De 32-jarige Ina Forsman is een Finse soulartieste die met speels gemak ook andere invloeden in haar muziek verwerkt. Van jongs af aan had ze een voorliefde voor de old-school blues, jazz en soul. Bij Forsman kwamen onder meer de klanken van Etta James en Nina Simone uit de muziekspeler.
Heden ten dage woont en werkt ze vanuit Berlijn. En wat een stem had deze dame! Het was bijna mind-boggling dat een artieste van het kaliber Forsman, met een stem die niet onder hoefde te doen voor de grote namen uit de blues- en soulwereld, voor een handvol aanwezigen in een verkleinde zaal van De Bosuil in Weert stond te spelen.
Chapeau voor De Bosuil, die het risico nam om een artiest te boeken waarbij geen garantie bestond dat de zaal vol zou lopen. Degenen die het genoegen hadden om Ina Forsman en haar uitstekend geklede en muzikale begeleidingsband te mogen aanschouwen, kregen een voorbeeld voorgeschoteld van hoe soulmuziek anno 2026 nog steeds gemaakt kon worden, zonder belegen te klinken.
Voor een luttel bedrag stond er een dijk van een stem, ondersteund door sterke muzikanten, voor je te spelen. En ondanks het beperkte aantal bezoekers werd er muziek gemaakt alsof de tent was uitverkocht. Dat verdiende respect.
Het podium werd goed benut door de vijf muzikanten die Forsman begeleidden. Samen zorgden ze voor een volle, warme sound, waarmee de soul de zaal in werd geslingerd. De band klonk als een geoliede machine, zonder dat de afzonderlijke muzikanten daarbij naar de achtergrond verdwenen.
Forsman bracht nummers van haar eerste en laatste album ten gehore, afgewisseld met een aantal covers. Zo bracht ze een bewerkte versie van ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James, zong ze ‘Feelin’ Alright’, bekend geworden in de uitvoering van Joe Cocker en oorspronkelijk van Traffic, en bracht ze als toegift Liza Minnelli’s ‘Maybe This Time’. Daarmee liet ze nog maar eens haar veelzijdigheid horen.
Met haar laatste album wilde Forsman naar eigen zeggen een wat vrolijkere plaat maken. Maar zoals ze zelf aangaf, kon zoiets niet worden afgedwongen. Ze kon niet simpelweg zeggen: “Op dat moment ga ik happy nummers maken”, terwijl de inspiratie haar vijf wat donkerdere liedjes bracht. En als die nummers dan ook goed waren, waarom zou ze ze er dan niet gewoon opzetten?
Een mooie gedachte, die ook terugkwam in het nummer ‘As Long As It Takes’. Een lied over vrienden die, wanneer de zon niet scheen, bij je in de regen bleven staan, zolang als het nodig was. Muziek die niet alleen lekker klonk, maar ook iets te vertellen had.
Haar stem had raakvlakken met die van Etta James, Erykah Badu, Janis Joplin en Duffy. Maar je kon je in slechter vergelijkend gezelschap verkeren. Forsman had een eigen geluid, een warme en krachtige stem en de overtuiging om haar muziek op haar manier te brengen.
Ina Forsman verdient het om breder gezien en erkend te worden. In de allerlaatste toegift volgde een bewerkte soul-reggaeversie van The Beatles ‘Don’t Let Me Down’. Van alles kon er gezegd worden, maar niet dat Ina Forsman en haar band het aanwezige publiek in de kou hadden laten staan.
Een kleine kanttekening voor Forsman zelf: neem bij een volgende keer wat merchandise mee, zoals albums. Want dan was er in ieder geval zeker één exemplaar minder mee terug naar Berlijn.