Smoulder is niet het soort band dat je even tussen de bedrijven door opzet. Het gezelschap rond zangeres Sarah Ann begon als Canadees-Amerikaanse club die epische doom en heavy metal met een flinke scheut power metal mengde, en verhuisde in de loop der jaren naar Finland. Daar heeft Sarah Ann familiewortels, en je hoort het terug. Na ‘Violent Creed Of Vengeance’ uit 2023 ligt er nu ‘Witch Wife In An Alien World’, het derde album, opgenomen in Espoo en Chicago. De hoes is van de Britse horrorillustrator Ian Miller en zit vol groezelig onheil. Dat past.
Het album opent met ‘Water Wars’, een snelle, riffzware knaller die de band zelf het meest Judas Priest noemt dat ze ooit maakten. Het is een rechtstreekse klap in je gezicht, al klinkt de rest van de plaat een stuk grilliger. ‘Shadow of the Vulture’ sleept zich daarna ruw voort, met klassieke riffs die als regen naar beneden vallen en een zang die zo scherp is dat het bijna pijn doet. In ‘Noitien Loitsu’ zingt Sarah Ann deels in het Fins, met een gastsolo van livegitarist Bootleg Henkka. Het is een vreemde, aantrekkelijke eend in de bijt.
Daarna wordt het zwaarder en ingewikkelder. ‘Crush the Neophytes’ duurt bijna zeven minuten en laat horen hoe de band met Griekse black metal flirt. Je hoort het in de koude, bijtende gitaren en in de manier waarop de nummers soms ineens omslaan. De tweede helft keert terug naar het vertrouwde epische doomgeluid, en sluit af met ‘Smouldering Remains’, een nummer dat staat te smeulen tot de laatste noot.
Wat meteen opvalt, is hoe persoonlijk dit klinkt. De teksten gaan over een gebroken wereld waarin winst boven mensen staat en gewone werkers tegen elkaar worden opgezet. Toch is het geen zwartgallige plaat. Sarah Ann put kracht uit haar leven in Finland, met goede zorg, openbaar vervoer en groene ruimtes, en wil dat voor iedereen. Dat maakt het bijna ontroerend, midden in al het geweld.
Maar laten we eerlijk zijn, niet alles werkt. De zang is een splijtzwam. Je moet van haar scherpe, gillende uithalen houden, en niet iedereen houdt dat een hele plaat vol. Op een paar plekken lijkt de eigenzinnigheid ook net iets te gewild, alsof de band zichzelf wil bewijzen. En de nummers blijven minder hangen dan op de vorige albums. Je luistert met plezier, maar als je vraagt om een favoriet, moet ik passen. Een deel van de scherpe randjes is er bovendien afgeschuurd, terwijl juist die randjes Smoulder zo gevaarlijk maakten.
Het is ook geen plaat voor onderweg. Dit vraagt aandacht en een flink volume, anders glijdt hij langs je heen. Wie zich eraan overgeeft, krijgt een band die niet in dezelfde vijver blijft zwemmen en liever de bocht in schiet dan veilig rechtdoor rijdt.
‘Witch Wife In An Alien World’ is dus geen foutloze plaat, maar wel een met ballen. Smoulder kiest voor ambitie boven gemak en haalt daar vaker wel dan niet zijn gelijk mee. Draai hem hard, geef hem tijd en laat de vreemde hoeken hun werk doen. (8/10) (Cruz Del Sur Music)