Romanticus, uitgesproken Ier en vooral gerenommeerd zanger Niall Horan heeft zijn vierde studio-album uitgebracht. ‘Dinner Party’ bestaat uit twaalf nummers, is 36 minuten lang en belooft een nieuwere kant van zijn muziek te laten zien. Hij noemt het album zelf een “bedankje aan het heden en een begroeting aan het heden”. Deze plaat zou zijn liefde, intimiteit, angst, verlies, hoop en dromen omvatten.
Het album trapt af met ‘Tastes So Good’. Het nummer knalt gelijk lekker door de speakers met een indie-achtige vibe, waar de instrumenten zeker niet onder de maat aanwezig zijn. Dat het album draait om liefde is direct duidelijk. Het is vrijwel onmogelijk om stil te zitten en de tekst is enorm warm, wat een heerlijke combinatie is met de warme stem van de Ier. De volgende track is ‘Dinner Party’, de titeltrack en eerste single van het album.
Dit nummer kijkt terug op zijn eerste ontmoeting met zijn verloofde, Amelia. Zij ontmoetten elkaar tijdens een dinerfeest en sindsdien is zijn leven niet meer zonder haar te bedenken. Het nummer is tevens een anthem voor de connectie tussen twee tegenpolen die juist elkaar in de middenweg weten te vinden. Dat is de kracht van Horan die hier extreem naar voren komt; het schrijven van persoonlijke nummers die toch voor een hoop mensen herkenbaar zullen zijn.
‘Monochromatic’ mag de tracklist vervolgen. Tot nu toe is het album erg te vergelijken met tweede studioalbum ‘Heartbreak Weather’. De nieuwe sound die beloofd is, valt nu nog redelijk ver te zoeken. De nummers zijn wel perfect passend voor zijn stem, de teksten zijn precies zoals je ze zou verwachten, maar de ‘wow’ factor ontbreekt nog. ‘She Gets It From Her Mother’ brengt hier verandering in. Het nummer heeft een redelijk grote knipoog naar de huidige country-industrie wat de veelzijdigheid van de inmiddels ruim ervaren artiest enorm goed weerspiegelt.
‘Better Man’ vervolgt de ietwat zweverige sfeer die de vorige track introduceerde aan het album. De teksten sluiten perfect aan op het romantische, maar ook het wanhopige gedeelte van het album. Het nummer praat over de twijfel dat je nooit genoeg zal zijn voor een romantische partner, en waar een ander dan allemaal beter in kan zijn. Tevens wordt er ook gekeken naar de dankbaarheid voor de tijd die tot nu toe samen gespendeerd is en de hoop dat dit nog veel langer mag gebeuren. De conclusie van het nummer is vooral dat wij als mensheid onszelf vaak dingen aanpraten die er niet zijn, want naar de ‘betere man’ wordt nooit gevraagd.
‘Little More Time’ is de tweede single van het album en het is direct duidelijk waarom dit gekozen is als single. Het is een ‘simpel’ nummer, werkt zoals het werken moet, heeft een leuke deun, niet te ingewikkelde teksten, perfect voor in de Top 40, mocht het zover komen. ‘Flowers’ begint mysterieus en eentonig. Eentonig op de minst negatieve manier van het woord, het past bij de opbouw van het nummer. Stukje bij beetje komen er steeds meer instrumenten bij, zingt Niall steeds minder op de maat en gaat hij steeds meer de hoogte in. Het luisteren naar ‘Flowers’ is als een op zichzelf staande reis.
‘Boys Are Fun’ zou zo in de jaren ’90 thuis kunnen horen. Een vleugje disco en zelfs een knipoog naar ‘We Are Family’ van Sister Sledge is niet te missen. Een rijdende auto met de ramen naar beneden tijdens zonsondergang is het beeld wat hier perfect bij te schetsen valt. Dit is zo’n nummer wat niet snel verveelt en ervoor zorgt dat je wil blijven luisteren.
‘Fighting Over Nothing’ laat zien hoe getraind de ex-One Directioner eigenlijk is met zijn stem. Waar instrumenten bij andere nummers nog wel de overhand kunnen nemen, moet ‘Fighting Over Nothing’ het echt hebben van zijn krachtige stem. Ook hier klinkt het alsof het nummer perfect op ‘Heartbreak Weather’ zou passen, mede dankzij de aanwezige drums, maar ook de laagte in zijn stem. De trend die vanaf het eerste nummer al aangezet is blijft ook hier aanhouden, stilzitten is bijna onmogelijk.
‘Pretty’ is een ode aan onzekere vrouwen. De tekst kijkt vooral in de coupletten naar de onzekerheden die een vrouw zou kunnen uiten, waarop Horan in het refrein reageert met: “baby, can’t you see? You’re so fucking pretty!” De kwetsbare kant van Horan komt weer naar boven voor ‘Die If I Don’t’. De man is een echte woordenkunstenaar en weet inmiddels heel goed hoe hij zijn stem bij verschillende soorten nummers in moet zetten. Dit nummer is erg traag, heel zweverig en ook daar past hij zijn stem erg goed op aan. De strijkers die als bridge fungeren maken het nummer af.
‘End of an Era’ is het afsluitende nummer en dit nummer gaat over vriend en oud-bandlid Liam Payne, die de wereld vroegtijdig heeft verlaten. De tekst kijkt vooral naar het plots eindigen van een tijdperk, doelend op het One Direction-tijdperk, wat nu nooit meer hetzelfde gaat zijn. De angst dat het zomaar voorbij kan zijn is een ervaring die Niall vast niet als enige ervaren zal hebben, wat de tekst heel benaderbaar maakt. Niall heeft zelf in interviews aangegeven dat dit nummer ook een ode is aan alle fans die hem en de band al langer dan een decennium ondersteunen, en dat hij daar ook enorm veel kracht uit gehaald heeft.
Het album sluit dus af met een ode en een ‘fan anthem’. De opbouw in het album is zoals men van Niall Horan gewend is: eerst langzaam opbouwen met ietwat rustigere nummers, dan een paar echte danstracks, dan een emotionele kant en als afsluiter het nummer waar waarschijnlijk de meeste mensen kracht uit halen, net zoals hij dat doet. Het album symboliseert de groei die hij als artiest gemaakt heeft, maar mist her en der nog wel een ‘wow factor’. Het is geen slecht album, hij weet wat hij doet, maar sommige nummers missen nog een beetje spice om het echt een knaller van een album te maken. (7/10) (Capitol Records)