Als een Amerikaanse rockband zijn eigen afscheid aankondigt, wil je meestal eerst een zakdoek. Bij Ministry krijg je een moker. Op ‘Hate to Go (Take Out or Delivery)’, het zeventiende en volgens Al Jourgensen definitief laatste album, wordt er nog één keer flink geschreeuwd, gestampt en uitgedeeld. Wie dacht dat de baas van de industriële metal na 45 jaar mild zou worden, zit er flink naast.
Jourgensen begon Ministry in 1981 in Chicago, eerst nog als synthpopband, en bouwde daarna samen met vaste kompanen een eigen hoek in de rockwereld op. Platen als ‘Psalm 69’ maakten de band groot en ‘Everyday Is Halloween’ bleef een clublegende. Afscheid nemen is ook niet nieuw voor hem. Na ‘The Last Sucker’ in 2007 beloofde hij al dat het klaar was, en dat hield niet lang stand. Nu zegt hij dat zijn oren moe zijn en dat het tijd wordt om geiten te gaan hoeden. Of je dat gelooft is aan jou, maar de plaat klinkt in elk geval als een man die het meent.
De negen nummers zijn kort van adem en keihard geproduceerd door Jourgensen zelf. ‘Crickets’ opent zonder omwegen met een muur van gitaren en ‘Voices of Hate’ schopt het tempo omhoog met strak drumwerk van Pepe Clarke, die alleen op dit album meespeelt. In ‘We Hate’ zakt het tempo juist in, met een log riff die zo uit het Black Sabbath-handboek lijkt te komen. Dat nummer blijft hangen, vooral door de gitaarsolo. ‘Singularity’ lijkt vooral te gaan over een wereld waarin machines en geld steeds meer te zeggen hebben, en ‘Clown Car’ en ‘Grifter’ laten horen waar Jourgensen zijn pijlen op richt: leugenaars, opportunisten en een land dat volgens hem steeds verder uit de bocht vliegt.
Het mooiste moment komt als Ministry het gas even loslaat. ‘Burned Out’ leunt op oude synthklanken en doet denken aan de beginjaren, met een zweem van het gruizige ‘Filth Pig’. Dan sluit ‘We’re Still Here’ het album af met oud-lid Paul Barker, die voor het eerst in 23 jaar weer op een Ministryplaat te horen is. Dat voelt als een handdruk tussen twee oude maten die elkaar nog één keer in de ogen kijken.
Toch heeft de plaat zijn zwakke plekken. Subtiel is dit album niet en dat wil het ook niet zijn, maar de boodschap wordt soms zo vaak herhaald dat je als luisteraar bijna om pauze smeekt. De gesproken samples zijn raak, maar hebben soms iets belerends. En echt nieuw is er weinig. Wie de laatste platen van de band kent, hoort hier vooral een vertrouwde klankwereld die weer netjes is opgepoetst. Als testament is het geen meesterwerk, maar wel een plaat die nog kan bijten.
Misschien is dat precies wat een afscheid moet zijn. Geen tranen en geen gladde slotlied, maar een band die met de volumeknop op tien de deur uitloopt en nog even omkijkt om iets te schreeuwen. Dat Ministry daarna op tournee gaat in Europa met Die Krupps maakt het alleen maar leuker. Pak je koptelefoon, zet hem hard en gun Uncle Al zijn laatste show. (Daniel Harris) (7/10) (Cleopatra Records)