Arbeid Adelt! ft. Parkaparaplu brengt op 17 april 2026 het samenwerkingsalbum ‘AA!PKPP’ uit op Starman Records, een plaat van twaalf nummers die de Belgische new wave-veteranen koppelt aan het Antwerpse darkwaveduo Parkaparaplu, maar die ondanks de indrukwekkende stamboompapieren van alle betrokkenen nauwelijks boven het niveau van een goedbedoelde grap uitkomt.
Weinig Belgische bands kunnen bogen op een geschiedenis als die van Arbeid Adelt!. Het begon in 1981, toen Marcel Vanthilt en Jan Vanroelen na een concert van Siouxsie & The Banshees in de Ancienne Belgique besloten dat zij dat ook konden. Hun eerste optreden duurde zeven minuten, omdat ze simpelweg niet meer materiaal hadden. Wat volgde was een reeks die de Belgische alternatieve muziek voorgoed zou tekenen: ‘Ik Sta Scherp’ in 1981, het controversiële ‘De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen’ in 1982, de EP ‘Jonge Helden’ en het album ‘Le Chagrin En Quatre-Vingts’ in 1983, met daarin de tijdloze Belpopklassieker ‘Lekker Westers’. De bezetting las als een who’s who van de Belgische muziek: gitarist Luc Van Acker, die later als medeoprichter van Revolting Cocks naast Al Jourgensen van Ministry en Richard 23 van Front 242 de industrialscene mede zou vormgeven. Gitarist Willy Willy, die The Scabs zou uitbouwen tot een van de grootste Belgische rockbands. Zangeres Dani Klein, die met Vaya Con Dios internationaal zou doorbreken. En toetsenist Andrew Chi Claes van jazzformatie Stuff. Vanthilt zelf werd MTV Europe-VJ, presenteerde jarenlang televisie voor BRT en VPRO, en is vandaag dj bij Radio Willy met ‘De M-Show’.
Voor ‘AA!PKPP’ slaat Vanthilt de handen ineen met Parkaparaplu, het darkwaveduo dat Emma Rotsaert en Geert Vanbever in 2020 tijdens de lockdown oprichtten. Rotsaert is niet de minste: zij speelde de hoofdrol van Anna in de Ensor-genomineerde Vlaamse dramaserie ‘How To Kill Your Sister’, uitgezonden op Play4 en Streamz. Vanbever brengt een cv mee dat de mond doet openvallen: hij speelde mee op Dead Man Ray’s debuut ‘Berchem’, was gitarist in het Rudy Trouvé Septet, deed dienst bij Wizards of Ooze en Tuff Guac, en werkte met Hugh Cornwell van The Stranglers en Budgie van Siouxsie and the Banshees. Op papier is dit een droomcombinatie.
Wat meteen opvalt is de erbarmelijke geluidskwaliteit.. Het eerste wat opvalt aan ‘AA!PKPP’ is de productie, of beter gezegd: het gebrek daaraan. Over alle twaalf nummers hangt een overstuurde, modderige klank die misschien artistiek bedoeld is, maar op dit niveau gewoon slordig klinkt. Muzikanten met het parcours van Vanbever en Vanthilt horen te weten hoe een mix moet klinken. Hier klinkt het alsof niemand dat wist, of het niemand wat kon schelen. De nummers zelf doen hun best om leuk te zijn, en dat is precies het probleem. ‘Ultraviolet’ is het dieptepunt: “mijn meisje is ultraviolet, zij neemt mij elke dag in bed” en “ze is mijn parel van pyriet, zoals je ze maar zelden ziet”, gezongen op springerige synths die naar een kinderfeestje uit 1984 verwijzen. Dit is het soort woordspel dat je op de achterkant van een Joepie-magazine zou verwachten, niet op een plaat van een band met 45 jaar ervaring. ‘Knipmes Freejazz’ zit tegen het spoken word aan en moet het hebben van een conceptuele woordgrap die al na dertig seconden is uitgewerkt. Titels als ‘Biseksuele Birmees’ verraden een vorm van humor die intellectueel wil overkomen maar niet verder komt dan de pauze op het schoolplein. De infantiliteit en de platheden doen bij vlagen denken aan Guido Belcanto op een slechte dag. Wie het ooit leuk vond om dingen ‘Lekker Westers’ te noemen, krijgt hier de uitgewerkte versie waar niemand om vroeg.
‘Ballonhoofd’ komt nog het dichtst bij de typische Belpop die in de jaren tachtig zo aanstekelijk was, met een wazige maar charmante tekst, al zit ook die gevangen in kleuterrijm. Het is het enige nummer waarop je even voelt wat dit had kunnen zijn: twee generaties eigenzinnige muzikanten die elkaars absurdisme versterken. Maar zelfs dat overtuigt niet volledig.
Wie op 7 mei 1986 in De Media in Eeklo stond en Arbeid Adelt! op volle kracht zag, weet hoe elektriserend deze band kon zijn. Dat maakt de teleurstelling van ‘AA!PKPP’ des te groter. Dit album klinkt als een relikwie van de jaren tachtig, niet als een eerbetoon. De dadaistische energie die Vanthilt ooit tot een unieke stem in de Nederlandstalige muziek maakte, is hier verworden tot vrijblijvend geneuzel. Voor trouwe fans die hun nostalgie willen voeden is hier wellicht nog iets te halen, want de cultstatus van Arbeid Adelt! is onbetwistbaar en verdiend. Maar als muzikale bijdrage aan 2026 is ‘AA!PKPP’ een gemiste kans van formaat. (5.0/10) (Starman Records)