Ruim veertig jaar na hun doorbraak bewijst Duran Duran nog altijd waarom de band tot de grootste namen uit de popgeschiedenis behoort. Op maandagavond in het Tilburgse Spoorpark kreeg het publiek een compacte, maar uiterst effectieve festivalshow voorgeschoteld, opgebouwd rond de grootste hits uit het omvangrijke repertoire van de Britse groep.
Als voorprogramma had men twee Nederlandse toppers uitgenodigd. Geopend werd met Orange Skyline, waarna de mannen en vrouw van Son Mieux het publiek vermaakten. Beide bands deden hun best, maar het publiek had vanwege het weer besloten pas zo laat mogelijk naar de Tilburgse binnenstad te trekken. En dat terwijl de organisatie haar uiterste best had gedaan om vanwege de hitte het voor het publiek zo aangenaam mogelijk te maken, met gratis drinkwatertappunten en zonnebrandcrème op meerdere plekken. Een verantwoorde keuze, waar dan ook veelvuldig gebruik werd gemaakt.
Nog voordat de bandleden allemaal het podium betraden, zette drummer Roger Taylor het openingsmoment in gang. Onder de klanken van ‘Is There Something I Should Know?’ verschenen vervolgens de overige muzikanten op het podium. Het vormde de aftrap van een optreden dat vooral draaide om herkenning, nostalgie en een zorgvuldig geselecteerde verzameling publieksfavorieten.
Na een energieke uitvoering van ‘The Wild Boys’ begroette frontman Simon Le Bon het publiek in beknopt Nederlands, iets wat zichtbaar werd gewaardeerd door de aanwezigen. Vervolgens schakelde de band moeiteloos door naar ‘A View to a Kill’, nog altijd de enige officiële James Bond-titelsong die de eerste plaats van de Amerikaanse hitlijsten wist te bereiken.
Na afloop van dat nummer nam Le Bon even de tijd om de omgeving in zich op te nemen. Hij verwees naar de fraaie zonsondergang boven Tilburg en merkte op dat de maan ook al zichtbaar was. Met een theatrale wolvengehuil leidde hij vervolgens het onvermijdelijke ‘Hungry Like the Wolf’ in, één van de grootste klassiekers uit het album ‘Rio’.
Kort na dat nummer kende de avond een klein technisch ongemak. Het geluid viel plotseling weg, waarop Le Bon met gevoel voor humor informeerde of het optreden soms werd stopgezet. Gelukkig bleek het probleem van korte duur en was de storing binnen ongeveer een minuut verholpen. Daardoor kon de band zonder verdere problemen verdergaan met ‘INVISIBLE’, afkomstig van het album ‘Future Past’.
Gaandeweg de avond verbeterde ook het geluid in het algemeen. Waar de mix aan het begin van de show nog wat vlak en mat overkwam, werd deze gedurende het optreden steeds beter uitgebalanceerd, waardoor de band uiteindelijk veel krachtiger en helderder klonk dan tijdens de eerste nummers.
Zoals verwacht vormden de jaren tachtig het zwaartepunt van de setlist. Nummers als ‘The Reflex’, ‘New Moon on Monday’, ‘Planet Earth’, ‘Notorious’ en ‘Girls on Film’ werden enthousiast ontvangen door het publiek, dat vrijwel ieder refrein woord voor woord meezong.
Een van de meer ingetogen momenten van de avond kwam met ‘Ordinary World’. Le Bon droeg het nummer op aan mensen die het wereldwijd moeilijk hebben en aan iedereen die strijdt voor vrede. Het gaf de ballad, die ruim dertig jaar na verschijnen nog niets van zijn kracht heeft verloren, een extra emotionele lading.
Ook ‘Come Undone’ vormde een hoogtepunt. Het nummer werd gebracht als duet tussen Le Bon en backingvocaliste Anna Ross, wat zorgde voor een fraaie dynamiek en een warme uitvoering van één van de sterkste songs uit het album ‘The Wedding Album’.
Na ‘Notorious’ volgde een uitgebreid moment waarop de bandleden werden voorgesteld aan het publiek. Tevens stond Le Bon stil bij zijn langdurige samenwerking met Nile Rodgers van Chic. Hij vertelde dat Rodgers betrokken was bij het schrijven van het daaropvolgende ‘Free to Love’, een van de nieuwste nummers in het repertoire van de groep.
Tijdens het optreden werden ook de backingvocalisten nadrukkelijk in de schijnwerpers gezet. Rachel O’Connor en Anna Ross leverden gedurende de gehele avond een belangrijke bijdrage aan het kenmerkende Duran Duran-geluid en zorgden ervoor dat de rijk gearrangeerde studioversies ook live overtuigend overeind bleven.
Hoewel Le Bon nooit bekend heeft gestaan als een technisch perfecte zanger, viel op dat zijn stem deze avond niet altijd even stabiel klonk. Net als tijdens het optreden van vorig jaar in Amsterdam waren er momenten waarop de leeftijd en de vele tourjaren hoorbaar werden. Toch deed dat uiteindelijk weinig af aan de beleving. Zijn charisma, ervaring en gevoel voor publiekscontact compenseerden veel, terwijl de band muzikaal nog altijd bijzonder solide speelde.
Met publieksfavorieten als ‘(Reach Up for the) Sunrise’, ‘Girls on Film’, dat overging in een fragment van ‘Psycho Killer’ van de Talking Heads, en de afsluitende toegiften ‘Save a Prayer’ en ‘Rio’, kreeg het Tilburgse publiek precies wat het verwachtte: een avond vol klassiekers van een band die nog altijd weet hoe een groot popconcert moet klinken.
De setlist was veilig en sterk gericht op de hits, maar voor een festivalpubliek werkte die aanpak uitstekend. Duran Duran koos niet voor verrassingen of diep albumwerk, maar voor een zorgvuldig opgebouwde reis langs vier decennia popgeschiedenis. Ondanks enkele technische problemen en een vocaal niet altijd vlekkeloze Simon Le Bon bleef vooral overeind waarom de groep nog steeds volle velden trekt: een indrukwekkende catalogus met tijdloze songs.
Foto’s (c) Patricia Verploegh Chassé