Gruppo Sportivo viert vijftigjarig bestaan in Burgerweeshuis

Gruppo Sportivo is een band die vroeger niet uit de Nederlandse rockscene weg te denken was. Inmiddels is de band al vijftig jaar actief in de internationale muziekwereld en dit wordt gevierd met ‘Stop Motion – The 50th Anniversary Tour’. Een van de tussenstops was in het pittoreske Burgerweeshuis.

De opkomst was gelijk wat je ervan zou verwachten: ouderwets en kloppend. Een voor een liepen de bandleden het podium op, aangekondigd door een vooraf opgenomen bandje wat klonk alsof het in de jaren ‘70/‘80 zo op de radio had kunnen komen.

Door de opkomst was direct al duidelijk wat voor liefde de band nog altijd voor muziek heeft. De set begon wat stroefjes, onder andere met frontman Hans Vandenburg die aangaf last te hebben van zijn stem.

De zeskoppige (soms zevenkoppige, als de banjo nodig is) band begon met de nummers ‘Music For Houses’, ‘Talkshow’, ‘Cruisin’ en ‘I’m A Rocket’. Bij die laatste werd jongste bandlid Len de Quant goed in de spotlight gezet. De toetsenist heeft het stokje overgenomen van zijn leermeester Peter Calicher, die helaas is overleden.

Al gauw werd duidelijk dat de band uit Den Haag komt, voornamelijk dankzij de droge humor van Vandeburg. Om het nummer ‘Shave’ aan te kondigen verkondigde hij dan ook dat iedereen in het publiek waarschijnlijk een schuurpapier tussen de benen heet en dat ze misschien goed naar het nummer moesten luisteren.

Eenzelfde voorbeeld volgde tijdens ‘Lookalike’, waar hij aangaf dat zijn lookalike de oude Britse artiest Twink zou zijn. Dit was overduidelijk niet het geval, waarna het publiek heel hard moest lachen.

De dames die de zanger op links aan het versterken waren zijn ook al alle jaren onderdeel van de groep. De Bondita’s, ingevuld door Inge Bonthond en Lies Schilp, stalen echt de show.

Leeftijd was bij hun zichtbaar geen factor. Ze dansten en performden alsof ze met The Beatles op het podium stonden en die energie was erg aanstekelijk op het publiek.

Na een korte pauze na ‘Tub For Two’ en ‘My Old Cortina’ vervolgde de band de set met de wat meer bekendere nummers. Het enthousiasme van het publiek werd hierdoor zichtbaar vergroot, steeds meer van de, toch wel oudere, heupen kwamen los en er werd meer meegeklapt met de nummers.

Dit was uiteraard het meest merkbaar tijdens ‘Disco Really Made It’, ‘Beep Beep Love’ en de grootste hit van de band ‘Hey Girl’.

Ook tijdens de wat minder bekende nummers was vooral de nostalgie onder het publiek erg voelbaar. Er werd veel samen gedanst, gelachen en geklapt.

Het toegift bestond uit ‘Tokyo’, een Golden Earring-cover van ‘That Day’ en er werd afgesloten met ‘Rock ‘n’ Roll’. De gehele band kon hier nog even alles geven tijdens deze afscheidstournee. Ook drummer Max ‘Climax’ Mollinger en bassist Tim Barning, al vanaf dag één onderdeel van de samenstelling, konden hier nog even extra losgaan, om daarna helemaal kapot te zijn.

Het was wel duidelijk merkbaar dat de bandleden geen twintig meer zijn. Maar dat maakte voor deze nostalgische avond helemaal niets uit. De band genoot, het publiek genoot, de heupen werden ietwat stroefjes los geswingd, meer was niet nodig. Het is jammer dat zo’n iconische band na deze tour hoogstwaarschijnlijk nooit meer het podium zal betreden.

foto’s (c) Ilona van der Hoek