Wie Rori al een tijdje volgt, weet dat ze haar weg met volharding baant. Zaterdag bevestigde de dertigjarige Camille Gemoets in een uitverkochte La Madeleine dat ze meer is dan een belofte: ze is een podiumdier dat haar publiek moeiteloos meesleurt in haar wereld.
Na een eerder uitgesteld optreden bracht ze haar EP ‘Mirroir’ eindelijk naar het Brusselse publiek. De show opende met een bombastische intro waarbij gitarist en producer Hadrien Lavogez de toon zette voor een avond die van bij het begin op grootse schaal was gedacht. Rori verscheen op het podium met haar jas aan, en na het openingsnummer ‘Ma place’, de doorbraakhit die haar verhaal samenvat, ging die jas onder luid geroep van het publiek uit. Een theatraal gebaar dat meteen de toon zette: dit werd geen bescheiden avondje pop. “J’vais me battre pour trouver ma place”, klonk als een strijdkreet, en het publiek nam die met beide handen aan.
Vanaf dat moment was Rori niet meer te stoppen. Ze danste en bewoog de hele avond over het volledige podium, van de ene naar de andere hoek, met een fysieke aanwezigheid die de zaal voortdurend in beweging hield. Rori toerde met een compacte bezetting waarbij bas en extra instrumenten van op tape kwamen, een oplossing die verrassend levend aanvoelde en de gladde kant van zuiver geprogrammeerde pop vermeed. De chemie op het podium was tastbaar, en de energie die ze uitstraalde maakte elke song groter dan haar studioversie. Nummers als ‘Vérité’, een wervelende rondedans waarbij ze de hoeken van het podium verkende, en ‘Loser’ bewezen hoe goed ze wist hoe ze een zaal in haar greep hield. Met dat laatste nummer maakte ze van een scheldwoord uit haar schooltijd een jubelend geuzennaam, en de zaal zong elke regel mee.
Twee ballads gaven de avond even ademruimte. ‘C’est la vie’, het allereerste nummer dat ze als Rori uitbracht, klonk nog even gloedvol als bij de release, met die kenmerkende mix van Frans en Engels die moeiteloos zat. Voor het enige rustpunt van de avond nam ze plaats naast Lavogez voor een intiem akoestisch moment, waarbij de intensiteit van de show even plaatsmaakte voor iets teerders. ‘Soleil’ bouwde daarna rustig op naar iets krachtigers, een mooie brug naar het vuurwerk dat volgde.
Want Rori wist ook hoe ze een finale bracht. ‘Daisy’, opgepompte bubblegumpop, leidde naar een collectief ooh-ooh-moment dat de zaal volledig lostrok. Ze beval haar publiek om te “encore”-en, het deed gedwee wat het werd opgedragen, en ‘Jalousie’ werd daarna nog luider meegezongen dan alles wat voorafging. Afsluiten deed ze met de titeltrack ‘Mirroir’ en ‘Docteur’, twee zinderende popsongs die haar neus voor aanstekelijke melodieën ten volle etaleerden en de zaal met een brede glimlach achterlieten.
Na een kort moment kwam Rori terug, met ‘Endormie’ en ‘Encore’ en toen was het toch echt voorbij. ‘Mirroir’ toonde een artieste die haar twijfels omsmeedde tot kracht, en zaterdagavond was dat op het podium met elke vezel voelbaar. Het publiek was luid, enthousiast en volop mee van het eerste tot het laatste nummer. De fans, van jong tot heel jong, scandeerden haar naam. Rori had haar plek allang opgeëist.
Foto (c) Vic Geurts
