Een van de grootste progressieve rockbands mogen we het toch wel noemen, Marillion. De Britten touren al sinds 1979 over de gehele wereld, met hits als ‘Cover my eyes’, ‘Sympathy’ en natuurlijk het wereldbekende ‘Kayleigh’. Met bijna 20 studio-albums en vele live-albums heeft de band een repertoire waar de meeste artiesten alleen maar van mogen dromen.
Het was alweer drie jaar geleden dat de rockers Eindhoven aandeden en ondanks dat het een rockband pur sang is, meden ze alle vier de Eindhovense concerten de Effenaar. Het Muziekgebouw, voorheen Muziekcentrum Frits Philips, is dan ook een veel betere tempel voor de Britten. Zo ook afgelopen weekend, waar Marillion voor het tweede deel van de ‘Sounds That Can’t Be Made European Tour’ de lichtstad aan deed. Progressieve verlichting als afsluiting van het in korte tijd zo groots geworden lichtfestival GLOW.
Waar Fish de band in 1988 verliet, heeft Steve Hogarth lange tijd moeten worstelen met het feit dat de echte fans Marillion niet meer als Marillion zien. Van deze onwennigheid was in Eindhoven dit maal niets te zien en te horen. Hogarth was heer en meester op de buhne. Goed, aan Fish-classics als ‘Incommunicado’ en ‘Keyleigh’ waagde de band zich niet, wellicht was er toch een bepaalde vorm van respect voor de voormalige zanger van de band.
Het concert werd vooraf gegaan door een optreden van Garments, een Nederlandse band, die het publiek redelijk opgewarmd kreeg. Deze band won de LiveXS/Dommelsch Award voor Beste Indie Rockband van Nederland en werd uitgeroepen tot Beste Live Act Friesland. Het publiek echter wachtte op Marillion. En Marillion kwam er…
De band speelde de zaal met een dubbele toegift compleet plat, het publiek in Eindhoven genoot van het begin met ‘Gaza’ via afsluiter ‘Man of a Thousand Faces’ en de toegiften ‘A Few Words for the Dead’ en ‘Sugar Mice’, om het publiek met een ‘Garden Party’ feestend naar huis te laten gaan. Marillion kwam, zag en overwon, ook ditmaal.
