Leon Bridges heeft zijn carrière lang gebouwd op warmte, en op ‘Happiness Anytime’ draait hij die knop nog wat verder open. Na de bedachtzame country en folk van ‘Leon’ uit 2024 stapt de zanger uit Fort Worth met zichtbaar plezier de dansvloer op. Het is een plaat die je aanzet op een grijze dag en waar je een stuk lichter van uit komt.
Bridges brak in 2015 door met ‘Coming Home’, een debuut dat zo overtuigend in de soul van de jaren zestig stond dat veel luisteraars dachten met een verloren gewaande opname te maken te hebben. Met ‘Good Thing’ in 2018 zocht hij de dansbare kant al op, en zijn samenwerkingen met Khruangbin op ‘Texas Sun’ en ‘Texas Moon’ lieten horen hoe goed zijn stem past op een losse, groovegedreven ondergrond. Die lijn trekt hij nu door. Voor de productie schakelde hij J Lloyd-Watson en Lydia Kitto in, twee derde van de Britse band Jungle. Het begon volgens de verhalen met een schetsmatige instrumental rond een Wurlitzer en een ontspannen drumpatroon, waarna Bridges er bijna vanzelf zijn melodieën overheen legde. Bassist Pino Palladino zorgt daarbij voor een stevige, warme onderlaag.
De invloeden liggen open en bloot op tafel. Je hoort de Afrobeat van Fela Kuti, Braziliaanse ritmes, wat disco en Zuid-Amerikaanse percussie, maar het blijft opvallend ongedwongen klinken. ‘Light the Way’ opent met optimisme en zet de toon voor het geheel. ‘Tears of Joy’ is een van de ingetogen momenten en gaat volgens de producers over offers, doelgerichtheid en wat je als muzikant achterlaat. Dat geeft de plaat een extra laag onder al het zonnige oppervlak. ‘Illusion’ schuift al wat verder op richting de groove, maar het is ‘Your Love Is Electric’ dat het meest blijft hangen. Glinsterende instrumentatie, een dansbaar ritme en een refrein dat je snel meezingt, zonder dat het schools of berekend aanvoelt. In ‘All Day, All Night’ krijgt Kitto zelf een rol als gastzangeres, wat de samenwerking een mooi extra accent geeft.
Wie zoekt naar stevige emotionele diepgang, moet zijn verwachtingen bijstellen. Met twaalf nummers en ongeveer vijfentwintig minuten is dit een compacte plaat die vooral op gevoel en beweging draait. Sommige nummers lijken qua opbouw op elkaar en een enkele keer had een tweede versie of een gewaagder arrangement de uitwerking nog kunnen vergroten. Dat is nauwelijks een bezwaar, want de plaat heeft juist iets ontspannens omdat ze niet meer wil zijn dan ze is. De spontaniteit uit de studio, waar een deel in één take werd opgenomen, klinkt in elke noot door.
Bridges zegt zelf dat hij licht wil zijn en dat geluk niet iets is dat je achterna hoeft te jagen. Dat komt geloofwaardig over, mede doordat zijn zachte, expressieve stem zo natuurlijk over de ritmes glijdt. ‘Happiness Anytime’ is geen plaat die het genre op zijn kop zet, maar wel een vriendelijke, goed doordachte uitbreiding van wat hij al deed. Een album voor de zomerse dagen die er nog zijn en voor de grijze dagen die eraan komen. (7/10) (Columbia Records)