Na bijna twintig jaar weten de Rotterdammers van The Bullfight wat ze doen. Ze maken geen gewone platen, maar hele verhalen met muziek. ’81 Bedford St.’ is weer zo’n project: een soundtrack bij een film die niet bestaat. Denk aan een seventies noir over een dronkaard, een femme fatale en duistere CIA-zaakjes. Klinkt zwaar, en dat is het ook.
Thomas van der Vliet, de man achter de band, heeft tien nummers geschreven die ook los goed werken. Dat is knap voor een conceptalbum. Opener ‘The Mezzanine’ trekt je meteen een donkere wereld in. Daisy Cools zingt met een stem die spookt, over een basloopje dat je hoofd in blijft hangen. Piano, viool en gitaar zijn subtiel gebruikt, nooit te veel. De Hammond-orgel en found sounds zorgen voor een ongemakkelijk randje.
Bij ‘Nur…Schmerz!’ wordt het nog benauwder. Fans van de band zingen mee in een koor dat het nummer een mantra-achtige kwaliteit geeft. Nick Verhoeven herhaalt de titel zo vaak dat het begint te dreunen. ‘The Mountain’ is misschien wel het beste nummer, met ingetogen zang en instrumentatie die langzaam groeit. Hier blijkt dat de band spanning kan opbouwen zonder opzichtig te worden.
De productie is sterk. Je hoort echt de film die er niet is. ‘Banlieue’ en ‘Don’t Think I’m Your Jesus Yet’ laten horen hoe breed de invloeden zijn: van jazz tot industrial, van barokpop tot avant-garde. Dat klinkt chaotisch, maar valt verrassend goed samen.
Toch heeft het album ook zwakkere momenten. ‘Fait Accompli’ en ‘I Saw Us Waking Up In Madrid’ zijn prima, maar missen de kracht van de sterkere tracks. En die donkere sfeer is soms best zwaar om ruim veertig minuten aan te horen. Dit is geen muziek voor op de achtergrond.
Wat het album bijzonder maakt is alles eromheen. De fysieke release komt met een filmposter, nep krantartikelen en extra instrumentale nummers. Er is zelfs een trailer gemaakt voor de film die niet bestaat, met eigen website. En ja, dat maakt het hele concept wel apart, want ook hier moesten we even knipperen met onze ogen toen we op zoek gingen naar bioscopen waar de film zou draaien, maar deze niet vonden. Knap!
’81 Bedford St.’ past goed bij wat The Bullfight al jaren doet. Het is muziek die vraagt om aandacht en meerdere luisterbeurten. Geen makkelijke plaat, maar wel een die blijft hangen. De band heeft weer een eigen wereld gebouwd waarin je kunt verdwalen. Of je die wereld leuk vindt hangt af van hoeveel duisternis je aankan. (8/10) (Brandy Alexander Recordings)