Het BRIDGE Guitar Festival in Eindhoven bestaat sinds 2023 en is een initiatief van Muziekgebouw Eindhoven en poppodium Effenaar. Het festival werd opgericht omdat er in Nederland nog geen groot internationaal evenement bestond dat volledig in het teken van de gitaar stond, terwijl dit instrument bij uitstek mensen en muziekstijlen met elkaar verbindt.
De editie van 2026 vond plaats van woensdag 27 mei tot en met zondag 31 mei en bood optredens van meer dan vijftig acts op ruim tien locaties in het centrum van Eindhoven. Het festival bestaat uit twee programma’s: het gratis toegankelijke ‘BRIDGE Around Town’ en een reeks exclusieve betaalde concerten. Het optreden van de Noorse band Motorpsycho in de Effenaar behoorde tot die laatste categorie.
Exclusief was het optreden zeker. De grote zaal was goed gevuld en een voorprogramma was er niet. Motorpsycho vulde de avond zelf met ruim tweeënhalf uur aan stevige, uitgesponnen muziek. Voor-, hoofd- en nagerecht werden in één imposante set geserveerd.
De band draait inmiddels al meer dan 36 jaar mee. De kern bestaat nog altijd uit gitarist Hans Magnus ‘Snah’ Ryan en bassist Bent Sæther. Voor deze tour werden zij ondersteund door gitarist/toetsenist Reine Fiske en opnieuw een andere drummer. Ingvald Vassbø ontbrak deze avond en Bent Sæther grapte dat ze het moesten doen met wat er beschikbaar was. De vervanger liet echter horen dat hij een essentiële schakel was in het geheel en fungeerde als het cement tussen de vaak complexe composities.
Met meer dan dertig albums op hun naam en een indrukwekkende productiviteit van gemiddeld één album per anderhalf jaar beschikt Motorpsycho over een enorm repertoire. Opvallend daarbij is dat de waardering voor vrijwel elk album bovengemiddeld hoog ligt. Het onderstreept de creatieve kracht van een band waar menige andere band jaloers op kan zijn. Muzikaal zijn invloeden terug te horen van progressieve en klassieke rockbands uit de jaren zeventig, zoals Black Sabbath, Led Zeppelin, Pink Floyd, The Beatles en Jimi Hendrix.
Wanneer de heren het podium betraden en direct de indrukwekkende instrumentale suite ‘N.O.X.’ inzetten, afkomstig van het album ‘The All Is One’, waren de eerste twintig minuten van het concert al gevuld. Na een kort bedankje en de opmerking dat het fijn was om weer eens in de Effenaar te staan, de laatste keer dateerde van 2011 tijdens het veertigjarig jubileum van het poppodium, schakelde de band meteen door naar ‘The Gaia II Space Corps’ van het gelijknamige album uit 2026.
De toon was gezet. Na deze uitgebreide openingsfase leek de band volledig warmgedraaid. Alleen Reine Fiske oogde nog wat zoekende. Regelmatig was hij bezig met zijn apparatuur, stemde hij zijn gitaar of zocht hij contact met de geluidstechnicus wanneer hij achter de toetsen plaatsnam. Zijn onrustige aanwezigheid viel op, maar had uiteindelijk weinig invloed op het spel van de band.
Motorpsycho speelde onverstoorbaar verder en vrijwel elk nummer bouwde op naar een indrukwekkende climax. Daardoor voelde het regelmatig alsof ieder lied zowel de finale als een toegift zou kunnen zijn. Zo werd ‘Devil Dog’ aangekondigd als een nummer dat ze al een tijd niet meer hadden gespeeld en daardoor ideaal was om “te verprutsen”, al hoorde dat volgens de band juist bij de charme van live spelen. Zodra het nummer werd ingezet, kleurde het podium passend rood en leverde Motorpsycho een overtuigende uitvoering af.
Ook ‘The Other Fool’, afkomstig van het album ‘Let Them Eat Cake’ uit 2000, passeerde de revue en benadrukte nog maar eens hoeveel geschiedenis deze band met zich meedraagt. Een ander hoogtepunt was ‘Plan #1’ van het album ‘Demon Box’ uit 1993, dat qua sfeer en dynamiek sterke associaties opriep met het werk van The Smashing Pumpkins.
Na twee toegiften, zonder dat de band daadwerkelijk van het podium verdween, zat de avond erop. Het publiek had meer dan genoeg gekregen.
Wat vooral duidelijk werd, was dat Motorpsycho als geen ander weet hoe grootse composities opgebouwd moeten worden. Tegelijkertijd legde juist die muzikale dominantie een klein zwak punt bloot: de zang van zowel Bent Sæther als Hans Magnus Ryan bleef enigszins bleek achter bij het instrumentale geweld. Het is niet het sterkste onderdeel van de band. Gelukkig werden die tekortkomingen ruimschoots gecompenseerd door de inventiviteit, dynamiek en kwaliteit van de composities die de Noren op het publiek afvuurden.
Met Motorpsycho als afsluiter kreeg het BRIDGE Guitar Festival een waardige en indrukwekkende finale. Een beter slotakkoord had het festival zich nauwelijks kunnen wensen.