“Ladies and gentlemen, please welcome on stage: the mighty FM” klonk het door de speakers van de Udense Pul. Die zaal was voor de Britse AOR band FM helaas maar matig gevuld. Je zou zeggen dat met een tour van de viering van het geprezen debuutalbum ‘Indiscreet’ er toch meer animo zou zijn. Neem daarbij ook nog het feit dat dit de enige Nederlandse show was voor de band, viel het publieksaantal wat tegen.
Gelukkig voor de aanwezigen die wel de reis naar de Pul hadden gemaakt bleek er veertig jaar na het uitbrengen van het eerdergenoemde debuutalbum nog geen slijt te zitten op de mannen, waarvan de meeste op het podium ook al aanwezig bij waren. Enkel toetsenist Jem Davis, die midden jaren 90 aansloot een ‘’nieuweling’’ op gitaar Jim Kirkpatrick die in 2008 zich bij FM aansloot. Oerleden Pete Jupp, Merv Goldsworthy en frontman Steve Overland staan nog altijd hun mannetje. Het is haast jaloersmakend hoe goed Overland nog bij stem is. Hij klinkt nog exact hetzelfde als veertig jaar geleden. Niet alleen op de nieuwe albums die met regelmaat verschijnen, ook live wist hij het op 66-jarige leeftijd nog zonder problemen vol te houden.
Daar zit gelijk wel een klein minpuntje. Het is logisch dat ‘Indiscreet’ centraal stond, maar was er echt geen ruimte voor een nummertje van de sterke laatste plaat ‘Brotherhood’? Afijn, de meeste mensen komen toch voor klassiekers als ‘That Girl’ die al vroeg de revue passeerde. Het zorgde voor een snelle connectie met het publiek.
Nederland was ook op het podium vertegenwoordigd in de vorm van wat Grolsch flesjes, naast het water. Toetsenist Pete Jupp was voor het nieuwere ‘Killed By Love’ even kwijt welk keyboard hij moest gebruiken, maar wist dat op tijd weer te herinneren. Met wat glimlachende blikken van Overland en Kirkpatrick tot gevolg. FM stond vaak met een glimach te spelen deze avond. Hierdoor voelde het in de zaal ook gemoedelijk, niet alleen het publiek kwam voor een mooie avond. Ook de band zelf stond hier duidelijk niet enkel ‘’omdat het moest’’.
Een andere nieuwere plaat ‘Synchronized’ kon op aardig wat extra keeltjes rekenen in het refrein, net als het laatste nummer van de reguliere set ‘Turn This Car Around’. Als je van dat nummer niet vrolijk werd, was je op het verkeerde adres. Natuurlijk konden ‘Someday’, ‘Bad Luck’ en ‘Tough It Out’ niet ontbreken, ook deze vaste waardes werden nog altijd met plezier gebracht.
De toegift bestond uit een klein stukje klassiek spel op de keys alvorens ‘Does It Feel Like Love’ de avond afsloot. Dat deed het zeker. FM mag dan niet de bekendste naam zijn uit eind jaren 80, maar dat ze, in tegenstelling tot een behoorlijk aantal andere bands, nog altijd klinken als de FM van toen met de meeste van de originele bezetting, kun je alleen maar bewonderen.