Tien jaar. Dat is hoe lang de fans van The Temper Trap moesten wachten op een nieuw album, en reken maar dat dit geen doorsneecomeback is. Op 10 juli levert de Australische band ‘Sungazer’ af, hun vierde studioalbum, en het is meteen duidelijk dat deze mannen geen zin hadden om zomaar wat bij elkaar te knutselen.
Iedereen kent The Temper Trap van dat ene nummer, ‘Sweet Disposition’, de smash hit uit 2009 die inmiddels bijna overal wel eens voorbij is gekomen, van reclames tot filmtrailers. Maar de band achter dat nummer, met de Indonesische zanger Dougy Mandagi voorop, deed sindsdien veel meer, met albums als het gelijknamige tweede album en ‘Thick As Thieves’ uit 2018. Daarna volgde een pauze die niemand had verwacht. Mandagi verhuisde naar Berlijn, dook in de elektronische scene daar, en streek later neer in zijn geboorteland Indonesië. Drummer Toby Dundas begon een eigen studio en schreef filmmuziek, bassist Jonathon Aherne bracht een soloproject uit vanuit Amerika, en gitarist Joseph Greer stortte zich op lesgeven. Vier jaar later vonden ze elkaar terug, en het resultaat is deze plaat.
Wat meteen opvalt aan ‘Sungazer’ is hoe de band precies dat spanningsveld weet te vinden tussen intieme kwetsbaarheid en volle overgave. Titeltrack ‘Sungazer’ is daar het beste voorbeeld van, een lied dat Mandagi schreef voor zijn zoontje Ziggy voordat die geboren werd, en dat begint als een ingetogen, bijna trip-hop-achtige belofte voordat het uitmondt in een uitbarsting die de band weer helemaal terugbrengt naar hun explosieve kant. ‘Lucky Dimes’, de eerste single sinds jaren, klinkt fris en direct, alsof de jongens geen dag ouder zijn geworden. ‘Into The Wild’ bouwt verder op die energie, terwijl ‘Giving Up Air’, dat de band recent live speelde bij Jimmy Kimmel, laat horen dat ze nog altijd weten hoe ze een refrein moeten bouwen dat blijft hangen. Op ‘Bird On A Wire’ zoekt de band het rustiger water op, en slotnummer ‘Kuru’ sluit het album af met een gevoel van afronding, alsof de cirkel na tien jaar eindelijk rond is.
Het knappe aan ‘Sungazer’ is dat de band niet krampachtig probeert het geluid van ‘Sweet Disposition’ te herhalen. In plaats daarvan klinkt dit als vier mannen die hun burn-out hebben verwerkt en weer met plezier samen muziek maken, en dat plezier hoor je gewoon terug in de nummers. Het is geen plaat vol verrassingen, en wie op zoek is naar radicale koerswijzigingen komt bedrogen uit, maar dat is ook niet wat deze band hoeft te bewijzen.
Voor een groep die tien jaar wegbleef, is ‘Sungazer’ een indrukwekkende terugkeer. Het bewijst dat The Temper Trap nooit is gestopt met het maken van muziek die recht in het hart raakt, ook al hadden ze even tijd nodig om daarachter te komen. Wie alleen van die ene grote hit weet, gaat hier ontdekken dat er veel meer schuilt achter die naam. (7/10) (Virgin Music Group)