Er zijn bands die je kunt afschrijven en toch blijven bestaan, en er zijn bands die je kunt afschrijven en dan terugkomen alsof het niets is. Evanescence behoort tot de tweede categorie, en met ‘Sanctuary’, hun zesde studioalbum, leveren Amy Lee en haar kompanen het bewijs dat ze niet alleen overleven maar ook groeien. Meer dan twintig jaar na het monumentale ‘Fallen’ klinkt de band hongerig, en dat is precies wat je wil horen.
De aanloop naar ‘Sanctuary’ was er een van turbulentie en energie. Amy Lee werkte samen met Halsey, Poppy en Spiritbox’s Courtney LaPlante, zette haar stem achter het Netflix-animatieserie-nummer ‘Afterlife’ dat wereldwijd meer dan 150 miljoen streams binnenhaalde en de Amerikaanse rockradio aanvoerde, en schreef ondertussen aan een plaat die ze naar eigen zeggen over drie jaar bijna uit haar ziel heeft getrokken. Die urgentie is te horen. ‘Sanctuary’ is het eerste Evanescence-album met meerdere producers: naast vaste naam Nick Raskulinecz tekenen Zakk Cervini en Jordan Fish voor een flink deel van de tracks. Die keuze betaalt zich uit.
De openingstrack ‘Beautiful Lie’ zet meteen de toon: pianodrivenheid gecombineerd met zwaar gitaarwerk dat niet voor de vrolijkheid is, maar ook geen goedkope gokkast van distortion is. Het is het soort riff dat je in de nek trekt. De leadsingle ‘Who Will You Follow’ is het hartstuk van de plaat, een doordaverende aanklacht tegen desinformatie en naïef meelopen. Lee’s stem beweegt van ingetogen kwetsbaarheid naar een explosie die klinkt als iemand die werkelijk ergens kwaad om is. De tekst is direct en ontnuchterend: de wereld ligt in de fik en Amy Lee wil dat je niet wegkijkt. ‘Afterlife’, dat al langer bekend is als soundtrack voor ‘Devil May Cry’, past naadloos in het geheel en laat zien hoe ver de band stond vóór de rest van het album überhaupt was geschreven.
Niet alles op ‘Sanctuary’ is even perfect. Op sommige momenten, met name in het midden, met ‘Calm Down’ en ‘Self Destruct’, voelt de band zich iets te comfortabel in zijn eigen ruimte. Dat zijn de plekken waar de nieuwe productiepartners nog niet volledig doorbreken en het vertrouwde Evanescence-recept ietwat taai wordt. Maar ‘About Us’, geschreven in de nasleep van Trumps herverkiezing en dat harde besef dat Lee’s chorus overnacht herschreef, is rauw en onvermijdelijk. En slotnummer ‘Wide Open Heart’ laat zien dat de band dit keer bewust gekozen heeft voor hoop in plaats van de makkelijkere woede als eindstation. Dat is moed.
‘Sanctuary’ is geen ‘Fallen’ en probeert dat ook niet te zijn. Het is het werk van een band die de schaafwonden van twee decennia rock draagt, maar nog steeds op het puntje van de stoel zit. Amy Lee is een van de sterkste vocale krachten in de rockmuziek, en op dit album heeft ze iets te zeggen. Dat ze dat goed doet, stemt gerust. (8/10) (BMG)