In de afgeladen Rode Zaal van Doornroosje in Nijmegen keerde Ellen ten Damme zaterdagavond terug met haar band voor een show die laveerde tussen rockconcert, performancekunst en cabaret. De avond draaide niet om strakke genrekeuzes, maar om totale overgave aan theatrale vrijheid. Precies zoals we van Ellen ten Damme gewend zijn; Geen hokjesdenken, maar de complete artistieke vrijheid om te doen en laten wat zij wil. Want Ellen is geen volger, Ellen is Ellen en Ellen wil alles, kan alles en doet alles. Go Ellen.
De avond begon licht vertraagd donker en duister met ‘Medusa’, zonder dat Ellen direct op het podium verscheen. Donkere projecties van een kronkelende Medusa vulden het achterdoek, waardoor de zaal langzaam werd meegezogen in een bijna mythische sfeer. Toen Ten Damme uiteindelijk verscheen, deed ze dat in volledig contrast met het duistere begin: in het wit, met grote gouden vleugels en een stralenkroon, alsof ze uit een ander universum was neergedaald. De avond transformeerde van een zonnige zaterdagavond in Nijmegen tot een mysterieuze avond in Athene. Of een ander Grieks restaurant met een andere naam natuurlijk.
Van daaruit schakelde de show moeiteloos tussen stijlen. ‘La Belle Histoire d’amour’, oorspronkelijk van Édith Piaf, en Timmy Thomas’ ‘Let Me Be Your Eyes’ lieten een meer intieme kant horen, met aan het eind van dat laatste nummer een klein vioolfragment van Smettena’s ‘De Moldau’, gevolgd door een kort introwoordje dat wat uitleg gaf over de show. Het zou een mythische avond worden…
Bij ‘Ich Liebe Wie Du Lügst’ (haar Duitse bewerking van de Eminem ft. Rihanna hit ‘Love The Way You Lie’) ontstond een moment dat wellicht iets uit de pas liep met de rest van de set. Ellen speelde zelf viool, er kwam een tweede vioolpartij bij en toetsenist Thijs Cuppen nam de rapstukken live in het Engels voor zijn rekening. Het nummer bracht wat pit, maar of het paste in de show is een tweede. Maar goed, dat is de kracht van Ten Damme: niet in hokjes denken.
‘Eet, Slaap, Neuk, Herhaal’ werd halverwege onderbroken door een freeze, waarbij een voice-over het nummer overnam, wat het theatrale karakter van de show verder uitvergrootte. In ‘Saai En Humorloos’ las ze daarentegen een deel van de tekst van een blaadje af, wat juist een soort rauwe directheid gaf. Was het omdat het nummer te nieuw was of toch de moeilijke woorden in het Grieks? Ellen kennende dat laatste, want perfectionistisch als ze is, zal er weinig gevaar worden ingebracht in de set.
Het middenstuk met ‘This Town Ain’t Big Enough for Both of Us’ van de Amerikaanse band Sparks uit 1974 was opvallend ingetogen en vocaal sterk. Een overtuigende uitvoering waarin Ellen de absurditeit en melodische spanning van het origineel volledig benutte. Een geluk dat originele zanger Russel Mael geen basstem had, en de stem van Ellen benaderde het originele progressieve glamrocknummer dan ook vrij goed.
‘Ik Moet Nog Zoveel Leren’ werd grotendeels solo op piano gespeeld en bracht een zeldzaam verstild moment in de verder overvolle show. Daarna volgde een sterke Kate Bush-medley (‘Running Up That Hill (A Deal With God)’ / ‘Wuthering Heights’), gevolgd door ‘Maagd Maria’, dat eerder al in haar kerstshows opdook.
Na ‘Anthrópinos Anthópinos Lýkos’ ging de zwarte cape af die ze eerder over haar glitterpak droeg, waarmee een nieuwe fase van de show werd ingeluid. Het Nina Hagen-blok met ‘Naturträne’ en ‘Unbeschreiblich weiblich’ werd uitgevoerd in een rozerood overall en gaf de set een nog rauwer randje dan het hier en daar al was. En dat is hoe we Ellen kennen: Puur in al haar vormen en gedaanten. Met haar lied ‘Plattgefickt’ probeerde Ellen in het verleden eens voor Duitsland mee te doen aan het Eurovisie Songfestival, helaas werd dit lied destijds niet gekozen uit alle inzendingen om Duitsland te vertegenwoordigen, tijdens deze clubshow paste het echter perfect.
In de toegift kwam Ellen op als boxer met een trouwsluier voor ‘Vegas’, waarna het publiek verzoeknummers riep. Bassist Guus Bakker maakte daar speels korte metten mee met de opmerking: “we doen er maar één”, waarna de avond eindigde met ‘Verder, Verder!’. Wat overblijft is een voorstelling die nergens netjes in een hokje past. Doornroosje kreeg geen gestroomlijnde show, maar een avond waarin alles mocht schuiven, botsen en vervormen. En precies daarin zit de kracht van Ellen ten Damme.
Foto’s: (c) Stefanie Portegies