De Australische singer-songwriter Ruel van Dijk heeft het muzieklandschap weer betreden met een nieuw album ‘Kicking My Feet & Screaming’. Het album bestaat uit twee cd’s en is een aanvulling op het album ‘Kicking My Feet’, welke in 2025 uitgebracht is.
Het eerste album begint met ‘Hate Myself’, een track die gelijk de nieuwe ietwat rockende sound van de zanger portretteert. Een heerlijke bas vormt zich rond zijn stem en neemt nog nét niet de overhand.
‘In Your Mind’ volgt met een vergelijkbare sound. Met goed gehoor is zelfs een lichte disco invloed te herkennen. Hoewel de sound veranderd is ten opzichte van andere albums, is zijn stem nog altijd loepzuiver.
De muziek is, zoals men inmiddels gewend mag zijn van de Australiër, niets anders dan dansbaar. Dat idee wordt ook voortgezet met de tracks ‘Faking Smiles’ en ‘Debbie Don’t Cry’.
Een aantal nummers laat echter ook de meer gevoelige kant van de artiest zien. Nummers als ‘I Didn’t Love You Anyway’ en ‘Can I Have It Back?’ praten over de pijn die een jongvolwassene kan ervaren na een eerste gebroken hart. De herkenbare tekst met daarbij zweverige muziek zorgen hier voor een melancholisch gevoel.
Met een lange reeks emotionele nummers, met daarin ‘Talking To The Driver’, ‘Since The Day You Left Me’ en ‘What It Sounds Like’, wordt Cd 1 afgesloten, en daarmee voorlopig ook het gevoelige stuk.
Cd 2 begint namelijk met ‘Only Ever’, een nummer wat zo om twee uur ‘s nachts in de discotheek gedraaid kan worden. Het lijkt erop dat Cd 2 meer het ‘Screaming’ gedeelte van de albumtitel bevat. De nummers zijn minder verdrietig en juist meer hoopvol, wat ook erg te merken is aan de tekst van ‘Wild Guess’.
De verliefde kant van de 23-jarige zanger komt op deze cd veel naar boven. Nummers ‘When You Walk In The Room’, ‘I Can Die Now’ en ‘Not What’s Going On’ praten vooral over de onbereikbaarheid maar daardoor ook de mooie kant van verliefd zijn. Teksten als “I thought these feelings would be gone, but that’s not what’s going on” praten op cryptische manier over dit fenomeen.
Deze cd wordt vervolgd met een pijnlijk nummer, omgewikkeld in een dansbare melodie, ‘Destroyer’. Als jongvolwassene heeft Ruel redelijk wat meegemaakt op het vlak van liefde en dat blijkt. De toegankelijkheid van zijn teksten siert hem enorm.
‘The Suburbs’ past perfect in het repertoire van de Australiër. Het is een pakkend nummer met ietwat simpele teksten en het zou zo thuis passen in de Nederlandse Top 40.
‘No News Is Good News’ neemt de luisteraar mee in een verhaal van acceptatie na het uitgaan van een relatie. Over de afwezigheid van een voorheen constante factor in je leven en het gemis ervan, in de hoop dat het ooit nog goedkomt. Met andere woorden: geen nieuws is goed nieuws.
Met ‘Even Angels Won’t’ toont Ruel als geen ander aan wat voor fantastische lyricus hij eigenlijk is. “Days are heavy in your shoulders, you’re wearing it like a gown. So elegantly golden, covering up your crown.” Het is een mooie vorm van beeldspraak die bij de andere nummers nog wat ontbrak om een typisch Ruel van Dijk-album te zijn.
Het tweedelig album sluit af met, hoe kan het ook anders, ‘Kicking My Feet’ en ‘dst (outro). De Ruel-sound zoals men gewend is komt hier het best naar voren en dit zijn de beste nummers van het hele album. Ze steken goed in elkaar technisch gezien, de teksten zijn benaderbaar en verfrissend en zorgen voor een nieuwe blik op Ruel, terwijl het vertrouwde gevoel niet verdwijnt.
Het album ‘Kicking My Feet & Screaming’ is een zit om door te komen, maar dan krijg je ook wat. Melancholische muziek en teksten, vernieuwende nummers, maar ook de oude vertrouwde Ruel-nummers; alles is terug te vinden. Of je nu hopeloos verliefd bent of juist heel veel liefdesverdriet hebt, het album heeft voor ieder wat wils en toont aan dat Ruel nog lang niet klaar is met zijn stem gebruiken in de muziekwereld. (8/10) (Recess Records Pty Ltd / Giant Music)