Close Menu
.: Maxazine :.
    Facebook X (Twitter) Instagram RSS
    zondag, november 22
    Trending
    • Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Sydney Youngblood – ‘If Only I Could’
    • Album recensie overzicht: Bodywash, Sebadoh en meer
    • The Dirty Daddies spektakel in Bergen op Zoom
    • Night of the Proms op de goede weg met terugkeer naar originele concept
    • Hiigo is het antwoord op wat de vrijdag in Eindhoven bijzonder maakte
    • Album recensie overzicht: Trivium, SatchVai en meer
    • Erdling brengt de industriële metal naar De Bosuil in Weert
    • Pomme – La Forteresse
    Facebook X (Twitter) Instagram
    .: Maxazine :.
    • HOME
    • Muzieknieuws
    • Concertverslagen
      • Festivals
        • ADE
        • Bospop
        • Brutal Assault
        • CityRock
        • Dour
        • Eendracht Festival
        • Festyland
        • Geuzenpop
        • Jera On Air
        • KempenerPop
        • Lowlands
        • Mundial
        • Paaspop
        • Pinkpop
        • The Brave
        • The Hague Jazz
    • Interviews
    • CD Recensies
      • Legendary Albums
    • Prijsvragen
    • Extra
      • Verjaardagen
      • @Enjoythismusic
    .: Maxazine :.
    You are at:Home»Muziek»Parels van de Popmuziek»Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Sydney Youngblood – ‘If Only I Could’
    Parels van de Popmuziek

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Sydney Youngblood – ‘If Only I Could’

    By Norman van den Wildenberg22 november 2026

    Sommige nummers klinken als een zomeravond die nooit afgelopen wil zijn. ‘If Only I Could’ is er zo een: een warme, rollende baslijn, een zachte en toch zelfverzekerde stem, en een gitaar die even naar Spanje lijkt te knipogen. In de herfst van 1989 stond het nummer in een hele reeks Europese landen in de top van de hitlijsten, in België zelfs op de eerste plaats. Het was een dansplaat die niet draaide om de nacht, maar om een wereld die een zanger zou maken als hij kon.

    Achter die stem zat een man met een opvallend levensverhaal: een Texaan die als soldaat in Duitsland diende en later in Europa zijn grootste succes vond. Zijn grootste hit is gebouwd op het ritme van een housenummer uit Amerika en werd een paar jaar later opnieuw opgenomen door een Australische zangeres. Dit is het verhaal van een plaat die steeds weer van gedaante veranderde, zonder haar ziel te verliezen.

    Sydney Youngblood

    Sydney Ford, zoals hij werkelijk heet, werd op 2 december 1960 geboren in San Antonio in Texas. Zingen deed hij vanaf jonge leeftijd. Op zesjarige leeftijd won hij een wedstrijd in zijn woonplaats, en zijn grootmoeder gaf hem naar aanleiding van dat optreden de bijnaam Youngblood, vanwege de levendigheid waarmee hij zong. Die naam is hij nooit meer kwijtgeraakt.

    Hij speelde in verschillende bandjes, maar koos op twintigjarige leeftijd een heel andere weg: hij ging in het Amerikaanse leger en werd uitgezonden naar Duitsland, waar hij vijf jaar diende. Terug in Amerika keerde hij terug naar de muziek, nu als solozanger op zoek naar succes. Bij het label Virgin verscheen zijn eerste plaat: een versie van ‘Ain’t No Sunshine’, de soulklassieker van Bill Withers, die in 1988 een korte verschijning maakte in de lagere regionen van de Britse hitlijst.

    Zijn doorbraak kwam een jaar later, met een reeks hits die in korte tijd volgden. Hij wordt vaak een Amerikaans Duitse zanger genoemd, en dat is ook in zijn muziek te horen. De soulstem is Amerikaans, de gladde productie en het ritme komen uit de Europese danscultuur van die dagen. Zijn stijl ligt tussen R&B, dance en house, met een duidelijke voorkeur voor warme melodieën boven harde clubklanken.

    De hoogtepunten uit 1989 en 1990 kwamen daarna niet meer terug, maar hij bleef muziek maken. In 2018 dook hij op in een heel andere hoek van de publieke belangstelling, toen hij meedeed aan het Duitse realityprogramma ‘Ich bin ein Star, holt mich hier raus!’. Zijn naam bleef daarmee in beeld, ook ver nadat de hitlijsten hem hadden losgelaten.

    If Only I Could

    Het nummer werd geschreven door vier mensen: Sydney Youngblood zelf, producer Claus Zundel, Markus Staab, die ook onder de naam Mike bekendstaat, en Ralf Hamm. Zundel nam de productie op zich en gaf het nummer zijn glanzende geluid. Op 24 juli 1989 verscheen het als eerste single van het debuutalbum, met als achterkant het nummer ‘Spooky’. De verkorte versie duurt drie minuten en dertig seconden, de uitgebreide clubversie zes en een halve minuut.

