Nadat Israel Nash in maart 2024 de rest van zijn ‘Ozarker’-shows moest afzeggen en het daarna stil werd rondom de zanger, keerde hij terug op het podium. Onder meer in een gezellig gevulde Pandora-zaal van de Tivoli in Utrecht.
De sympathieke, uit Londen afkomstige Jack Browning kreeg de eer om het publiek alvast op te warmen. Met zijn akoestische gitaar en voorliefde voor folk en country zette hij een kleine, intieme set neer, doorspekt met typisch Engelse humor. Daarbij nam het Brabantse Boxtel onverwachts een prominente plek in tijdens zijn interactie met het publiek.
“Hoe is ’t?”, vroeg hij de zaal. “Koekske erbij?” Al snel bleek dat Browning, zoals dat wel vaker gaat, de liefde was gevolgd en daardoor in Boxtel terecht was gekomen. In de loop der jaren had hij een sterke band met de streek opgebouwd. De volgende keer dat hij terugkwam, hoopte hij ook zijn nieuwe album mee te kunnen nemen. Voor nu moest het publiek het doen met alleen zijn gitaar en cowboyboots.
Na het kleinschalige optreden van Browning was het wachten op de 45-jarige Texaan. De aankleding van het podium verraadde direct dat Nash een soort huiskamersfeer wilde neerzetten. Kaarsen, weliswaar op batterijen, maar toch, boxen bedekt met rode satijnen kleedjes en een groot scherm dat, zo zou blijken, visuele kracht moest bijzetten aan de boodschap die Nash gedurende het concert wilde overbrengen.
De zaal had inmiddels een prettige drukte bereikt toen de bandleden één voor één het podium opkwamen en het geluid langzaam aanzwol. Vooral de pedal steel van Eric Samuel Swanson bleek gedurende de avond een belangrijke steunpilaar te zijn, zowel tijdens het concert als in de slotfase ervan.
Toen de ‘grote’ man zelf met cowboyhoed het podium betrad, kon de ‘dienst’ beginnen. Nash hing zijn Gretsch White Falcon om en gaf het startsein.
Tijdens het optreden keek Nash nadrukkelijk terug op zijn eigen leven en de ontwikkeling die hij de afgelopen jaren had doorgemaakt. Daarbij greep hij terug op zijn album ‘Rain Plans’ uit 2013, dat in zijn geheel voorbij kwam. Het grote scherm achter hem ondersteunde die thematiek met beelden van de Texaanse natuur, afgewisseld met licht psychedelische visuals.
Naast de Americana-klanken van Nash en zijn band kreeg ook de gitaar van Joey McClellan geregeld de ruimte, wat zichtbaar werd gewaardeerd door het publiek. Samen met drummer Josh Fleischmann, die als een ware chief achter zijn drumkit zat, bracht Nash een spirituele herontdekking van ‘Rain Plans’. Regelmatig kwam hij terug op de persoonlijke reis die hij op dat moment maakte en nog altijd doormaakte.
Volgens Nash hadden wij als mensen geen invloed op datgene waar we op terugkeken, maar wel op waar we onszelf over tien jaar zagen en welke keuzes we daarin maakten. Hij reflecteerde op de schoonheid van de natuur nadat hij het drukke New York had verruild voor het uitgestrekte landschap van Texas, in zijn zoektocht naar rust.
Om die zoektocht kracht bij te zetten en tegelijkertijd op moderne wijze verbinding te zoeken met het publiek, verscheen er tijdens het concert tweemaal een enorme QR-code op het scherm. Nash nodigde het publiek uit om deze te scannen, waarna bezoekers via een portal drie vragen kregen voorgeschoteld die moesten helpen inzicht te krijgen in hun eigen levensreis.
In combinatie met de manier waarop Nash zijn kijk op het leven in de Texaanse landschappen bezong, maakte dit het concert tot een persoonlijke ervaring. Tegelijkertijd bleef het vooral een reflectie van zijn eigen reis, waardoor de poging tot verbinding soms juist ook afstand creëerde tussen artiest en publiek.
Toch werd hem dat moeiteloos vergeven, omdat de uitvoering sprankelend en oprecht aanvoelde. Vooral tijdens de ruimhartige toegift, waarin Nash onder meer ‘Goodbye Ghost’ en ‘Louisiana’ speelde van het album ‘Barn Doors and Concrete Floors’, ontstond er meer interactie met het publiek. Dat publiek leek, naast introspectie, vooral behoefte te hebben aan extrospectie: aan contact, energie en gedeelde beleving.
Voor deze avond had Israel Nash samen met zijn band haast een nieuwe betekenis gegeven aan Americana: ‘Sjamanicana’. Met zijn hernieuwde blik op ‘Rain Plans’ leek hij een brug te willen slaan tussen de alledaagse wereld en een onzichtbare geestenwereld. Met dit optreden gaf Nash uiteindelijk vooral een muzikale, intrinsieke blik op zijn eigen invulling van the art of letting go.