De Ierse singer-songwriter Conor McLain bracht zijn ‘Better Plans’ Tour zaterdagavond naar De Nieuwe Nor in Heerlen. Met zijn combinatie van eigen werk, persoonlijke verhalen en herkenbare covers wist hij gedurende de avond een afwisselend programma neer te zetten. De sfeer in de zaal was overwegend rustig: het publiek luisterde aandachtig en genoot, al leek een klein groepje de vrijdagmiddagborrel nog niet helemaal achter zich te hebben gelaten. Voorafgaand aan de hoofdact kregen de bezoekers twee supports voorgeschoteld: Luc Mats en Danny Addison.
Luc Mats mocht de avond openen. De singer-songwriter uit Zwolle wist het publiek al vroeg bij zijn optreden te betrekken. Een van de herkenbaarste nummers was zijn cover van Whitney Houstons ‘I Wanna Dance with Somebody’. Mats maakte daar een publieksparticipatie van door het balkon en de zaal tegen elkaar op te laten zingen. Beide groepen mochten bewijzen wie het luidst was, waardoor het publiek niet alleen toeschouwer bleef, maar zelf onderdeel werd van het optreden. Ook voor liefhebbers van tastbare muziek was er iets te vinden bij de merchandise: het debuutalbum van Mats was daar op vinyl verkrijgbaar.
Daarna was het de beurt aan Danny Addison. Zijn optreden kreeg onder meer kleur door een cover van Princes ‘Purple Rain’. Nadat de vraag was gesteld of hij iets van Prince of de Bee Gees zou spelen, viel de keuze op het nummer van Prince.
De connectie tussen Addison en McLain bleek bovendien verder te gaan dan alleen samen op een affiche staan. De twee leerden elkaar via Instagram kennen dankzij een cover van een Bee Gees-nummer door Addison. Muziek bleek daarmee niet alleen de rode draad van de avond, maar ook de aanleiding voor een nieuwe muzikale kennismaking. Addison bracht alsnog ‘How Deep Is Your Love’ van de Bee Gees. Het nummer sloot mooi aan bij het verhaal over hoe het contact tussen de twee artiesten tot stand kwam.
Met Conor McLain als hoofdact verschoof de aandacht naar de muziek van de Ierse singer-songwriter. De aankleding op het podium bleef eenvoudig, met brandende kaarsjes en een sobere achtergrond. Geen overdadige productie, maar een setting die paste bij de persoonlijke insteek van zijn nummers. McLain werd begeleid door drummer Simon Treasure, de Nederlandse toetsenist Tom Hersbach en gitarist Danny Addison, die eerder op de avond nog als support had gespeeld.
De set opende met ‘Safe Haven’, waarna McLain met ‘Better Plans’, de titeltrack van zijn tour, verderging. In ‘Another’s Arms’ bezong hij de herkenbare frustratie van iemand die moeite doet om door een ander leuk gevonden te worden, zonder dat die gevoelens worden beantwoord. Het is een thema dat goed past bij zijn persoonlijke manier van songwriting: de zoektocht naar verbinding, met alle onzekerheid die daarbij komt kijken.
De muziek van McLain bewoog gedurende de avond tussen gevoelige momenten en nummers waarbij de sfeer wat losser werd. Na een wat dansbaarder gedeelte keerde het concert terug naar de meer sentimentele kant. Dat contrast gaf de set afwisseling, zonder dat de persoonlijke insteek uit beeld verdween.
Mooi was Connor’s versie van ‘Vincent’ van Don McLean. Het nummer is geïnspireerd op Vincent van Goghs schilderij De sterrennacht. McLain gaf aan dat hij dit nummer graag zelf had willen schrijven. Het was een veelzeggende keuze: niet alleen vanwege de melodie, maar ook vanwege de manier waarop het lied een schilderij vertaalt naar een muzikaal verhaal. Samen met Danny Addison bracht hij ook ‘Come Back to You’, een duet dat draait om het verlangen om terug te keren naar je partner.
Ook opvallend was het moment waarop McLain het publiek meenam naar de Nederlandse muziek. Hij liet toetsenist Tom Hersbach nummers aandragen. Dat leidde tot een reeks herkenbare keuzes uit de Nederlandse popmuziek. Zo kwamen Jaap Reesema en Racoon voorbij. Van Jaap Reesema speelde McLain ‘Grijs’, gevolgd door ‘Oceaan’ van Racoon. Ook Glennis Grace werd genoemd in het rijtje Nederlandse artiesten dat ter sprake kwam. Voor een Ierse singer-songwriter die mede dankzij virale versies van Nederlandse klassiekers een publiek in Nederland heeft opgebouwd, was dit een logisch en tegelijk persoonlijk onderdeel van de set. De covers maakten duidelijk hoe muziek over landsgrenzen heen kan reizen en hoe een artiest zich een plek kan verwerven in een andere muzikale cultuur.
Hierna ging Conor terug naar zijn moederstaal met een Iers nummer. Het nummer draaide om trots op zijn thuisland en de betekenis van thuis. Daarmee kreeg de set opnieuw een persoonlijk karakter, na de herkenbaarheid van de Nederlandse covers. Ook ‘People Pleasers’ kwam voorbij, een nummer waarin het thema van anderen willen behagen centraal staat. Het paste bij de persoonlijke onderwerpen die eerder in de set al naar voren kwamen: relaties, erkenning en de soms ingewikkelde verhouding tussen wat je zelf voelt en wat je van anderen terugkrijgt.
Conor McLain bracht een avond waarin eigen nummers, persoonlijke verhalen en herkenbare covers elkaar afwisselden. De sobere podiumaankleding met kaarslicht paste bij de intieme benadering van zijn muziek. De Nederlandse covers vormden daarbij een opvallende verbinding met het publiek, terwijl de nummers over relaties, onzekerheid en thuiskomen de persoonlijke kant van zijn songwriting lieten zien.
Ook de supports droegen bij aan het karakter van de avond. Luc Mats wist het publiek actief bij zijn optreden te betrekken, terwijl Danny Addison niet alleen zijn eigen set verzorgde, maar ook een muzikale link met McLain zichtbaar maakte. Zo werd de Better Plans Tour in Heerlen meer dan een optreden van één singer-songwriter: het werd een avond waarin muzikale inspiratie, persoonlijke verhalen en onverwachte verbindingen samenkwamen.
