Met ‘Heaven’s Night’ keert het uit Tallinn afkomstige Holy Motors terug naar het front, en de Estse formatie laat er geen gras over groeien. Na ‘Slow Motion Party’ schakelt de band een fikse versnelling hoger met een geluid dat snijdt, schuurt en ongenadig hard binnenkomt. Vergetenderwijs de dromerige loomheid van vroeger; deze plaat is doordrenkt met rauwe Americana, gortdroge garagerock en grimmige noorgaze. Holy Motors trapt de deuren wagenwijd open en presenteert een album dat even kompromisloos als energiek uit de hoek komt.
In het titelnummer ‘Heaven’s Night’ beuken de vervormde gitaarlijnen en een sloom maar genadeloos drumritme recht door de speakers. De ijzig coole vocalen van Eliann Tulve snijden vlijmscherp door de walm van distortion heen. Het nummer ‘The Last Ones’ trekt die lijn genadeloos door en ramt door met gierende feedback en een opzwepende baslijn die toewerkt naar een woeste, chaotische climax. Dit is rock zoals het hoort te klinken: ongepolijst, zwaar en met de spierballen vol overtuiging getoond.
Op ‘Under My Tongue’ krijgt Tulve versterking van Reid Bateh (Bambara), wat resulteert in een duister duet dat klinkt als een broeierige confrontatie in een verlaten bar. De gitaren janken en schuren, terwijl de ritmesectie het spul onvermoeibaar vooruitjaagt. ‘Heaven’s Night’ drijft op spierballenrock, vuile gitaareffecten en overstuurde amplifiers. Geen gezeik of overbodige versieringen, maar gewoon negen meedogenloze tracks die geen spaan heel laten van de rust.
Tegen het einde van het album blijft de stoom uit de ketel blazen en laat de band zien dat ze de kunst van het slopen meester zijn. Het is een smerige, overtuigende en heerlijk meedogenloze plaat geworden waarmee Holy Motors laat zien dat ze absoluut niet terugdeinzen voor een robbertje vechten. Een absolute aanrader voor wie van gitaargeweld houdt. (8/10) (Wharf Cat Records)