De herkenbare klanken van Philadelphia soul en disco vulden vrijdagavond de Cacaofabriek in Helmond, waar The Three Degrees een avond vol bekende nummers, dansbare grooves en vocale harmonieën verzorgden. Valerie Holiday, Freddi Poole en Hazel Payne stonden centraal in het optreden, begeleid door een vijfkoppige band met drums, bas, gitaar en twee toetsenisten. The Three Degrees ontstonden in 1963 in Philadelphia en groeiden in de jaren zeventig uit tot een van de bekendste vrouwelijke soulgroepen. De groep werkte in die periode met het label Philadelphia International Records en producers Kenny Gamble en Leon Huff, waarmee de typische Philadelphia-soulklank verder werd ontwikkeld. Nummers als ‘Year of Decision’, ‘Dirty Ol’ Man’ en ‘When Will I See You Again’ werden belangrijke onderdelen van hun repertoire. Vooral ‘When Will I See You Again’ groeide in 1974 uit tot een internationale hit.
De huidige bezetting had met Valerie Holiday een directe verbinding met die geschiedenis. Holiday maakte sinds 1967 deel uit van The Three Degrees en was daarmee al bijna zes decennia onderdeel van de groep. Freddi Poole trad in 2011 toe nadat Cynthia Garrison de groep had verlaten. Poole had daarvoor onder meer gezongen met The Former Ladies of the Supremes en was al vanaf jonge leeftijd actief als zangeres. Hazel Payne bracht op haar beurt een eigen stukje soul- en discohistorie mee. Zij was eerder lid van A Taste of Honey, de groep achter de hit ‘Boogie Oogie Oogie’.
De avond begon met een jazzy intro van de band, waarna The Three Degrees het podium betraden voor ‘Shake Your Groove Thing’, origineel van Peaches & Herb, maar door de drie dames absoluut niet slechter. Met ‘Year of Decision’ en ‘My Simple Heart’ werd direct duidelijk dat het eigen repertoire een belangrijke plaats in de set innam. ‘Can’t You See’ werd gevolgd door een eerste kort openingswoord van Valerie Holiday, waarna ‘Take Good Care of Yourself’, ‘Giving Up, Giving In’ en ‘Get Your Love Back’ elkaar opvolgden. De drie zangeressen wisselden gedurende het optreden regelmatig van plek op het podium. Dat leverde soms een komisch tafereel op, omdat zij de setlijst niet altijd goed konden lezen. Wanneer de band al was begonnen, moesten ze zich met enige haast naar de juiste positie begeven. De zangeressen gingen daar zichtbaar ontspannen mee om en wisten de kleine momenten van verwarring met humor op te vangen.
Na ‘The Runner’ volgde ‘You’ll Never Find Another Love Like Mine’, het nummer dat oorspronkelijk bekend werd in de uitvoering van Lou Rawls. Daarna was er opnieuw ruimte voor een kort praatje. Met ‘Dirty Old Man’ keerde de groep terug naar het repertoire uit de Philadelphia-periode. Het nummer was in Nederland bijzonder succesvol en leverde The Three Degrees in 1973 hun eerste nummer 1-hit op, vlak voor het in België ook op nummer 1 terecht kwam. Daarna verschoof de sfeer steeds nadrukkelijker richting disco. Tijdens ‘I’m So Excited’ kreeg het publiek een actieve rol. Het nummer was oorspronkelijk van The Pointer Sisters en werd door The Three Degrees gebruikt als een energieke onderbreking van het eigen repertoire. Een deel van het nummer werd door het publiek meegezongen, terwijl de drie zangeressen hun dansvaardigheden en poses uitgebreid lieten zien. Ook ‘Disco Inferno’ paste naadloos in die overgang naar de dansvloer. Het nummer was oorspronkelijk van The Trammps en was een van de herkenbare discoklassiekers uit de jaren zeventig. In de uitvoering van The Three Degrees vormde het een stevige opmaat naar het slot van de set.
In een dankwoord vertelde Valerie Holiday dat Nederland een bijzondere plaats inneemt in de geschiedenis van The Three Degrees. Het was hier dat de groep met ‘Dirty Ol’ Man’ zijn eerste nummer 1-hit behaalde. Holiday benadrukte dat Nederland daardoor altijd een belangrijke plek voor de groep was gebleven. Daarna volgde ‘When Will I See You Again’. Het nummer werd door de hele zaal meegezongen. Tijdens het nummer liepen de zangeressen naar de rand van het podium en schudden zij enkele handen uit het publiek. Het lied, waarmee The Three Degrees in 1974 internationaal doorbraken, kreeg daarmee een duidelijk gezamenlijk karakter.
Na het einde van ‘When Will I See You Again’ bogen de drie zangeressen voor het publiek en verlieten zij het podium. Het applaus bracht hen terug voor een toegift. ‘TSOP (The Sound of Philadelphia)’ (Door de fans ook vaak ‘Soul Train’ genoemd, omdat het de titeltrack was van het beroemde Amwerikaanse muziekprogramma Soul Train, waar ook bands als Shalamar uit voort kwam) zette de zaal opnieuw in beweging, waarna de groep overging in ‘Boogie Wonderland’. Ook dat laatste nummer was geen oorspronkelijk Three Degrees-nummer. ‘Boogie Wonderland’ werd in 1979 uitgebracht door Earth, Wind & Fire en groeide uit tot een vaste waarde binnen het discorepertoire. In Helmond kreeg het nummer een duidelijke publieksfunctie: de zaal werd aangemoedigd om mee te zingen en te dansen. Het terugkerende “Ah-ah-ah-ah ah-ah-ah-ah ah-ah-ah-ah Wonderland” werd gezamenlijk ingezet, en de dames speelden ermee door de zaal helemaal klaar te maken voor het slotakkoord. In de outro van ‘Boogie Wonderland’ kreeg de gitarist nog ruimte voor een korte gitaarsolo, waarna het optreden definitief eindigde, en de dames na een korte pauze buiten de zaal kwamen voor een meet en greet met het publiek.
The Three Degrees hadden in de Cacaofabriek een programma gebracht waarin hun eigen Philadelphia-soulrepertoire werd afgewisseld met nummers uit de bredere soul- en discogeschiedenis. De combinatie van de drie stemmen, de dans en de directe interactie met het publiek maakte duidelijk waarom de groep na meer dan zestig jaar nog steeds op het podium stond.
Foto’s (c) Stefanie Portegies