Bon Jovi, een band die al 43 jaar meedraait in het wereldwijde muzieklandschap, toonde na zes jaar tijdens de Forever World Tour zijn immense aanwezigheid. Na een uitverkochte reeks in New York, Edinburgh en Dublin, was het tijd voor drie shows in een overvol Wembley in Londen.
De avond, of beter gezegd middag, werd afgetrapt door James Bay, een Britse singer-songwriter. De muziek die hij speelde was in vergelijking met de nummers van de band zelf erg timide en het publiek had moeite om los te komen. De nummers ‘Let It Go’ en ‘Hold Back The River’ werden daarentegen luidkeels meegezongen.
Hierna volgde een euforische avond. De lichten gingen uit en een timer telde af van 30 naar 0, waar alle lettertypes van de ooit door de band uitgebrachte albums in verwerkt zaten.
Na immens gegil toen de timer op 0 sprong ging het licht uit en zag het publiek een video waar Jon Bon Jovi het publiek aan het toespreken was. Het idee werd geschetst dat hij, en later ook de band, in de lift richting het podium stonden en de laatste voorbereidingen aan het doen waren.
De grote schuifdeuren te midden van het podium, met daarop een grote ster zichtbaar, gingen langzaam open en de band liep in V-formatie op hun dooie gemak het podium op. JBJ opende zijn armen wijd en nam het gejoel van het publiek ruimschoots in zich op. Hierna volgde een cover van ‘With A Little Help From My Friends’ van The Beatles.
Na een loepzuivere uithaal, waar menigeen in het publiek verbaasd over was, volgde het eigen repertoire. Met toepasselijke visuals op de schermen hoorde het publiek de eerste nummers ‘Beautiful Drug’, ‘We Weren’t Born To Follow’ en ‘Lost Highway’.
JBJ, de 64-jarige leadzanger, volgde het concert met een speech over de dankbaarheid vanuit de “magnificent seven” (red. de volledige band). “You’re giving me superpowers here, I’m so strong, I’m so powerful, I’m so pretty, if you know this one, sing along!”.
En meezingen deed het publiek zeker tijdens één van de grootste Bon Jovi hits ‘You Give Love A Bad Name’. Vermoedelijk dat sommige nummers, waaronder deze en ‘Born To Be My Baby’ ietwat langzamer dan het origineel gezongen werden, zodat de band alles kwalitatief goed kon spelen en zingen.
Ondanks de heftige stemband operatie die JBJ een aantal jaar geleden ondergaan heeft, was te merken dat hij nog precies weet hoe hij met zijn stem om moet gaan. Het kostte hem her en der wat meer moeite, en de pijn was af en toe wel zichtbaar, maar het deed niet af aan de kwaliteit van de zang.
Een nummer waar de liefde en eeuwigheid van de band enorm te zien was, was ‘Legendary’, welke op het nieuwe album ‘Forever’ staat. Dit nummer is origineel samen met James Bay opgenomen, wie ook besloot een bezoekje aan het podium te brengen om samen met zijn “held” te rocken. Het publiek zag meerdere generaties aan artiesten, allemaal met dezelfde liefde voor (live)muziek en dit werd goed overgebracht door de hele zaal.
De set volgde met ‘Whole Lot Of Leavin’, waarna JBJ zei: “We still got it.” Na een behoorlijke lijst aan dans- en rocknummers was het tijd om even terug te schakelen naar de eerste versnelling met ‘Bed Of Roses’.
Dit was een prachtige uitvoering, waar het totaalplaatje klopte. Op de schermen zag men honderden aangestoken kaarsen en deze verlichting werd door alle 80.000 bezoekers voortgezet middels de zaklampen van telefoons. Het nummer was een behoorlijk pittige voor de zanger, maar het publiek ving dit goed op.
“Let’s go to second gear again!” volgde de zanger na een moment van waardering op het podium. De tweede versnelling werd ingeluid met ‘Have A Nice Day’.
Voor de band is Wembley Stadium een belangrijke plek in hun geschiedenis. De eerste keer dat zij hier mochten spelen was in 1995. Het voelt voor hun, zoals ze zelf aangeven, als thuiskomen.
Het volgende nummer was ‘These Days’, de titeltrack van het album wat in 1995 uitgebracht werd en de charts aantikte. Waar de andere bandleden echt goed konden schitteren was tijdens ‘This House Is Not For Sale’.
Vooral de gitaarpartijen van gitarist Phil X, onderdeel van de band sinds 2016, waren fenomenaal en vooral het genot wat van de hele band afspatte was erg aanstekelijk.
Tijdens ‘Raise Your Hands’ werd duidelijk wat voor performer Jon Bon Jovi was en nog steeds is. Hoewel zijn lichaam niet meer zo soepel was als voorheen, deed dat de pret niet drukken en wanneer hij er klaar voor was kwam er ook nog wel een sprongetje uit.
Na ‘I’ll Sleep When I’m Dead’ werd een deel van de band geïntroduceerd. Toen het de tijd was om toetsenist David Bryan aan te kondigen, deed JBJ dit middels een bordje van een fan: “there’s no denyin’ David Bryan”.
De set vervolgde met ‘Hey God’ en ‘Keep The Faith’. De laatste was wel op een andere manier gespeeld dan de studioversie, waardoor het meezingen soms wat wisselvallig lukte.
De encore werd ingeluid met het prachtige ‘I’ll Be There For You’. Wat enigszins zonde was, was dat het nummer eigenlijk wel te moeilijk was voor hem om nog te spelen. Gelukkig was daar nog het publiek om de zwaarte op te vangen.
Er werd nog even gerockt op ‘Wanted Dead Or Alive’ en ‘Bad Medicine’, en de set werd afgesloten met één van de mooiste liefdesliedjes uit de muziekgeschiedenis: ‘Always’. Dit was een perfecte afsluiter, waar JBJ ook emotioneel van werd.
Bon Jovi liet met deze show zien dat het een band is die nooit meer uit ons muziekbeeld weg te denken is. De band is inmiddels al 43 jaar actief en als het aan hun ligt blijven ze nog wel even doorgaan. Aan de fans en de liefde zal het niet liggen, de waardering werkte beide kanten op.