Al meer dan twee decennia delen Guy Buttery en Vusi Mahlasela een muzikale vriendschap die grotendeels achter de schermen is opgebouwd, in opnamestudio’s, op albums, en door een wederzijdse bewondering die met de tijd is gegroeid. Nu, in 2026, verplaatst die relatie zich eindelijk naar het podium.
Voor Buttery is de aankomende dubbelvoorstelling met Mahlasela iets bijzonder betekenisvols. Hij groeide op met de muziek van de Zuid-Afrikaanse icoon, en hoewel de twee muzikanten eerder hebben samengewerkt, hebben ze nooit ervaren wat er gebeurt wanneer hun muzikale talen elkaar ontmoeten voor een live publiek.
Hun verhaal begon in 2006, toen Buttery gitaar en mandoline bijdroeg aan Mahlasela’s album ‘Guiding Star’. Tien jaar later zette de uitwisseling zich voort toen Mahlasela zang bijdroeg aan twee nummers op Buttery’s gelijknamige album uit 2016. Die opnames bouwden een muzikale band tussen hen op; de aankomende concerten zullen op de proef stellen wat er gebeurt wanneer die band onmiddellijk en spontaan moet worden, in plaats van iets dat take na take in een studio wordt uitgewerkt.
“Vusi’s improvisaties brachten echte magie in die opnames,” herinnert Buttery zich, terwijl hij die eerdere sessies omschrijft als een hoogtepunt in zijn carrière. Maar samen repeteren voor een liveshow bleek een heel andere oefening te zijn, een die het leren communiceren zonder woorden vereiste, het lezen van lichaamstaal, het anticiperen op signalen, en het ontdekken hoe elke muzikant op het moment zelf reageert. Na jaren van werken aan aparte projecten moeten ze nu leren denken als een muzikaal partnerschap.
Dat is precies wat de aankomende optredens zo spannend maakt. Buttery’s ingenieuze gitaarspel en Mahlasela’s onmiskenbare stem komen uit heel verschillende muzikale werelden, en toch is het juist dat contrast dat de samenwerking laat werken: geen van beide muzikanten hoeft de ander te overheersen, en hun verschillen scheppen ruimte voor iets nieuws.
Er zal ook ruimte zijn voor improvisatie. Naar verwachting zal ten minste een van hun eerdere studiosamenwerkingen zijn weg vinden naar het liverepertoire, maar Buttery voelt zich vooral aangetrokken tot de onvoorspelbare momenten, de delen van een concert die niet gerepeteerd of volledig gepland kunnen worden. Een livesamenwerking zou immers meer moeten zijn dan een studio-opname die op het podium wordt uitgevoerd, zegt hij. Ze zou mogen veranderen.
Voor Buttery gaat de aantrekkingskracht van het werken met Mahlasela verder dan de muziek zelf. In de loop der jaren is hij niet alleen Mahlasela’s muzikale prestaties gaan bewonderen, maar ook de persoon erachter, diens menselijkheid, respect, vergevingsgezindheid, en diepe gevoel van vrede, eigenschappen die Buttery beschouwt als onlosmakelijk verbonden met de boodschap in zijn muziek. Hij is ook gefascineerd door Mahlasela’s buitengewone taalvaardigheid, aangezien hij in talloze talen zingt, en door de omvang van een carrière die hem de hele wereld heeft rondgevoerd.
Toch blijft er een element van verrassing in het van dichtbij zien van Mahlasela’s energie. Na zoveel jaren optreden benadert de singer-songwriter de muziek nog altijd met een enthousiasme dat Buttery opmerkelijk vindt. Tijdens een recente repetitie bedankte Mahlasela Buttery zelfs voor het brengen van geest en energie in de ruimte, een veelzeggende uitwisseling, aangezien de jongere muzikant, die opgroeide met het luisteren naar Mahlasela, nu bijdraagt aan het energiek maken van de ervaren artiest, terwijl hij tegelijkertijd nog altijd van hem leert.
Dat gevoel van wederzijdse uitwisseling is uiteindelijk wat dit onderscheidt van een nostalgische reünie. Geen van beide artiesten bezoekt simpelweg het verleden opnieuw; beiden brengen alles wat ze in de tussenliggende jaren hebben geleerd mee naar een nieuwe muzikale situatie, en het publiek zal onvermijdelijk deel worden van dat proces. Buttery verwacht niet dat iedereen de concerten op precies dezelfde manier zal ervaren. Muziek is volgens hem diep persoonlijk, en twee mensen kunnen in dezelfde ruimte staan en vertrekken met compleet verschillende herinneringen aan dezelfde uitvoering. Die onvoorspelbaarheid maakt deel uit van wat hem het meest opwindt, samen met het besef dat deze optredens ongewoon bijzonder kunnen zijn, juist omdat niet gegarandeerd kan worden dat ze zich zullen herhalen: vijf concerten samen zouden een eenmalige gelegenheid kunnen zijn, wat het des te belangrijker maakt om erbij te zijn.
Voor Buttery zijn de aankomende shows dan ook niet zomaar een extra datum op een tourschema. Ze zijn het hoogtepunt van een relatie die meer dan 20 jaar geleden begon, toen een gitarist bijdroeg aan een album van een artiest die hij al lang bewonderde. Nu hebben de studiodeuren zich geopend naar het podium, waar twee heel verschillende muzikale stemmen elkaar in real time zullen ontmoeten, ingestudeerde nummers vormen daarbij de basis, terwijl improvisatie de uiteindelijke bestemming onzeker laat.
Naast de muziek is er ook een groter doel. Mahlasela en Buttery vertegenwoordigen verschillende generaties en dimensies van Zuid-Afrikaanse muzikale creativiteit, en toch hebben beiden een publiek opgebouwd dat ver buiten de grenzen van hun land reikt. Hen samenbrengen biedt de kans om dat muzikale gesprek te introduceren bij luisteraars die mogelijk een van beide of beide artiesten voor het eerst ontdekken. Voor Buttery is dat misschien uiteindelijk het meest lonende deel van de reis: iets zien dat zich 20 jaar lang stilletjes heeft ontwikkeld, eindelijk voor een publiek zien ontvouwen, op het moment zelf.
De liedjes bestaan al. De vriendschap bestaat al. Nu komt het deel dat niet vooraf kan worden opgenomen.
Het podium.