Ishmael Butler maakte in de jaren negentig naam met Digable Planets en bouwde sinds 2009 als Shabazz Palaces een veel experimentelere speeltuin. Hij hield zich nooit aan de regels van het genre en deed dat ook op ‘Exotic Birds of Prey’ uit 2024 niet. Zijn achtste album, ‘It’s a Style Sport’, verschijnt opnieuw bij Sub Pop en duurt met tien nummers net iets minder dan veertig minuten. Daarmee is het opvallend compact voor een artiest die zich nooit door tijdslimieten liet beperken.
De titel verwijst naar de manier waarop rap vroeger werd beleefd: als een vriendschappelijke wedstrijd om wie de meeste stijl bezat, in taal, houding en originaliteit. Butler kijkt daarbij naar zichzelf. Hij zet zijn verleden als rapper tegenover wie hij nu is en laat beide tijdperken langs elkaar schuren.
Dat gebeurt op een manier die aandacht vraagt. Het album is opgenomen in acht dagen in Seattle met vaste medespelers, onder wie bassist Evan Flory-Barnes, gitarist Thaddeus Turner, drummer Kassa Overall en saxofonist Carlos Overall. Erik Blood verzorgde productie en mix. Je hoort dat mensen samen in een ruimte speelden, terwijl de nummers daarna door een elektronisch filter zijn gehaald. Dat levert een warme, bijna organische klank op die hiphop, jazz, funk en R&B met elkaar verbindt.
‘Ahh World (I Won The Alpha Bet)’ opent met zware bassen, vreemde klanken en Butlers ontspannen voordracht, terwijl hij terugkijkt op zijn eigen geschiedenis. ‘Field Notes’ houdt de beat eenvoudig, maar onder het oppervlak verandert voortdurend iets. ‘Show Me Missouri In Mink’ heeft een warmte die je zelden hoort in elektronisch opgebouwde hiphop. De verrassing is ‘Tongue In Chic’, met strakke drums, gitaren, synthesizers en een duidelijke knipoog naar de jaren tachtig. Butler praat hier over daten en klinkt voor zijn doen toegankelijk. ‘From One Future To Another’ sluit het album af en groeit in ruim vijf minuten van een bijna jazzy basis naar psychedelische gitaren, stemmen en zwevende klanken, waar hiphop nauwelijks nog het juiste woord voor is.
Het album heeft ook zwakke plekken. Butler houdt van cryptische beelden en abstracte constructies, en dat schept soms afstand. Wie een helder verteld verhaal zoekt, krijgt vaker fragmenten en associaties. Op enkele plekken lijkt een goed idee te vroeg losgelaten, nog voordat het zich volledig heeft ontplooid. Voor luisteraars die vooral naar duidelijke refreinen zoeken, zijn sommige nummers dan ook een worsteling.
Toch is dit een van de toegankelijkere platen uit het oeuvre van Shabazz Palaces. De korte speelduur voorkomt dat het experiment uitwaaiert en de livebezetting geeft de nummers lucht. Butler wil geen nostalgische terugblik geven en doet ook geen voorspelling over de toekomst van het genre. Hij kijkt naar beide richtingen tegelijk, en dat doet hij met een rust die na zo’n lange loopbaan niet vanzelfsprekend is. Een plaat die je een paar keer moet draaien, maar die dat ook verdient. (8/10) (Sub Pop)