Op dinsdagavond stond Placebo in de Ziggo Dome in Amsterdam, de Britse alternatieve rockband die in 1994 werd opgericht. In de Ziggo Dome vierde de band het dertigjarige jubileum van het debuutalbum ‘Placebo’ uit 1996. Sinds 2015 bestaat de band alleen nog uit Brian Molko en Stefan Olsdal, die in Amsterdam dan ook in het middelpunt stonden. De voornaamste reden dat Placebo opviel in de Britse media, had te maken met de androgyne uitstraling en de teksten van de band. In de nummers werd gesproken over mentale gezondheid, seksualiteit en drugsgebruik. Daarvan was in Amsterdam een vleugje overgebleven.
Vier jaar geleden stond de band ook in de Ziggo Dome, voor een toen halfgevulde zaal. Dit keer was het beter qua opkomst; op een aantal afgeplakte vlakken op de tweede ring na, was het dit jaar een goed gevulde Ziggo Dome. De eerste ring zat vol, net als de vloer. Het publiek op de vloer bestond voornamelijk uit volwassenen boven de 45 die flink stonden te drinken. Hier en daar stonden een aantal verdwaalde jongvolwassenen, die echter wel gekleed waren volgens de dresscode: donker en duister, met een vleugje genderfluïditeit.
De show werd geopend met ‘Pure Morning’, gevolgd door ‘Come Home’. De stemmen van Molko en Olsdal klonken exact zoals ze te horen zijn op de streamingplatforms. Het stemgeluid bleek door de jaren heen niet te zijn veranderd.
Voor de show werd aangegeven dat het een concert met een ‘no phone policy’ was. Aangezien de gemiddelde leeftijd hoger lag, werd dit uiteraard gerespecteerd. Tijdens de show werd het publiek extra bedankt voor het niet gebruiken van telefoons. Volgens Molko en Olsdal zou dit een intieme sfeer creëren, die een nostalgisch gevoel kon oproepen. Dat was inderdaad ook het geval.
Naarmate de show vorderde, leken de aanwezigen steeds meer los te komen. De biertjes gingen langzamerhand sneller leeg en de lichamen begonnen te bewegen. Voor even waren het weer de jaren negentig, waarin alles kon en mocht. Niets leek te gek voor de aanwezigen.
Het nummer waarop de meeste fans zaten te wachten, was uiteraard ‘Nancy Boy’, waar het allemaal mee begon. Dit zorgde voor een onweerstaanbare sfeer en het publiek was niet meer te houden. Placebo sloot uiteindelijk af met de welbekende cover van ‘Running Up That Hill’, oorspronkelijk van Kate Bush. Deze cover heeft ruim 179 miljoen streams op Spotify en overtreft daarmee de zelfgeschreven nummers, en werd uitbundig onthaald door het publiek.
Ondanks dat het concert niet uitverkocht was, waren de fans enthousiast en genoten ze volop. En dat is waar het uiteraard om draait. Een uitverkochte zaal zonder dancende mensen is veel minder waard dan een zaal met minder mensen, maar met de energie voor tien. Placebo vierde het dertigjarige jubileum meer dan waardig in de Ziggo Dome.
Foto’s (c) Jessie Spruit
