Wat is mijn wereld zonder muziek? Muziek staat voor verbinding. Muziek staat voor liefde. Muziek staat voor eenheid. Muziek staat voor kracht. Muziek staat voor al deze dingen, maar voor mij is muziek mijn hele leven.
Ik ga ermee naar bed en ik sta ermee op. De afgelopen paar weken is dit net een beetje meer aanwezig geweest dan normaal, omdat de zogeheten ‘hysterische’ fangirl in mij weer naar boven kon komen.
De maanden maart, april, mei en juni zijn dit jaar hele speciale maanden geweest voor mij. In maart begonnen met de How Did We Get Here?-tour van Louis Tomlinson, uiteindelijk zes shows meegepakt, en in juni direct door met de Together Together-tour van Harry Styles, waar ik ook drie shows af heb mogen vinken. Heel Europa door om met je favoriete mensen te genieten van je favoriete muziek: wie wil dat nu niet?
Toch is het beeld van fangirls wat geschetst wordt (voornamelijk online) anders en wat je nu aan het lezen bent is het ultieme tegenbericht. Ik weet dondersgoed dat mijn gedrag echt niet het normaalste van het normaalste is, zeg nu zelf, drie dagen van tevoren in de regen op straat liggen om vooraan te komen zou niemand als fatsoenlijk gedrag bestempelen, maar ik zou het iedereen gunnen om te ervaren wat ik ervaar op mijn muziekreisjes.
Hoe mijn leven als fangirl begonnen is weet ik niet precies, maar het moment waarop ik wist hoe dankbaar ik mag zijn voor alles wat ik ermee gecreëerd heb, wel. Het was 9 juli 2022 en ik stond met mijn neus richting de Ziggo Dome. Het was tijd voor mijn allereerste show van Harry Styles.
De maandenlange voorpret, het bestellen van meerdere outfits (terwijl ik zowat achterin de zaal op de tweede rang zitplekken had), het perfectioneren van mijn make-up, de autorit naar de Ziggo Dome toe, leidde allemaal tot dit ene moment.
Een ander belangrijk onderdeel van deze voorpret was het feit dat ik ‘lid’ was van het fanproject wat georganiseerd was. Het plan was om iedereen in de zaal een oranje briefje voor de zaklamp te laten doen en zo de zaal oranje te laten kleuren. Andere mensen hadden vooral het harde knipwerk gedaan, maar ik mocht briefjes uitdelen in mijn vak.
Op dat moment voelde ik mij zo welkom als persoon en voelde ik mij zo gewaardeerd, en ik durf vrijwel met zekerheid te zeggen dat dat de allereerste keer in mijn leven geweest is dat ik honderd procent mijzelf durfde te zijn met veel andere mensen in de buurt. Toen wist ik het: ik ben thuis.
Hoe ironisch en tevens iconisch is het dat een groot deel van de meiden met wie we de Ziggo oranje maakten in 2022, nu nog steeds een groot onderdeel van mijn leven zijn. Na de show hielden we contact middels een grote WhatsApp-groep en op het moment dat Louis Tomlinson zijn Faith In The Future-tour aankondigde, ontstond daar onze vaste vriendengroep.
Fangirl zijn is veel meer dan alleen keihard gillen omdat een of andere gozer uit een of andere boyband op het podium staat om een of ander nummer te zingen. Het staat voor verbintenis, het zorgt voor een gevoel van saamhorigheid en het levert je de beste vriendschappen op. Ik zou met niemand anders dan hun mijn liefde voor muziek willen delen.
Ik ben, geloof het of niet, niet iemand die veel haar woorden gebruikt om emoties te uiten. Van mijzelf ben ik behoorlijk ingetogen en er zijn weinig mensen die weten wat er in mijn brein omgaat (en dat is misschien maar goed ook). De momenten waarop ik mij écht gehoord en écht gezien voel, zijn de vele concerten die ik af kan gaan.
Ik ben dus niet naar zes verschillende shows van Louis Tomlinson geweest om aandacht te vragen, cool te doen of simpelweg omdat ik geld teveel had: nee, ik wilde mij volledig thuis voelen. En ook dit deed ik met precies dezelfde mensen als die ik in 2022 heb leren kennen.
De hele fangirl-gemeenschap is een fenomeen wat mij altijd zal verbazen. Of je nu uit een of ander gehucht in Drenthe komt en drie uur onderweg bent om bij een concert te komen of dat je tien minuten fietst en er bent, je bent er allemaal voor hetzelfde doel: genieten van een avond vol goede muziek en leuke mensen om je heen.
Voor de een is een concert een leuk uitje, voor ons fangirls zijn concerten hetgeen waarvoor we leven. Nieuwe tour? Bam. Kaartjes in de pocket. Nieuwe merchandise? Bam. In het winkelmandje. Nieuwe ervaringen? Ja, altijd.
Ik zou niets liever wensen voor iedereen op de wereld dan dat zij eens voor één dag zouden kunnen en mogen ervaren hoe het is om een ‘hysterische’, ‘absurde’, ‘te gek voor woorden’ fangirl te zijn. Nu de Harry-mania in Amsterdam bijna voorbij is en ik weer eventjes in winterslaap kan, rest mij nog één ding te zeggen: toon begrip, luister en wees altijd een beetje lief naar elkaar.