The Temptations, de legendarische formatie die in de jaren 60 begon als The Primes en The Distants, transformeerden Muziekgebouw Eindhoven op een broeierige zomeravond in een zinderende Motown-tempel. Samen met die andere iconische band, The Four Tops, vierden ze hun 40-jarige jubileumtournee. Het beloofde een avond vol onvervalste soulhits te worden.
Om stipt 20:15 uur doofden de zaallichten. Het meegereisde orkest van The Four Tops en de Temptations zette de ouverture in, waarna The Four Tops onder luid gejuich het podium op kwamen. Leadzanger Theo Peoples, die ooit begonnen was bij The Temptations, werd bij The Four Tops de leadzanger als vervanger van Levi Stubbs. Aan zijn zijde schitterden Ronnie McNeir, Michael Brock en Lawrence Payton Jr. , de zoon van de overleden Lawrence Payton.
Een uur lang vuurden The Four Tops een energieke show af op het Eindhovense publiek. Klassiekers als ‘Reach Out I’ll Be There’ en ‘Ain’t No Woman’ volgden elkaar in moordtempo op. Theo’s persoonlijke favoriet, de allereerste single ‘Baby I Need Your Loving’ uit 1964, bracht de zaal in vervoering. Tussendoor testte de band de muziekkennis van het publiek met de vraag welke Boney M hit eerder was uitgebracht door The Four Tops ’Sunny’ was het enige juiste antwoord op deze vraag. Uiteraard mocht ook ‘Bernadette’ niet ontbreken. Tijdens het emotionele ‘I Believe In You and Me’ bewees Theo Peoples definitief waarom zijn bijnaam ‘The Voice’ is. Deze bezetting bracht de hoogtijdagen van de soul moeiteloos terug, met volledig behoud van het originele DNA. Met de legendarische openingszin ‘Sugar Pie, Honey Bunch’ van de wereldhit ‘I Can’t Help Myself’ sloten de heren hun wervelende show af.
Na een korte pauze zette het orkest de ‘Ouverture 2025’ in. Tijd voor The Temptations! Het publiek keek uit naar Otis Williams: het enige, nog in leven zijnde oorspronkelijke lid van The Temptations, inmiddels 84 jaar oud. Met ‘Get Ready’ en ‘Can’t Get Next To You’ schoot de band uit de startblokken. Ron Tyson, Terry Weeks, Anthony Grant en het jonge talent Jawan Jackson maakten de groep compleet. Zonder in te leveren op de originele Temptations-sound.
Zelfs de iconische, synchrone danspasjes stonden als een huis. Otis genoot zichtbaar, en zijn glimlach werkte aanstekelijk op de rest van de band. De medley die volgde was een emotionele reis door de geschiedenis. Bij elk nummer steeg de temperatuur in de zaal en het publiek danste alsof de tijd had stilgestaan. Hits als ‘Since I Lost My Baby’ en ‘Beauty Is Only Skin Deep’ joegen de feeststemming naar een kookpunt.
Na deze muzikale explosie nam de 84-jarige Otis even plaats op een kruk, terwijl de overige groepsleden hem met een handdoek droog maakten. Wat volgde was een ingetogen uitvoering van ‘Try To Remember’. Een kippenvelmoment waarin de heren even op adem kwamen, om daarna de show weer met hernieuwde energie voort te zetten. De zaal werd uitgedaagd om synchroon mee te klappen. Al snel herkende iedereen de baslijn van ‘Papa Was A Rolling Stone’, een track die vandaag de dag nog net zo krachtig en urgent klinkt als destijds. De ultieme uitsmijter van de avond werd ‘My Girl’. Aan het einde van dit lied namen de mannen groots afscheid en verdwenen ze een voor een in de coulissen.
Hoewel de zaal luidkeels om een toegift schreeuwde, keerden The Temptations niet meer terug. Ook het orkest nam uitgebreid afscheid, waarna de zaallichten onbarmhartig aangingen. Een spontane, last-minute beslissing, want de officiële playlist beloofde eigenlijk nog de knaller ‘Treat Her Like A Lady’. Het mocht de pret niet drukken. Eindhoven beleefde een legendarische Motown avond waarin de pure soul van beide bands glansrijk overeind bleef.