James Blunt heeft de afgelopen jaren meer van zichzelf laten zien dan van zijn muziek. Zijn humor op sociale media en zijn scherpe tong in interviews zorgden voor meer gespreksstof dan zijn platen. Met ‘Airplane Mode’ wil hij laten horen dat er ook muzikaal nog iets te halen valt. Het achtste album van de Britse zanger volgt op ‘Who We Used to Be’ uit 2023 en werd grotendeels opgenomen in Pig Music Studios in Banbury, samen met zijn eigen tourband. Blunt zegt dat hij ergens zijn weg kwijtraakte en die in dat studiootje terugvond. Dat klinkt mooi, maar de vraag is of de luisteraar die weg ook terugvindt.
De titel verwijst naar loskoppelen van een overvolle wereld, en de twaalf nummers draaien dan ook om druk, spijt en liefde die niet helemaal wil lukken. Het hoopvolle is dat Blunt de vroege jaren nul als referentie neemt, met David Gray, Coldplay en The Verve als aangegeven inspiratiebronnen. Opener ‘Circles’ is daar het duidelijkste bewijs van. De opbouw met zwellende synths knikt zichtbaar naar Snow Patrol, en Blunts stem klimt mee naar een refrein dat over wakker liggen van zorgen gaat. Het werkt, al is het geen nieuw terrein.
‘Time to Time’ komt wat steviger uit de hoek, met een galmend gitaarriffje en een ritmesectie die netjes in het gelid loopt. In ‘Modern Love’ en het zonnige ‘Tastes Like Summer’ draait het om oude liefdes en alledaagse routine. Hier zie je ook de zwakte van de plaat. De teksten blijven vaak abstract en laten het aan de arrangementen over om de sfeer te schilderen. Die arrangementen zijn gladjes en vakkundig, maar ze sluiten de gaten niet altijd.
Het dieptepunt zit in het middenstuk. ‘Weight of It All’ en ‘Reason to Die’ behandelen zwaarmoedigheid, spijt en het ouder worden, en de toon is oprecht. Maar de akoestische gitaar met zwoegende strijkers hebben we van Blunt al vaker gehoord. De emotie is er, de vernieuwing niet. Het wordt beter met ‘Hey, People’, een Britpopachtige schouderklop waarin hij aanbiedt zijn liefde te blijven geven als de mensheid die kwijtraakt. ‘In Your Blood’ opent met een orgel en groeit uit tot een power ballad waarin Blunt voor het eerst echt gedetailleerd wordt over wat hem dwarszit. Daar zit de kracht van de plaat, ook al blijft het precies op de rand van het bekende.
De afsluiting is zacht. ‘Oh, Daisy’ is een speels klappend deuntje met een bitter randje en ‘This Is Not Forever’ leunt op gestrummelde gitaren en strijkers die aan ‘Wonderwall’ doen denken. Een bescheiden slot dat past bij de boodschap dat ook pijn voorbijgaat.
‘Airplane Mode’ is een nette, soms warme plaat die zijn nostalgie niet verbergt. Blunt klinkt zelfverzekerd en de liedjes zitten goed in elkaar. Maar wie hoopt op een echte stap vooruit, komt bedrogen uit. Dit is vooral een terugblik die gelukkig meer is dan alleen vermaak. (8/10) (Atlantic)