‘Maraviglia’ is het zesde studioalbum van Gabriele Poso en vormt tegelijk de eerste release op zijn eigen label AG Records. Daarmee zet de Italiaanse percussionist en producer niet alleen een artistieke stap, maar ook een institutionele: hij bepaalt volledig de context waarin zijn muziek verschijnt. Het album bouwt voort op een carrière waarin Afro-Latijnse ritmes, jazz en mediterrane invloeden consequent centraal staan, maar kiest dit keer nadrukkelijk voor een live-ensemble benadering die de nadruk legt op interactie en spontaniteit.
De verwachtingen rond ‘Maraviglia’ waren relatief hoog, gezien Posos sterke reputatie binnen de internationale groove- en global jazzscene en zijn recente optredens op grote festivals en podia. Wat direct opvalt, is dat het album zich minder richt op studio-perfectie en meer op een organisch groepsgeluid. De opname vond plaats in een analoge studio in Zuid-Italië, met volledige bandbezetting inclusief Rhodes, Hammond, blazers en uitgebreide percussie. Die keuze is hoorbaar in de klank: warm, licht ruw aan de randen en bewust dynamisch beperkt om de live-energie vast te houden.
Muzikaal beweegt ‘Maraviglia’ zich op het snijvlak van Afro-Caribische ritmiek, jazzharmonie en late jaren zeventig disco-invloeden. De percussie blijft het fundament, maar fungeert niet als solistische drager. In plaats daarvan is het een continu gesprek tussen instrumenten. Blazers reageren op ritmische patronen met korte frases, toetsen vullen harmonische ruimtes op en gitaarpartijen geven melodische accenten. De composities zijn vaak opgebouwd rond grooves die zich geleidelijk ontwikkelen in plaats van plotselinge wendingen te maken. Dat geeft het album een vloeiend karakter dat meer draait om momentum dan om contrast.
Binnen die benadering zijn er duidelijke hoogtepunten. De titeltrack ‘Maraviglia’ vormt het hart van de plaat, met een langzaam opbouwende groove die zich uitstrekt richting een bijna tranceachtige intensiteit. ‘Drum Flow’ legt de nadruk expliciet op percussie en laat horen hoe gelaagd Posos’ ritmische benadering is, zonder dat het nummer verzandt in technische demonstratie. ‘Contigo Mi Vida’ opent het album met een lichtere toon, waarin gitaar en blazers een toegankelijke, bijna zonnige sfeer creëren. ‘Be Water My Friend’ biedt juist een rustpunt, met meer ruimte in de arrangementen en een contemplatievere benadering van ritme en harmonie. ‘Me Parece Un Sueño’ brengt vervolgens weer meer beweging en Latin-jazzenergie, zonder de coherentie van het geheel te doorbreken.
De kracht van ‘Maraviglia’ ligt in de consistentie van de visie. Alles is gericht op collectieve energie en fysieke betrokkenheid. Het album functioneert daardoor goed als geheel, zeker in een livecontext of bij geconcentreerd luisteren. Tegelijkertijd is dat ook waar de beperkingen zichtbaar worden. Door de nadruk op groove en continuïteit ontbreekt soms variatie in dynamiek en spanning. Een aantal stukken vloeit zo natuurlijk in elkaar over dat ze minder onderscheidend worden, waardoor het midden van het album licht vlak kan aanvoelen voor luisteraars die meer contrast of stilistische verschuivingen verwachten.
Toch is dat geen toeval of tekortkoming in technische zin, maar eerder een bewuste esthetische keuze. Poso lijkt hier niet te streven naar een narratief opgebouwd album, maar naar een doorlopende muzikale ruimte waarin ritme, improvisatie en interactie centraal staan. In die zin sluit ‘Maraviglia’ logisch aan op zijn eerdere werk, maar voelt het ook als een verfijning van zijn aanpak in plaats van een radicale vernieuwing.
De kritische ontvangst van het album binnen de vroege internationale context wijst op overwegend positieve waardering, met een gemiddelde rond de 8/10. Dat beeld weerspiegelt vooral de sterke uitvoering, de coherente artistieke visie en de overtuigende live-energie, terwijl de beperkte stilistische variatie als voornaamste kanttekening wordt genoemd.
‘Maraviglia’ bevestigt Gabriele Poso als een muzikant die zijn niche niet alleen beheerst, maar verder uitdiept. Het is een warm, ritmisch gedreven album dat minder inzet op verrassing en meer op immersie. Voor luisteraars die zich willen onderdompelen in percussieve structuren en organische bandinteractie biedt het een consistent en zorgvuldig uitgevoerd geheel. (8/10) (AG Records)