Judith Hill verscheen vrijdag in LantarenVenster in Rotterdam achter de piano en trok het publiek binnen enkele maten mee in haar wereld. Wat volgde was ruim een uur funk, blues, jazz en soul die elkaar naadloos afwisselden, aangedreven door een stem die moeiteloos van gefluisterd intiem naar scheurend krachtig ging. De Rotterdamse zaal, bekend om zijn intieme sfeer, bleek die avond de perfecte omgeving voor een artiest die van elke show een persoonlijk gesprek met haar publiek maakt.
Hill was als zangeres, gitariste en pianiste tegelijk de motor en het hart van de band. Ze bewoog zich met een natuurlijk gezag over het podium, wisselde moeiteloos tussen instrumenten en hield de vaart er onafgebroken in. Dat haar ouders naast haar stonden, gaf de avond iets bijzonders. Haar moeder Michiko Hill bediende de toetsen met een vanzelfsprekend vakmanschap dat alleen uit decennialange routine kon groeien. Haar vader Robert ‘Peewee’ Hill leverde op de bas het fundament waarop alles rustte. De familieband was niet alleen hoorbaar, maar ook zichtbaar in de blikken en gebaren die ze onderling uitwisselden.
Hill groeide op in een muzikaal gezin in Los Angeles en werkte zich op van achtergrondzangeres voor artiesten als Stevie Wonder en Michael Jackson tot een volwaardige soloartiest met een eigen, onmiskenbaar geluid. Die achtergrond was die avond voelbaar in de manier waarop ze een zaal kon lezen en vasthouden. Ze speelde met dynamiek, liet stille momenten toe en wist precies wanneer ze het volume en de intensiteit moest opvoeren.
Tussen de nummers door nam Hill de tijd om het publiek toe te spreken. Ze vertelde hoe haar moeder kanker had overwonnen. Het was een kwetsbaar moment in een verder energieke show, en het maakte het daaropvolgende nummer ‘I Can Only Love You by Fire’ extra beladen. Ze zong en speelde het met een overgave die voelbaar was in de hele zaal, alsof de muziek zelf troost bood. De tekst kreeg door die context een diepte die zelfs wie het nummer niet kende, direct raakte.
Het album ‘Letters from a Black Widow’, uitgebracht in 2024, vormde de ruggengraat van de setlist. Het is een plaat die persoonlijk leed omzet in krachtige soul en funk, en die Hill schreef als antwoord op jaren van publieke kritiek en verlies. Ze verloor twee mentoren, Michael Jackson en Prince, en de nasleep daarvan liet diepe sporen na. Op het podium was daar weinig bitterheid over te horen, eerder een vastberadenheid die de muziek extra kracht gaf. Nummers als ‘Flame’ en ‘Dame De La Lumière’ klonken groter en ruwer dan op de plaat, gedragen door een band die precies wist wanneer ruimte te laten en wanneer te duwen.
‘Flame’, de single waarmee ze de plaat aankondigde, was ook live een hoogtepunt. Hill speelde de gitaarpartijen met een energie die duidelijk maakte dat ze dit instrument niet als toevoeging beschouwde, maar als volwaardig expressief middel. Haar gitaarspel was direct en rauw, zonder overbodige frivoliteit, en sloot naadloos aan op de emotionele inhoud van de teksten.
Als afsluiter van ‘Cry, Cry, Cry’ kreeg elk bandlid de ruimte voor een solo. Het was het moment waarop de avond even een andere kleur aannam. De drummer Shadrack Oppong stal die avond ieders aandacht met een solo die in scherpte en timing de adem benam. Het publiek reageerde met het soort applaus dat uit echte verbazing voortkwam, niet uit beleefdheid.
Na afloop bleef de zaal lang in de foyer hangen. Mensen stonden na te praten, zichtbaar onder de indruk van wat ze hadden meegemaakt. Het was het teken van een concert dat niet meteen losliet. Judith Hill toert de komende weken nog door Europa, en wie de kans krijgt haar live te zien, doet er verstandig aan die niet te laten liggen.
Foto’s (c) Damian Thomas