Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Nick Fletcher – An Unfolding Of Miracles
Nick Fletcher is een veelzijdige gitarist. Hij speelt onder andere (prog)rock, jazz en fusion. Bovendien bespeelt hij gitaarsynth, waardoor hij zijn palet aan klankkleuren uitbreidt. Na een kalme opening volgt ‘To be seen, to be heard’, waarin de muziek soms tegen elkaar in lijkt te gaan. Er is veel om naar te luisteren, zonder dat het te complex wordt. De variatie is in alle negen (instrumentale) tracks te horen. Als er erg snel gespeeld wordt, blijft de dynamiek bewaard. De loops zorgen soms voor (iets te veel) herhalingen in melodie en/of ritme. De bas is regelmatig belangrijk, en wordt afgewisseld/gemengd met hoge tonen (van de toetsen). Het drumwerk is erg mooi, het spel op de cimbalen is zeer gedetailleerd. De woordeloze zang smelt subtiel samen met de muziek. In diverse tracks voel je de emotie waarmee Nick speelt. In ‘The Path of fire’ had zijn gitaarspel iets meer op de voorgrond mogen zijn. Eigenlijk moet je zelf naar ‘An Unfolding Of Miracles’ luisteren. Want het is bijna onmogelijk om zo’n gevarieerd album te omschrijven in minder dan 200 woorden. (Esther Kessel-Tamerus) (8/10) (Eigen productie)
Ella Thompson – Triumphs and Sadness
Soul uit de jaren zestig, begin van de jaren zeventig. Daar doet de muziek van de Australische zangeres Emma Thompson op ‘Triumphs and Sadness’ aan denken. En da’s niet zo gek. Thompson groeide op met Nina Simone en Billie Holiday. Het risico bestaat dan dat een zangeres een kopie probeert te worden, met hetzelfde timbre en dezelfde timing wil zingen. Probleem is echter dat de stem van Thompson daarvoor eigenlijker te dun is, te weinig doorleefd. Eigenlijk past de stem niet bij het overigens heerlijke geluid van een band die klinkt als de Dap-Kings. Het feit dat alles op analoge tape is opgenomen en gemixt door Wayne Gordon (Daptone, Womack Sisters), helpt daarbij enorm. Natuurlijk zijn er uitschieters, zoals het meer ingetogen ‘Change of Heart’, al stelen de blazers ook hier de show. Het moet beslist gezegd dat het zeker niet ligt aan de songs, goeddeels door Thompson zelf geschreven en voorzien van soms prachtige teksten. Stuk voor stuk uitstekende soulliedjes. Luister eens naar ‘My Weakness’ of het energieke ‘Dandelion’: fraaie composities met bovendien uitdagende zanglijnen. Het is, onbedoeld, vooral een plaat geworden die ons laat realiseren hoe zeer Amy en Sharon Jones worden gemist. Daarmee is ‘Triumphs and Sadness’ zeker geen slecht album, maar het mist dat rauwe randje dat soul echt soul maakt. (Jeroen Mulder) (6/10) (Mr. Bongo)
Andy Grammer – Big Stupid Heart
De Amerikaanse entertainer Andy Grammer viert het leven en het gevoel op ‘Big Stupid Heart’ met een overdosis aan sprankelende en onverschrokken popmuziek. De zanger trekt alle registers open en serveert aanstekelijke melodieën die meteen in je hoofd blijven hangen. Op nummers zoals ‘Love Showed Up’ en ‘I Do’ laat hij horen dat hij een meester is in het bouwen van grote, meeslepende meezingrefreinen met een uitgesproken positiviteit. Alles aan deze productie straalt energie en dynamiek uit, waarbij moderne beats naadloos samengaan met meeslepende arrangementen. Heel soms dreigt de plaat door de constante stroom aan grote emoties te oversturen, maar de pure passie en overtuiging van Grammer trekken het geheel moeiteloos vlot. Dit album pakt de luisteraar vanaf de eerste noot in en weigert nog los te laten. ‘Big Stupid Heart’ is de ultieme soundtrack voor wie weer eens onvervalst wil genieten van groots opgezette, meeslepende radio-anthems die je gegarandeerd met een gigantische glimlach achterlaten. (Daniel Harris) (8/10) (S-Curve Records)
Florrie – Magic For A While
Voor wie de indrukwekkende loopbaan van Florrie al jaren volgt, voelt haar nieuwe studioalbum als een vrolijke overwinning op de muzikale industrie. De Britse drumster en zangeres weet op ‘Magic For A While’ precies waar haar kracht ligt, namelijk in sprankelende en ritmisch gedreven elektropop. Nummers als ‘Magic For A While’ en ‘Personal’ zitten boordevol glinsterende synthlijnen en strakke drums die onmiskenbaar de stempel dragen van haar jarenlange samenwerking met popfabriek Xenomania. Toch ontkomt het album er niet aan dat veel liedjes volgens hetzelfde vertrouwde recept zijn opgebouwd. Wie hoopt op grote verrassingen of vernieuwende arrangementen vindt hier weinig van gading. Alles klinkt uiterst gepolijst en uiterst vakkundig geproduceerd, maar bij vlagen mist er net wat rauwe emotie en spanning om echt een blijvende indruk achter te laten. ‘Magic For A While’ is een uiterst aangename en verzorgde popplaat, al durft Florrie hier en daar wat te veilig binnen de bekende kaders te blijven. (William Brown) (7/10) (BMG)
Robin Trower – Shine
De 81-jarige gitarist Robin Trower heeft inmiddels een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Van 1967 tot en met 1971 maakte hij deel uit van de succesvolle jaren van Procol Harum. Vervolgens bouwde hij met zijn eigen Robin Trower Band een eigen oeuvre op. Met ‘Shine’ verschijnt alweer zijn 29e studioalbum. Veel nieuws onder de zon is er niet, Trower speelt gitaar met een vanzelfsprekendheid waarmee wij als mensen ademhalen. Diezelfde ademruimte benut hij ook op ‘Shine’. Met gedegen subtiliteit doseert hij zijn klanken binnen de composities. De zang wordt op het merendeel van de nummers verzorgd door Richard Watts, onder meer op ‘Faith’ en ‘Without You’. Jess Haye is te horen op ‘Truth’. Hoewel het album nergens echt spannend wordt en het spel soms wat routineus aanvoelt, blijft het geheel onderhoudend. Wie verwacht dat de inmiddels 81-jarige Trower zijn gitaar tot het uiterste drijft, komt op ‘Shine’ enigszins bedrogen uit. Een klein punt van kritiek is dat de composities zo nadrukkelijk in dienst staan van zijn gitaarspel, dat ze hier en daar wat anoniem klinken. Toch is ‘Shine’ vooral een ontspannen plaat geworden, die zich prima leent om rustig voor te gaan zitten en ervan te genieten. (Bart van de Sande) (7/10) (Provogue Records)
