De Ronda-borden schreven woensdagavond ‘TONIGHT RUEL’ en ‘KICKING AND SCREAMING TOUR’. Terwijl de grootste zaal van Tivoli zich vulde met fans werd er goed gedanst op de preshow-playlist. De sfeer was vanaf moment één al aan en het beloofde in Utrecht weer een mooie avond te worden.
Voordat de Australiër het podium kon bestieren was het aan zangeres Sadie Jean om het spits af te bijten. Een piepkleine meid met een dijk van een stem wist het publiek direct mee te nemen. De poppy tunes sloten perfect aan op wat Ruel het publiek verder te bieden had.
Met ‘Only Ever’ werd het Utrechtse publiek warmgedraaid voor het verloop van de avond. Na een érg aanwezige autotune, waar de zanger lachend de zaal mee begroette, klonken de noten van ‘Not What’s Going On’ en het oude ‘Dazed & Confused’. Vooral bij die laatste gingen de mensen los.
Ruel vond het nodig om zich even tot het publiek te richten en te benoemen vanaf hoe ver hij gekomen is. Het afgelopen jaar heeft hij twee albums uitgebracht, ‘Kicking My Feet’ en ‘Kicking My Feet & Screaming’, en hij ging zijn uiterste best doen om een combinatie van oude en nieuwe nummers te spelen.
Dat begon gelijk goed met het nieuwe ‘I Can Die Now’, vol energie, waarna een van zijn eerste nummers, ‘Younger’, volgde. Hoewel het hele energieke nummers waren, was de energie in het publiek ver te zoeken. Dit was ook te merken aan de energie die de zanger teruggaf aan het publiek. Het engagement was weinig tot niet aanwezig en het voelde meer als een verplichting dan dat hij het leuk vond om te spelen.
Desalniettemin wist Ruel in het eerste gedeelte van de avond direct te bewijzen dat hij een goede zanger is. Vooral tijdens ‘Younger’ en ‘Hate Myself’ nam zijn loepzuivere stem echt volledig de overhand.
Waar hij de hulp van het publiek nodig had, was tijdens ‘Destroyer’. Deze ballad van het nieuwste album klonk nou eenmaal beter met een volledig koor, volgens hem. Het koor kwam per poging langzaamaan steeds meer tot stand, maar echt overtuigend was het niet.
De uitvoering van Ruel zelf tijdens dit nummer was overigens wel overtuigend. Het contrast tussen de nieuwe en oudere nummers was vooral voelbaar in het gevoel dat de zanger uitstraalde op de bühne. De nieuwere nummers passen eenmaal beter bij wie hij op het moment is dan de nummers van acht jaar geleden.
Vervolgens was het tijd om voor Ruel van Dijk te bewijzen dat hij daadwerkelijk Nederlandse roots heeft. Een fan had hem vooraf een spiekbriefje gegeven en na een paar aanpassingen wist hij bijna vlekkeloos van ‘Debbie Don’t Cry’ ‘Debbie Niet Huilen’ te maken.
Het publiek, maar ook hij en zijn band, lagen in een deuk en om in de jolige sfeer te blijven lukte het hem ook nog om ‘Debbie Niet Huilen’ in het nummer zelf te verwerken. De maat paste zich niet aan, maar toch kreeg hij het voor elkaar om het perfect te laten passen.
Het was wel duidelijk dat het in de showtijd was voor de “sad songs”. Dit werd ingeluid met een prachtige akoestische versie van ‘Talking To The Driver’ achter de piano. De tweekoppige band verdween de coulissen in en de aandacht lag volledig op Ruel en de dijk van zijn stem.
Na een medley tussen ‘Angels’, ‘Don’t Tell Me’ en ‘I DIDN’T LOVE YOU ANYWAY’ kwam een oude bekende het podium op. Op het moment van de show kwam over een paar dagen een nieuw nummer van Ruel uit, ‘Another You’, met niemand minder dan zijn voorprogramma Sadie Jean.
De twee hadden een chemie op het podium waar je u tegen kon zeggen. Ze zaten op een heel klein puntje, vlak voor de piano, maar het voelde alsof ze het publiek mee hadden genomen naar een groot, leeg weiland met vlinders en een ondergaande zon.
Gelukkig voor het publiek vond Ruel het tijd om weer even te dansen en dit feestje werd ingeleid met ‘Suburbs’ en een van zijn grotere hits ‘Face To Face’. Zelfs na wat aandringen van de artiest had het publiek erg veel moeite met loskomen, wat erg zonde was, aangezien de mogelijkheid om los te gaan er zeker was.
Na een vraag van Ruel bleek al gauw dat het publiek vooral stamde uit zijn “prime time”; veel kenden en volgden hem al sinds 2019, sinds de release van zijn eerste album ‘Free Time’. “Het is absurd om te bedenken dat jullie met mij opgegroeid zijn en nog steeds hier zijn. Bedankt daarvoor.”
Tijdens ‘Wild Guess’ en ‘Faking Smiles’ liet Ruel niet alleen de kracht van zijn stem, maar ook de kracht van zijn gitaarspel horen. Beide nummers eindigden met een gitaarsolo van jewelste en dat liet toch een hoop mensen met een open mond achter.
De echte knaller op de setlist was ‘YOU AGAINST YOURSELF’, een nummer waar het totaalplaatje pas goed tot zijn recht komt op een podium voor een gevulde zaal. Er werd gesprongen, gedanst en niet eens gezongen, maar geschreeuwd. Het laatste beetje energie dat nog in Ruel en het publiek zat werd hier volledig opgemaakt.
Deze energie werd enigszins vastgehouden door de inzet van ‘GROWING UP IS _____’ en de set werd zogenaamd afgesloten door de grote hit ‘Painkiller’. Een hit waardoor wel duidelijk werd waar de meeste concertgangers hem van kenden.
Na een kort intermezzo werd de show dan echt afgesloten met ‘Don’t Cry’ en het krachtige ‘Kicking My Feet’. “Utrecht, all of you got me kicking my feet”, sloot de zanger al zingend op de melodie af.
Foto’s (c) Ilona van der Hoek