Bijna een jaar nadat de Muziekgieterij het decor vormde voor een historisch weerzien met Stef Kamil Carlens, keerde dEUS gisteravond terug naar diezelfde zaal in Maastricht. Dit keer zonder het tijdelijk herenigde ex-lid, maar met een missie die minstens even ambitieus was: de volledige erfenis van de eerste twee albums op het podium brengen.
De ‘Worst Case Versus In A Bar’-tour, gewijd aan ‘Worst Case Scenario’ uit 1994 en ‘In a Bar, Under the Sea’ uit 1996, bracht een uitverkochte zaal op de been. Onder de aanwezigen bevonden zich de vaste trouwe fans die vanuit België en Duitsland de grens overstaken, zoals dat bij dEUS-concerten in Maastricht al jaren traditie is. Dat het concert al lang van tevoren uitverkocht was, verraste niemand. De Muziekgieterij bood daarmee iets wat de twee Brusselse shows in het veel grotere Vorst Nationaal per definitie niet konden geven: nabijheid, intimiteit en een geluid dat de zaal helemaal vult zonder iets van zijn scherpte te verliezen.
Het was Tom Barman die de avond opende met de belofte die de tour altijd al inhield. Zichtbaar in vorm en, opvallend genoeg, zichtbaar in zijn nopjes, speelde hij het volledige programma met een gedrevenheid die het publiek meteen meesleurde. ‘Jigsaw You’ zette de toon, gevolgd door ‘Via’ en ‘Morticiachair’, drie nummers die meteen duidelijk maakten dat dit geen nostalgische trip zou worden maar een levende herbevestiging van de kracht van die vroege platen.
Het was opvallend hoe Barman de avond doorheen speelde met een bijna ontspannen energie, een brede glimlach, wat voor fans die de band al jaren volgen niet altijd vanzelfsprekend is. Die goede stemming werkte aanstekelijk. De zaal voelde het aan en gaf het terug.
Wie na de eerdere tourdata de nieuwe bezetting nog niet kende, maakte snel kennis met Simen Følstad Nilsen, de Noorse gitarist die Mauro Pawlowski vervangt wegens diens gezondheidsproblemen. Nilsen speelt in Noorwegen bij Aiming For Enrike en werd via Tom Barmans Noorse roots aan de band verbonden. Op het podium liet hij zien waarom die keuze klopte. Zijn gitaarspel was precies en tegelijk rauw, zenuwachtig in de goede zin van het woord, en hij toonde een chemie met Barman die de band geen afbreuk deed. Barman merkte dat het zelf ook zichtbaar was.
Het repertoire bewoog moeiteloos tussen de twee albums heen en weer. Nummers als ‘W.C.S. (First Draft)’, ‘Hotellounge (Be the Death of Me)’ en ‘Little Arithmetics’ werden met evenveel aandacht gespeeld als de minder bekende tracks. dEUS toonde daarmee dat ze de hele catalogus uit deze periode naar waarde schatten, niet alleen de klassiekers die op elke compilatie staan. ‘Suds & Soda’ zorgde, zoals bijna altijd, voor een hoogtepunt in de voorlaatste positie van de hoofdset, waarna de band voor de encore terugkeerde met ‘Roses’ en het slotakkoord ‘Disappointed in the Sun’.
Na een kleine twee uur speeltijd druppelde het publiek tevreden naar buiten. Een avond die bewijst dat de Muziekgieterij voor dit soort concerten de perfecte omgeving blijft, en dat dEUS na meer dan dertig jaar nog altijd weet hoe je een zaal in zijn greep houdt.
Foto’s (c) Christophe Dehousse
