De Amsterdamse indieformatie Personal Trainer staat al jaren bekend om hun maffe, energieke en doordachte benadering van gitaarmuziek. Onder aanvoering van frontman en songwriter Willem Smit heeft het altijd veranderende collectief een geheel eigen, onmisbare plek veroverd in de internationale indiescene. Wat ooit begon als een speels en dynamisch live-experiment in de underground van de hoofdstad, is inmiddels uitgegroeid tot een geoliede muzikale machine die ook buiten de landsgrenzen op grote waardering kan rekenen. Met de aankomende release ‘Human Assholes’ is de band toe aan hun derde langspeler, het langverwachte vervolg op het lovend ontvangen ‘Still Willing’. Op deze nieuwe plaat verdiept de groep de speelse chaos van hun eerdere werk, zonder ook maar een seconde van hun kenmerkende en relativerende humor te verliezen.
Het album opent verrassend gelaagd en bouwt voort op een muzikaal fundament dat vanaf de eerste noot aanmerkelijk rijker en veelzijdiger aanvoelt dan voorheen. Een van de absolute rustpunten en inhoudelijke hoogtepunten is de single ‘Punch Drunk Love’, waarin de band de verwarring van een beginnende obsessie op een meesterlijke manier weet te vangen. Smit zingt met zijn herkenbare, ietwat laconieke stem over het knullige opwachten van een onbereikbare liefde bij een lokale bibliotheek, terwijl gastmuzikanten op viool en fluit de compositie een bijna melancholische lading geven. De harmonische combinatie van akoestische instrumentatie, subtiele percussie en plotse vocale uitbarstingen laat zien hoe volwassen de songwriting van Smit is geworden.
Een andere uitblinker op het album is de single ‘Tyres Skid’, een nummer dat aanvoelt als een gekneusde maar wonderbaarlijk veerkrachtige hymne waarin schurende gitaren en groots opgezette arrangementen elkaar continu verdringen. Ook de opbouw in ‘Scrambled Egg’ en de titeltrack ‘Human Assholes’ laat zien hoe trefzeker de band balanceert tussen strakke postpunk-energie en dromerige indiepop. Er is in de productie van de vijftien tracks tellende plaat bewust veel ruimte gelaten voor kleine onvolkomenheden en instinctieve reacties tussen de muzikanten onderling. Dat geeft de opnames een uiterst menselijk, warm en organisch karakter dat je vandaag de dag nog maar zelden hoort in het genre.
Richting het einde van het album wordt de definitieve balans opgemaakt. Waar veel andere bands bij een dergelijke uitbreiding van instrumenten en gastmuzikanten het risico lopen om te vervallen in stuurloze rommeligheid, weet Personal Trainer de artistieke kaders juist verrassend strak te houden. ‘Human Assholes’ is niet zomaar een verzameling sterke liedjes, maar vormt een hecht en meeslepend geheel dat bewijst hoe de groep is gegroeid in zijn muzikale ambacht. Het is een indrukwekkende en volwaardige stap vooruit die onderstreept dat dit Amsterdamse gezelschap tot de allerboeiendste bands van het moment behoort. (8/10) (Bella Union)