    Volgens de gangbare beschrijving leent het nummer zijn baslijn en drumritme van ‘Break 4 Love’, een housenummer van de Amerikaanse groep Raze. Daarachter zat Vaughan Mason, een funkgitarist en producer die zich in de late jaren tachtig op house had gestort. ‘Break 4 Love’ stond in 1988 bovenaan de Amerikaanse danslijst en haalde de achtentwintigste plaats in het Verenigd Koninkrijk. Het groeide uit tot een klassieker van de vroege housemuziek en klonk later zelfs in een bekend computerspel dat zich afspeelt aan de Amerikaanse westkust. Mason overleed in 2020. Youngblood nam dat ritme en gaf er een heel andere sfeer aan: minder rauw, meer romantisch, met een melodie die je na één keer luisteren kunt meezingen.

    Wat het nummer bijzonder maakt, is de tekst. Waar de meeste dansnummers uit die tijd over uitgaan en verleiding gaan, zingt Youngblood over een wereld van broederschap en liefde die hij zou willen scheppen, als dat maar kon. Die vriendelijke, bijna utopische boodschap is voor een clubnummer ongebruikelijk. Muzikaal klinkt het nummer luchtig. Het tempo ligt rond honderdtwintig tellen per minuut, er is een gitaar met een wah wah effect, een Spaanse gitaarpartij die aan flamenco doet denken, belletjes die er subtiel overheen glinsteren en een ondertoon die herinnert aan de soulplaten van Motown. Verschillende stijlen, van reggae tot house, vloeien soepel in elkaar over.

    De clip past bij dat idee. Youngblood stuitert met een bal die op de aarde lijkt, gekleed in straatkleding en in traditionele Afrikaanse kleding.

    De hitlijsten volgden. In België en Luxemburg ging het nummer naar de eerste plaats. In Nederland werd het nummer twee in zowel de Top 40 als de Single Top 100, en eindigde het in het jaaroverzicht van de Top 40 op plaats acht. In Ierland kwam het eveneens tot nummer twee. Oostenrijk, Zwitserland en Duitsland bleven steken op drie, Frankrijk op acht en Zweden op negen. In het Verenigd Koninkrijk bereikte de single op 1 oktober 1989 de derde plaats en bleef daar twee weken, goed voor de dertiende plaats in de lijst van best verkochte platen van dat jaar. Op de Eurochart Hot 100 kwam het in de top vijf, en ook Denemarken en Finland namen het nummer in de top twintig op. Buiten Europa bleef het resultaat bescheiden: aan de andere kant van de wereld haalde het plek achtentwintig, en in Australië kwam het niet verder dan plek honderdtweeëntwintig. Gouden platen volgden in Oostenrijk en Duitsland, en een zilveren plaat in het Verenigd Koninkrijk.

    Het nummer paste in een bijzonder jaar. Eind jaren tachtig vulde Europa zich met dansmuziek die vanuit Chicago en Detroit was overgewaaid. Platen als ‘Ride on Time’ van Black Box en ‘Pump Up the Jam’ van Technotronic lieten zien hoe snel house de poplijsten kon veroveren. Soul II Soul bracht soul en dans samen met ‘Back to Life’, en Madonna maakte met ‘Like a Prayer’ van popmuziek een evenement. Naast die harde beats en grote gebaren klonk Youngblood bijna ingetogen. Hij liet horen dat een houseplaat ook zacht kon zijn, met een stem die ook op soulplaten uit eerdere decennia niet had misstaan.

    Wendy Matthews

    Dat een nummer niet verdwijnt als de hitlijsten verder trekken, bleek in 1993. In Australië koos zangeres Wendy Matthews, geboren in Montreal, ‘If Only I Could’ uit voor haar tweede album ‘Lily’. Dat album verscheen in het najaar van 1992, bereikte de tweede plaats in de Australische albumlijst en leverde haar in 1993 de ARIA Award voor beste vrouwelijke artiest op. Het bracht ook de single ‘The Day You Went Away’ voort, die in 1992 de tweede plaats van de Australische singlelijst haalde.

    Haar versie, geproduceerd door T Bone Burnett, kwam in april 1993 uit als derde single van het album. De bewerking klinkt als een andere plaat. Waar Youngblood het nummer in een clubsfeer plaatste, gaf Matthews het een veel meer popgeluid, met warmte in plaats van dansvloer. Op het album duurt het nummer vier minuten en negenendertig seconden, de singleversie is iets korter. In Australië haalde ze de eenenveertigste plaats van de hitlijst.

    Dat resultaat heeft iets ironisch. Het origineel kwam in Australië niet verder dan plek honderdtweeëntwintig, met een hoogtepunt aan het einde van januari 1990. Een heruitgave in juli van dat jaar, samen met twee andere singles als drievoudig hoofdnummer, bracht het tot eenenzeventig. Matthews deed het in Australië dus beter dan Youngblood zelf.

    Het nummer kreeg later nog een tweede opfrisbeurt. In 2007 verscheen een versie van Tom Pulse tegenover Youngblood, die in Duitsland op plek negenentachtig terechtkwam. Daarmee sloot zich een cirkel: een nummer dat was gebouwd op de ritmesectie van een ander nummer, werd steeds weer opnieuw opgebouwd, telkens in een andere stijl.

