De in Londen geboren en in Parijs residerende singer-songwriter Flora Hibberd brengt met ‘Mammoth’ haar nieuwste werk uit, maar de vraag is of deze muzikale stap vooruit wel overal even geslaagd uitpakt. Na haar debuut ‘Swirl’ zoekt Hibberd op deze plaat nadrukkelijk naar een breder, ambitieuzer geluid. Met de hulp van producer Ben Lanz (bekend van The National) probeert ze folk, artrock en pop te versmelten. Dat levert een weids geluid op, al neigt het af en toe naar een overdaad aan ideeën waarin de pure essentie soms wat zoekraakt.
In de titeltrack ‘Mammoth’ schuurt de productie tegen het dramatische aan met broeierige drums, gruizige gitaarlijnen en dromerige synths. Hibberds vocalen klinken hier doordringend en melancholisch, al schiet de uithaal bij vlagen net voorbij de subtiliteit die het nummer vereist. Met ‘Ache’ slaat ze vervolgens een meer stuwende richting in, ondersteund door een dwingende baslijn die naar een climax toewerkt. Hoewel de spanning hier effectief wordt opgebouwd, voelt de gelaagde instrumentatie bij vlagen wat dichtgeplamuurd.
Sterker is het album in momenten van rust, waar haar poëtische invulling herinnert aan haar sterke punten als liedjesschrijver, zonder dat het lied verzuipt in sfeereffecten. ‘Mammoth’ leunt op organische structuren, maar schuurt met dissonante accenten en onverwachte geluidseffecten. Dat levert interessante contrasten op, al ontbreekt bij een aantal composities de scherpte om echt te blijven hangen.
Richting de finale consolideert de plaat haar donkere, onderliggende spanning, waarbij de nummers spelbreker-vrij in elkaar overvloeien. Het is een kundig gemaakte release die getuigt van muzikale rijpheid, maar de drang naar artistieke uitbreiding gaat bij momenten ten koste van de directheid. Hibberd zet hiermee een stevige stap, maar er blijft ruimte over voor verdere verfijning. (7/10) (22Twenty)