Het Muziekgebouw Eindhoven had het zelden eerder zo vol gezien. Wie woensdagavond laat arriveerde, moest al wennen aan de dampende energie die de zaal vulde nog voordat er ook maar één noot klonk. The Jacksons waren voor het eerst in de stad, en Eindhoven liet zich dat geen twee keer zeggen.
Vanaf het moment dat er ook maar een klein beetje beweging was te zien op het podium, werd er al gegild alsof Michael Jackson persoonlijk op het podium stond. Het begon met een video intro op het grote scherm achter het podium: beelden uit vervlogen tijden, een flashback naar de vroege jaren ’70 toen vijf jongens uit Gary, Indiana de wereld veroverden. Fragmenten van tv-optredens, neonkleurige outfits, de onmiskenbare choreografie. Nog voor Jackie en Marlon Jackson een voet op het podium hadden gezet, wist het publiek: vanavond gaat het over meer dan muziek. Dit is geschiedenis. Een legendarische avond stond Eindhoven te wachten…
En toen zette ‘Can You Feel It’ in. Het was alsof het dak van de zaal er in één klap af ging. Het antwoord op de titelvraag was een daverend en collectief “Ja!”. Hierna volgde ‘Blame It on the Boogie’, de dansvloerklassieker die al vijftig jaar de benen in beweging krijgt. Stilstaan was geen optie meer. En het was grappig, want deze hit, een van de grootste van The Jacksons ooit, is juist geschreven door die ene Jackson die geen familie was; Mick Jackson.
Na een welkomstwoord hielden de broers de microfoon richting het publiek. “We love you!” schalde het terug, en de lach op het gezicht van Marlon Jackson zei genoeg. Er werden kartonnen borden vanuit het publiek op het podium gegeven en de Jacksons tekenden die netjes, alsof ze alle tijd van de wereld hadden. Daarna introduceerden ze zichzelf aan de hand van een familiefoto op de achtergrond, een gebaar dat de avond gelijk een intiem karakter gaf. En dat, terwijl we hier te maken hadden met wellicht de grootste wereldartiesten die ooit op het Eindhovense podium hebben gestaan.
De uitnodiging was helder: “Overal ter wereld waar we komen, is het party.” Met ‘Rock With You’, de zachte Michael Jackson-hit die tijdloos bleek, bewees de band dat groove niet veroudert. ‘Enjoy Yourself’ en ‘Show You the Way to Go’ volgden in het kielzog, twee nummers uit het midden van de jaren ’70 die de band internationaal groot maakten nadat ze het Motown-label achter zich hadden gelaten voor CBS.
Na ‘Lovely One’ verscheen er een filmfragment op het scherm over Gary, Indiana, de stad waar het allemaal begon. Beelden van hun moeder Katherine, hun vader Joe, de omgeving waar de kinderen opgroeiden. Iedere keer als Michael of Janet in beeld kwamen, steeg het volume in de zaal tot nog grotere hoogten, maar ook zonder de twee grootste namen van de familie was het structureel een avond van herkenning. Het was niet zozeer nostalgie als wel herkenning, het gevoel dat je getuige bent van een verhaal dat je al lang kent maar nooit helemaal uitverteld lijkt.
Onder de muziek van ‘2300 Jackson Street’, de eerbetoon aan het ouderlijk huis, bereikten ze de emotionele kern van de avond. Het nummer, afkomstig van het laatste studioalbum van de groep uit 1989, is een spreekwoordelijke brief aan de plek waar alles begon. En in Eindhoven klonk het alsof die brief ook voor het publiek was geschreven, want tijdens het rustmoment voor de mannen, bleek de video absoluut gewaardeerd.
Daarna volgde de medley die The Jacksons altijd leveren als een pakkend overzicht van hun jaren als The Jackson 5: ‘I Want You Back’, ‘ABC’, ‘The Love You Save’ en ‘Dancing Machine’ gleden in elkaar over, gevolgd door ‘Never Can Say Goodbye’ en ‘I’ll Be There’. De zaal zong mee van het eerste woord tot het laatste.
Voorafgaand aan ‘Gone Too Soon’ nam Marlon het woord. De Jacksons waren ook een familie als iedere andere, zei hij, met alles wat daarbij hoort, het goede en het zware. Die woorden hingen in de lucht toen de opname van Michael begon, zijn stem warm en helder boven de stilgevallen zaal. Het was een moment dat niemand koud liet. Een mooi eerbetoon aan de grootste Jackson.
Na de korte rust die dat vroeg, werd er van blikrichting gewisseld. ‘Can’t Let Her Get Away’ gebracht met korte fragmenten van ‘Another Part of Me’ en ‘Remember the Time’ mee. ‘This Place Hotel’, de duistere discoklassieker die ooit als ‘Heartbreak Hotel’ door het leven ging, liet horen dat The Jacksons ook buiten de zon kunnen schijnen. En dan ‘Shake Your Body (Down to the Ground)’: ritmisch, aanzwellend, nooit moe van zichzelf. Het publiek leek net zoveel energie te hebben, want gedanst moest er, en gedanst werd er.
De toegift liet niet lang op zich wachten. Met ‘Wanna Be Startin’ Somethin” sloot de avond af op een hoog tempo, een nummer dat Michael ooit schreef als een oproep tot beweging, en dat het publiek in het Muziekgebouw maar al te gretig opvolgde. Jackie en Marlon namen de tijd om handen te schudden, nog even tastbaar aanwezig voordat ze van het podium verdwenen.
Eindhoven had iets bijzonders meegemaakt. Een legendarisch concert, een legendarische avond…
Foto’s (c) Stefanie Portegies