Voor Jermaine Lamarr Cole alias J. Cole begon het artiestenleven vijftien jaar geleden met een boze droom en drie indrukwekkende rapmixtapes. Hij werd de belofte van Jay-Z en gaf in 2011 een ijzersterk concert in Nederland, nadat hij die avond zelfs een Grammy-nominatie voor zijn debuutalbum “Cole World: The Sideline Story” kreeg. Daarna ging de man uit Fayetteville door een rollercoastercarrière en inmiddels leek hij met zijn dubbelalbum ‘The Fall-Off’ het einde van zijn carrière aan te kondigen. Hoe nam de anders-zo-bescheiden rapper afscheid van zijn fans in de Ziggo Dome? Met een zachte middelvinger, een glimlach en een ongekende dosis eerlijkheid.
Door veel muziekmedia wordt J. Cole als één van de beste rappers van zijn generatie beschouwd. Ondersteund door de schouders van rapiconen als Nas en Jay-Z heeft Jermaine zich altijd aan zijn tactiek gehouden: eerlijke raps schrijven. Na een korte ruzie met Kendrick en Drake, de twee giganten met wie hij deze generatie wordt vergeleken, koos hij het hazenpad en werkte hij aan zijn zelfbenoemde laatste album. “The fall off is inevitable”, luidde de tekst op dat album. Maar van teruglopende kwaliteit leek in Amsterdam geen enkele sprake.
Zingend op een klapstoeltje in één van de hoge tribunes begon de artiest met ‘39 Intro’, een duidelijke breuk met hoe bombastisch hij zijn shows normaal opent. Na één couplet veranderde de muziek naar het opzwepende ‘Two Six’ en nam J. Cole de vorm aan die we van hem gewend zijn. Moeiteloos rapte hij snelle dubbelrijm, gaf hij fans een hand en toonde de man direct waarom hij altijd een publiekslieveling is gebleven. Geen pretentie of uiterlijk vertoon bij Cole. Een hoodie en een microfoon, zoals het altijd is geweest.
Eenmaal op stage stond de artiest naast, hoe kan het ook anders, een zwarte Honda Civic, een iconische referentie naar zijn tijd als opkomende rapper en de manier waarop hij zijn nieuwste album door de Verenigde Staten had verkocht. Zou het ook een kleine knipoog naar de GNX van Kendrick Lamar zijn? Het had er alle schijn van. De setlist bevatte logischerwijs veel nummers van zijn laatste album. ‘Run A Train’, ‘Poor Thang’, ‘Safety’ en ‘Who TF Iz U’ werden allemaal kundig opgevoerd. De beladen tracks werden met een visual van de Market House in Fayetteville ondersteund, en die laatste track kreeg een heerlijke mix met ‘Fire Squad’, waardoor het geheel echt een 90’s-hiphopgevoel droeg.
Na een kort intermezzo met ‘Ville Mentality’, waar J. Cole zijn hometown officieel bekendmaakte, duwde hij de raprollercoaster door met ‘A Tale Of 2 Citiez’. En daar kwam het eerste en enige probleem met de show om de hoek: J. Cole stond ver weg van de moshpits en had eigenlijk, net als Baby Keem een maand eerder, een walkway naar het midden van de zaal moeten hebben. Zeker toen hij ‘MIDDLE CHILD’ opstartte, had de zaal moeten ontploffen, maar bleef het bij luid meezingen en dansen. Bijkomend voordeel daarvan was dat het opvolgende ‘A Lot’ eigenlijk ook lekker doorrolde. Het werd een concert waar J.Cole niet constant voor het maximale ging, maar juist heel zorgvuldig zijn momenten koos.
Die verdeling maakte muzikale uitstapjes mogelijk en tijdens Benny The Butchers ‘Johnny P’s Caddy’ klom een fan op de schouders van zijn vrienden om de aandacht van Jermaine te krijgen. “Bro, you know this shit for real? Word for Word!”, vroeg J. Cole hem opgewekt. De man snelde naar voren en binnen no time rapten meerdere fans op de eerste rij, zowel mannen als vrouwen, het obscure nummer woord voor woord feilloos mee. Het ultieme bewijs dat de artiest echt een publieksfavoriet bleef. “Oh my fucking god, he wasn’t lying!”, schreeuwde de rapper extatisch naar de fans op de voorste rij. Hoezo, the fall-off?
De artiest uit Fayetteville pakte daarna door met classics als ‘Lights Please’ en zelfs ‘Nobody’s Perfect’, wat op gejuich uit het publiek kon rekenen. Na een korte uitleg over dat zijn setlist ook zijn start in armoede moest weergeven, stak de rapper echt van wal. “I heard y’all talk about being day one. I’m doing this song for me!”, grijnsde de rapper. Direct nadat hij zijn legendarische quote “I got a Dollar and a Dream” riep, ontploften de fans vooraan toen ‘2Face’ van zijn mixtapes door de speakers knalde. “I’m playing daddy to another N***a daughter / Don’t worry, even Jesus never saw his real father / It don’t bother me at all though!”, rapte J. Cole bevlogen alsof hij in 2010 stond en hij zijn moeder nog van dit pad zou overtuigen.
Na zoveel zware raptracks moest de energie in de zaal om en dat kon je aan J. Cole overlaten. Met ‘Can’t Get Enough’ en vooral ‘Work Out’ zongen vrouwen in de zaal luidkeels mee, maar ook ‘Wet Dreamz’ kwam langs voordat ‘G.O.M.D.’ de rapenergie weer terug in de zaal bracht. Na ruim anderhalf uur zat er nog benzine in de tank en pakte Cole door met ‘Love Yourz’, ‘Power Trip’, ‘No Role Modelz’ en uiteindelijk de Isley Brothers’ begeleidde afsluiter ‘Quik Stop’ van het nieuwe album. Nadat de artiest wederom benadrukte dat de laatste geen hitplaat was, maar recht vanuit zijn hart kwam, sloot hij zijn ogen en verloor hij zichzelf in de muziek. “This life is more than just rap / more than the b*****s you scrape / more than the riches you stack / see, it’s the difference you make, n****!”, perste J.Cole uit zijn longen voordat hij de show afsloot en van stage liep.
In de zaal keken bezoekers elkaar met gemengde blikken aan. “Het kan zo toch niet zo zijn dat J. Cole nu stopt, na zo’n kwalitatief concert van twee uur?”, vroeg één van de fans verward. Als bezoeker van het eerste uur verwacht ook ik dat de man uit Fayetteville nog wel op Nederlandse bodem zal verschijnen, al was het alleen al vanwege zijn band met Duitsland. Van een kwalitatieve fall-off was live in ieder geval geen sprake, dus hopelijk krijgt iedereen die J.Cole kan waarderen nogmaals een kans om hem live te ervaren. Hij is de aandacht meer dan waard.