    Feeling Free

    Het debuutalbum ‘Feeling Free’ verscheen in 1989 en werd geproduceerd door Claus Zundel. Het bevat twaalf nummers. Het titelnummer, dat het album opent, kreeg gastzangeres Elaine Hudson mee. Daarna volgen de twee grote hits, aangevuld met bewerkingen van soulklassiekers. Naast ‘Ain’t No Sunshine’ van Bill Withers staat er ‘I’d Rather Go Blind’, bekend geworden door Etta James, en ‘Kiss and Say Goodbye’, geschreven door Winfred Lovett. De overige nummers zijn eigen werk van het schrijversteam rond Youngblood.

    Dat de soul zijn uitgangspunt was, blijkt uit de keuze van de bewerkingen: zijn allereerste single was al een soulcover, en ook op het album staan twee klassiekers uit dat genre. De eigen nummers brengen die soulstem naar het geluid van de dansvloer.

    In de hitlijsten deed het album het goed. In Zweden kwam het op plaats vijf, in het Verenigd Koninkrijk op drieëntwintig, in Duitsland en Zwitserland op negen en in Oostenrijk op zeven. In Nederland haalde het de zesenvijftigste plaats. In 1990 verscheen de versie voor de Amerikaanse markt onder de titel ‘Sydney Youngblood’, met een andere volgorde van de nummers. Die kwam tot plek honderdvijfentachtig in de Amerikaanse albumlijst.

    Sit and Wait

    Een grote hit krijgt zelden een gemakkelijke opvolger, maar Youngblood kwam er vlot mee weg. ‘Sit and Wait’ verscheen als tweede single van het album, eind 1989 en begin 1990, en werd geschreven door hetzelfde viertal als de eerste single. De achterkant was het titelnummer ‘Feeling Free’. In de clip draagt Youngblood een militair uniform en danst hij met dansers in een café.

    In Duitsland, Oostenrijk en Zweden deed de single het zelfs beter dan de eerste hit en bereikte hij de tweede plaats. In België werd het eveneens nummer twee. In Nederland haalde het de zevende plaats en in Zwitserland de zesde. In het Verenigd Koninkrijk bleef het steken op plek zestien, in december 1989. In Australië kwam het in april 1990 tot negenenvijftig, een betere notering dan de eerste hit daar. Samen maakten de twee nummers van Youngblood in korte tijd een bekende naam in grote delen van Europa.

    Daarna volgde nog ‘I’d Rather Go Blind’, dat in Amerika de top tien van de danslijst haalde en in 1990 op plek zesenveertig van de Hot 100 kwam, zijn enige notering in die lijst. Een tweede album, ‘Passion, Grace and Serious Bass…’, volgde in 1991, met de single ‘Hooked on You’, die in onder meer Duitsland, Zweden en Zwitserland de hitlijst haalde. Daarna werden de hitlijsten minder vriendelijk. De albums ‘Just the Way It Is’ in 1993 en ‘The Hat Won’t Fit’ in 1994 haalden geen enkele lijst, en pas in 2014 kwam er weer een nieuw album, ‘Black Magic’. Een heruitgave van ‘Sit and Wait’ in 2013, met zanger Jesse Ritch, hield het oude nummer nog even in leven.

    Een korte carrière in de hitlijsten, een lang leven op de dansvloer. Dat is een ruil waar veel artiesten geen moeite mee zouden hebben.

    Wat blijft er over van ‘If Only I Could’? Een plaat die laat horen hoe een ritme dat in Amerika werd geboren, in Europa een nieuw gezicht kreeg. Een nummer dat op de vloer klinkt, maar over iets veel groters gaat. En een zanger die bewees dat een Texaanse soulstem en een Duitse productie samen iets konden maken wat in een groot deel van Europa de top tien haalde. Zet het nummer nog eens op, laat de baslijn zijn werk doen en wacht op de gitaar die tussendoor naar binnen glipt. Dan hoor je waarom een wereld die niet bestaat, toch zo aanlokkelijk klinkt.

    Share. Facebook Twitter Pinterest LinkedIn Tumblr Email
    Previous ArticleAlbum recensie overzicht: Bodywash, Sebadoh en meer

    Related Posts

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Deee-Lite – ‘Groove Is in the Heart’

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Bad English – ‘Time Stood Still’

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Eddy Grant – ‘Electric Avenue’

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Was (Not Was) – ‘Walk the Dinosaur’

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter a-ha – ‘Take On Me’

    Parels van de Popmuziek: Het verhaal achter Dexys Midnight Runners – ‘Come On Eileen’


    RSS feed: Muzikantenbank Muzikantenbank
    • Zangeres zoekt band
    • Band gezocht
    • Bassist (15) Jazz, prog
    • 🤠 COUNTRY MUSICIAN(S) WANTED! 🎸
    • Singers or Songwriters??
    Over ons
    • Disclaimer
    • Adverteren
    • