in 1966 opgenomen door een groep jonge Spaanse muzikanten met een Duitse zanger, geschreven door drie relatief onbekende Britse songwriters en geproduceerd in Londen door een man die tot dan toe vooral achter de schermen had gewerkt. Het resultaat was een van de grootste internationale hits van dat jaar en de eerste keer dat een Spaanse rockband wereldwijd doorbrak. Het verhaal achter dit nummer gaat over toeval, ambitie en een tijdperk waarin popmuziek grenzen begon te overschrijden die daarvoor ondenkbaar waren.
Los Bravos
Los Bravos ontstond in 1965 in Madrid uit een samensmelting van twee bestaande formaties, Los Sonor en de groep Mike and the Runaways. Vier leden, bassist Miguel Vicens Danus, gitarist Tony Martinez, organist Manuel Fernandez en drummer Pablo Sanllehi, hadden al eerder samengespeeld in Los Sonor. Wat de nieuwe band bijzonder maakte, was de komst van zanger Michael Kogel, een in Duitsland geboren zanger die later bekend zou worden onder de artiestennaam Mike Kennedy. Zijn stem had een internationale klank die in de Spaanse muziekscene ongebruikelijk was, en samen met de rest van de band besloot hij bewust in het Engels te gaan zingen om buiten Spanje door te breken.
Dat was een gedurfde keuze. Begin jaren zestig zongen bijna alle Spaanse popacts in het Spaans en bleef hun bereik beperkt tot het Iberisch schiereiland en Latijns Amerika. Los Bravos koos voor een andere weg. Na een handtekening bij de Spaanse tak van Decca Records reisde de band af naar Engeland om samen te werken met producer Ivor Raymonde, iemand die al ervaring had opgebouwd met artiesten als Marty Wilde, Billy Fury en Dave Berry. Die samenwerking zou de sleutel blijken tot het succes dat volgde.
Black Is Black
‘Black Is Black’ werd geschreven door het Britse songwritersteam Michelle Grainger, Tony Hayes en Steve Wadey en verscheen in 1966 als het debuutsingle van Los Bravos voor Decca. Het nummer bereikte de tweede plaats in het Verenigd Koninkrijk, de vierde plek in de Verenigde Staten en zelfs de eerste positie in Canada. In eigen land was het succes nog groter, daar stond het nummer van november 1966 tot eind januari 1967 bovenaan de Spaanse hitlijst. Daarmee werd Los Bravos de eerste Spaanse rockband met een internationale hit, iets wat destijds als een klein wonder werd gezien.
Het commerciële succes kwam bovendien niet direct. In de Verenigde Staten dook het nummer in augustus 1966 voor het eerst op in de Billboard Hot 100, op de bescheiden honderdste plaats, om vervolgens gestaag te klimmen tot de vierde positie. Dat geleidelijke succes past bij het beeld van een plaat die aanvankelijk moest wennen op de Amerikaanse radio, maar eenmaal opgepikt niet meer te stoppen was.
De vergelijking met andere muziek uit die periode zegt veel over hoe bijzonder dat was. 1966 was het jaar van de Britse invasie in optima forma, met bands als The Rolling Stones, The Beatles en The Kinks die de hitlijsten domineerden. Toevallig bracht juist The Rolling Stones datzelfde jaar een nummer uit met een vergelijkbare titel, ‘Paint It Black’, dat uiteindelijk zelfs een grotere hit werd. Dat Los Bravos, een band uit een land zonder noemenswaardige rocktraditie, zich tussen die gevestigde Angelsaksische namen kon nestelen, onderstreept hoe uitzonderlijk hun doorbraak was.
De stem van Kogel werd destijds vaak vergeleken met die van de Amerikaanse zanger Gene Pitney, en die gelijkenis was zo groot dat sommige luisteraars destijds dachten dat ‘Black Is Black’ eigenlijk een Pitney-plaat was. De combinatie van een meeslepende melodie, een strak arrangement en een zanger met een unieke, internationaal klinkende stem bleek een gouden formule. Het nummer verkocht wereldwijd meer dan een miljoen exemplaren en bleef wekenlang in de hitlijsten van meerdere landen genoteerd staan.
Belle Epoque
Elf jaar na het origineel kreeg ‘Black Is Black’ een verrassend tweede leven, dit keer in de handen van het Franse vrouwentrio Belle Epoque. De groep, bestaande uit zangeres Evelyne Lenton en twee begeleidende zangeressen, bracht in 1977 een discoversie van het nummer uit die verrassend goed aansloot bij de smaak van dat moment. De discogolf was in volle gang en het strakke, dansbare arrangement van Belle Epoque gaf de compositie een compleet nieuw jasje.
Wat deze cover extra bijzonder maakt, is dat de versie van Belle Epoque exact dezelfde notering behaalde als het origineel van Los Bravos, namelijk de tweede plaats in de Britse hitlijst, en dat elf jaar later. De discoversie werd bovendien een hit in meerdere Europese landen en liet zien hoe flexibel de compositie was. Waar het origineel dreef op gitaren en een swingend ritme uit het beat-tijdperk, werd het nummer in de disco-uitvoering herschapen tot een dansvloervuller compleet met strijkers en een pompende baslijn.
De cover verscheen op het debuutalbum van Belle Epoque, getiteld ‘Miss Broadway’, dat in 1977 uitkwam. Opvallend genoeg dook ‘Black Is Black’ op dat album zelfs drie keer op, als onderdeel van een langere discomedley op de tweede kant van de plaat. Het is een mooi voorbeeld van hoe een sterke melodie zich laat aanpassen aan de smaak van een nieuwe generatie luisteraars, en van hoe een producer een compositie soms zo goed vindt dat hij hem binnen hetzelfde album meerdere keren wil laten terugkeren.
Black Is Black
Het gelijknamige debuutalbum van Los Bravos verscheen eveneens in 1966 en werd in verschillende landen uitgebracht via verschillende platenlabels, Columbia in Spanje, Decca in het Verenigd Koninkrijk en Press Records in de Verenigde Staten. De tracklist verschilde licht tussen de Spaanse en Britse editie enerzijds en de Amerikaanse uitgave anderzijds, iets wat in die tijd wel vaker voorkwam wanneer platenmaatschappijen internationale releases naar eigen inzicht samenstelden.
Het album bevatte natuurlijk de titeltrack die de band wereldwijd bekend maakte, maar bood ook een goed beeld van waar de groep vandaan kwam, met invloeden uit de Britse beatmuziek van die jaren vermengd met een eigen, licht mediterrane touch. In de Verenigde Staten bereikte het album de drieënnegentigste plaats op de Billboard-albumlijst, een knappe prestatie voor een debuutplaat van een band die tot voor kort nog vrijwel onbekend was buiten Spanje.
Bring a Little Lovin’
Waar ‘Black Is Black’ de doorbraak was, bleek ‘Bring a Little Lovin” twee jaar later een van de weinige nummers waarmee Los Bravos internationaal nog enige indruk maakte. Het nummer werd geschreven door Harry Vanda en George Young van de Australische band The Easybeats en verscheen in april 1968. Het bereikte de eenenvijftigste plaats in de Amerikaanse hitlijst en de tweede plek in Spanje.
Het jaar 1968 was voor de band een periode van groot verdriet. Organist Manuel Fernandez verloor zijn echtgenote bij een auto-ongeluk, een tragedie die hem enkele weken later fataal zou worden. Kort daarna verliet zanger Kogel de groep om onder de naam Mike Kennedy een solocarrière te beginnen, wat het einde inluidde van de klassieke bezetting van Los Bravos. Ondanks deze zware periode kreeg ‘Bring a Little Lovin” decennia later alsnog een tweede leven, toen het nummer prominent te horen was in de film Once Upon a Time in Hollywood van Quentin Tarantino, waarmee een nieuwe generatie luisteraars kennismaakte met de band.
Los Bravos bewees dat een Spaanse groep, zingend in het Engels, kon meedraaien in dezelfde hitlijsten als de grote Britse en Amerikaanse namen van dat moment. Het nummer overleefde bovendien zijn eigen tijdperk, kreeg via Belle Epoque een tweede leven op de dansvloer, en werd zelfs in 1986 nog als aparte dansremix opnieuw uitgebracht. Weinig popnummers uit de jaren zestig kunnen zeggen dat ze op zo veel verschillende manieren en in zo veel verschillende decennia hun weg naar de hitlijsten hebben gevonden.