Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Slothrust – What They Grow In The Garden
Het Amerikaanse alternatieve rocktrio presenteert een veelzijdige nieuwe verzameling nummers die schommelt tussen pakkende popmelodieën en gruizige gitaaruitbarstingen. Op ‘What They Grow In The Garden’ probeert de band een breder publiek aan te spreken door toegankelijke refreinen te koppelen aan hun bekende eigenzinnige teksten. De felle single ‘Dystopian Cemetery’ heeft een uitstekende radio-energie en haakt direct vast in het hoofd van de luisteraar. Toch valt op hoe wisselvallig het niveau over de gehele lengte van de plaat blijkt te zijn. Tracks zoals ‘Twisted Paradise’ leunen wat te veel op voorspelbare popstructuren, wat ten koste gaat van de artistieke spanning. Beter geslaagd is het stekelige ‘Burn The Deck’, waarin de band haar rauwe randjes wél weer even durft te tonen aan de luisteraar. Het is een onderhoudende en commercieel aantrekkelijke plaat geworden, al zult u tevergeefs zoeken naar echt vernieuwende muzikale invalshoeken binnen het gitaargenre. (William Brown) (7/10) (Equal Vision)
St. Paul & The Broken Bones – Proxy
De bekende soulformatie uit Alabama levert een compacte maar uiterst energieke nieuwe verzameling nummers af. Op ‘Proxy’ keert de band terug naar een zeer direct en ongepolijst funky geluid dat vanaf de eerste seconde strak uit de speakers knalt. De opzwepende single ‘Loving Wrong’ vormt het dynamische middelpunt van deze release en laat de rauwe vocalen fantastisch tot hun recht komen. De blazerssectie op het strakke ‘Cold Trace’ klinkt buitengewoon fel en doordringend, wat de nummers een enorme podiumkracht meefeelt. Toch blijft het jammer dat deze release met slechts vier tracks wel erg snel voorbij is, waardoor het meer als een tussendoortje aanvoelt. Het rustigere nummer ‘Gutter’ brengt wat meer emotionele balans, maar kan de overdaad aan spierballenretoriek niet helemaal compenseren. De band levert hiermee een sympathieke en zeer krachtige plaat af die live ongetwijfeld voor een enorme explosie van energie zal zorgen. (Daniel Harris) (7/10) (Thirty Tigers)
Kai Hansen – Born With A Hammer
‘Born With A Hammer’ is het soloalbum van de de Duitse zanger/gitarist Kai Hansen, mede-oprichter van Helloween en oprichter van Gamma Ray. Boegbeeld van de Duitse powermetal. Het album klinkt erg modern, evenals de muziek op ‘Born With A Hammer’. Verantwoordelijke man hiervoor is Eike Freese die onder andere ook heeft gewerkt met Deep Purple en Simple Minds. ‘Born With A Hammer’ is zijn eerste soloproject sinds ‘XXX-Three Decades In Metal’ dat uitkwam in 2016. De muzikanten die op het album meespelen zijn een mix van bekende namen en familie. Naast Kai zelf horen we zijn zoon Tim op gitaar en Eike Freese is niet alleen verantwoordelijk voor het geluid maar speelt ook een mopje gitaar op ‘Born With A Hammer’. De ritmesectie bestaat uit Alexander Dietz van Heaven Shall Burn op bas en op de drumkruk zit Dan Wilding van Carcass. Een waarschuwing voor Helloween-en Gamma Ray fans, de muziek op ‘Born With A Hammer’ verschilt nogal wat van deze bands. Natuurlijk horen we ook deze twee bands terug in de muziek op dit album, met name op de laatste nummers van het album maar het is stilistisch gezien toch andere koek. Geen pure powermetal maar traditionele heavy metal/hardrock met veel ruimte voor de zang van Kai en elektronische accenten zoals in ‘I.D.G.A.F.’ Beste nummer is het titelnummer dat ik zonder enige twijfel kan betitelen als de ‘Bohemian Rhapsody’ van de metal. Wat een geweldig nummer! Petje af voor Kai Hansen die met ‘Born With A Hammer’ niet op safe speelt maar er voor kiest om buiten de lijntjes te kleuren. (Ad Keepers) (8/10) (earMUSIC)
Lizz Wright & Kenny Banks Sr. – Nearness
Lizz Wright is een veelzijdige zangeres die sinds haar debuut ‘Salt’ uit 2003 inmiddels zeven albums op haar naam heeft staan. Haar nieuwste project, ‘Nearness’, brengt ze samen uit met Kenny Banks Sr., een gewaardeerde jazzpianist met wie ze al geruime tijd samenwerkt. ‘Nearness’ is een intiem, minimalistisch album, gedragen door de warme vocalen van Wright en de subtiele pianobegeleiding van Banks Sr. Wright beschikt over een prachtige stem. Haar voordracht en timing behoren tot de top in haar klasse. Opener ‘The Nearness of You’ zet de toon met een passende, ingetogen setting. Juist daarin schuilt zowel de kracht als de beperking van het album. De ruimte, rust en muzikale verfijning kunnen aangenaam zijn, maar vragen ook om een luisteraar die zich volledig daar aan wil overgeven. Want hoewel de kleine bezetting de kwaliteiten van beide uitvoerders mooi blootlegt, mist de muziek op momenten wat dynamiek. Een subtiele orkestrale inkleuring had wellicht voor meer afwisseling kunnen zorgen. Nergens wordt het slecht, maar echt meegevoerd worden blijkt een uitdaging. Zelfs Amazing Grace blijft wat aan de lauwe kant, terwijl juist daar meer gedragen intensiteit mogelijk lijkt. Een heerlijk album voor een rustige zondagochtend. Maar voor een volledige luisterervaring ontbreekt soms de muzikale prikkel. (Bart van de Sande) (5/10) (Blues and Greens)
Anthrax – Cursum Perficio
Anthrax is terug, en niet zachtzinnig. Na tien jaar stilte gooien de mannen er met ‘Cursum Perficio’ een plaat tegenaan die zowel knipoogt naar het verleden als vooruitkijkt. De titel is Latijn voor ‘mijn reis is voltooid’, en dat gevoel van afronding hangt boven de hele plaat. Opener ‘Persistence of Memory’ begint traag met een orkestraal randje, voordat ‘The Long Goodbye’ de boel op scherp zet. Pas bij ‘It’s for the Kids’ ontketent de band het echte geweld: scheurende riffs, beukende drums en een refrein dat om een moshput vraagt. ‘The Edge of Perfection’ is een opvallend experimenteel nummer op de plaat, bijna zeven minuten lang en met een ijzige rand die je niet meteen bij Anthrax verwacht. Verderop zorgen ‘Infectious’ en ‘Watch It Go’ voor de nodige herrie, terwijl ‘My Victory’ de plaat afsluit zoals het hoort: met een vol refrein en zonder overbodige poespas. Niet alles is even scherp, sommige songs blijven steken in nette middelmaat, maar wie van rauwe thrash houdt komt hier ruimschoots aan zijn trekken. Geen gladde afscheidsplaat, maar een eerlijke, stevige knal. (Anton Dupont) (7/10) (Nuclear Blast / Megaforce)
