De Noorse formatie Audrey Horne mag dan misschien niet voor iedere rocker een bekende naam zijn. Maar als we zeggen dat deze band bestaat uit leden van onder andere Enslaved en voorheen Gorgoroth, dan zegt dat meer mensen wat. De muziek is minder duister dan de eerdergenoemde bands. Heerlijke hard/heavy rock met tal van hooks.
Dat was dan ook niet anders in de kleine zaal van de Effenaar waar de band woensdagavond aantrad. Als voorprogramma kwam het Duitse Motorowl die wat meer stoner in hun sound hebben. Desalniettemin werd er aandachtig naar de band geluisterd vanuit de zaal, zij het nog wat timide.
Toen na de ombouwpauze ineens de muppetshow theme uit de speakers galmde was daar Audrey Horne, zelfverzekerd en vol energie. Onlangs bracht de band het sterke ‘Achilles’ uit waar deze avond ook veel van gespeeld zou worden. Zo opende de show met twee nummers van die plaat. De titeltrack en het catchy ‘Eye Of The Hurricane’ en zette vervolgens sterk door met het beukende ‘This Is War’.
Hierna volgde ‘Pretty Little Sunshine’, een geinig contrast in titels, waar gitarist Arve Isdal het publiek insprong met zijn gitaar en zowat het volledige nummer vanuit de zaal speelde. De publieksinteractie werd geen moment verslapt. Zo is zanger Torkjell Rød een geboren frontman en zocht continu de connectie met het publiek. Ook bassist Espen Lien, die zich later bij de band voegde zocht regelmatig het contact. Zo gaven ze regelmatig een boks aan de mensen vooraan en loofde Rød verschillende bandshirts in de zaal. Hij bekritiseerde met een knipoog ook iemand met een Kiss shirt toen hij de merchandise tafel aanhaalde. ‘’Wij hebben ook shirts, en dan ga jij geld geven aan Gene Simmons?’’, grapte hij. Bij het eveneens nieuwe pakkende ‘God Damn Beautiful’ nam Lien de leadzang voor zijn rekening, niet onverdienstelijk.
Voor de toegift stapte Rød de zaal in met zijn microfoon en standaard. Het was wat hem betreft tijd voor wat romantiek en ging de zaal in onder één voorwaarde. Hij zou onze Tom Cruise zijn zolang het publiek zijn Nicole Kidman was. Dus te verwachten viel dat toen hij de zaal in sprong mensen zich voorstelde als Nicole. Wat volgde was een heerlijke uitvoering van de powerbalald ‘Sail Away’. Nadat de zanger het podium weer op was geklommen werd het fenomenale ‘Redemption Blues’ ingezet voordat ‘Waiting for the Night’ de avond definitief afsloot.
Audrey Horne zette een show vol energie neer. Met dit soort live shows, het plezier wat van het podium afdruipt en de sterke songs van de band vraag je je af waarom deze band niet in grotere zalen staat.