Weinig comebacks in de recente popgeschiedenis zijn zo zwaar beladen als die van Lizzo. Na een reeks rechtszaken van voormalige dansers en medewerkers in 2023, die beschuldigingen van seksuele intimidatie en vijandig werkklimaat inhielden, viel haar muziekcarrière min of meer stil. Twee jaar lang werkte ze aan een comeback, kondigde ze het album ‘Love in Real Life’ aan, bracht ze singles ‘Love in Real Life’ en ‘Still Bad’ uit die nauwelijks weerklank vonden, en erkende ze uiteindelijk zelf dat al haar plannen waren ingestort. Nu, in 2026, probeert Melissa Jefferson het opnieuw met ‘BITCH’, haar vijfde studioalbum. Het is een album dat van meet af aan de toon wil zetten, maar dat niet altijd weet vol te houden.
Lizzo brak door als een zeldzame kracht in de popmuziek: een stem van formaat, een onwrikbaar zelfvertrouwen en een talent voor anthems die verder gingen dan het genre. ‘Truth Hurts’, ‘Good as Hell’ en het Grammy-winnende ‘About Damn Time’ uit 2022 vestigden haar als een van de meest herkenbare stemmen in de commerciële pop. Sindsdien heeft ze het echter moeilijk gevonden om die kracht vast te houden, en de rechtszaken maakten het alleen maar ingewikkelder. In een openhartig interview vertelde ze dat ze letterlijk vloog op automatische piloot: drie jaar de tijd gehad om alles te plannen, en toch viel het allemaal uit elkaar.
‘BITCH’ wil een fresh start zijn, en de titelsingle, geproduceerd door Ricky Reed, Blake Slatkin en Zack Sekoff, interpoleert Meredith Brooks’ klassieker uit 1997 als eigen verklaring. De productie is strak en clubgericht, maar het refrein leunt te zwaar op het bronmateriaal om als iets nieuws te klinken. Dat de chorus van Brooks’ origineel de kern van het nummer lijkt over te nemen, is precies het probleem: Lizzo’s eigenheid raakt daardoor ondergesneeuwd op het moment dat ze juist de ruimte claimt. Het zijn de verzen die de interessantste glimpen bieden van haar stem en perspectief.
‘Don’t Make Me Love U’, in maart al als single uitgebracht en eerder al live gepresenteerd als muzikale gast bij Saturday Night Live, is het sterkste nummer op de plaat. Hier klinkt ze niet als iemand die aan haar imago werkt, maar als iemand die iets wil zeggen. De R&B-inspiratie, oprecht en kwetsbaar, staat haar beter dan de defiant-popstrategie elders op het album. De bijbehorende videoclip, waarin ze haar vroegere self ontmoet uit het ‘Cuz I Love You’-tijdperk, is visueel treffend en toont waarom ze in 2019 zo indruk maakte.
De rest van het album bevindt zich ergens tussen die twee uitersten. Er zijn nummers die haar vocale kwaliteiten serieus laten horen, en er zijn nummers die doen denken aan een artiest die nog zoekt naar de juiste toon voor dit nieuwe hoofdstuk. Het aankomende acteerwerk als rockpionier Sister Rosetta Tharpe in de gelijknamige biopic en het schrijven van een kinderboek suggereren iemand die haar energie breed verspreidt, wat op zichzelf begrijpelijk is maar aan het album een licht gefragmenteerd gevoel geeft.
‘BITCH’ is geen ramp, maar het is ook geen overtuigende terugkeer. Er zit een artiest in Lizzo die beter werk kan en heeft gemaakt dan dit album laat zien. Dat maakt dit eerder een opmaat dan een eindbestemming, en of het publiek bereid is te wachten op wat daarna komt, is een vraag die het album zelf niet kan beantwoorden. (5/10) (Nice Life Recording Company / Atlantic)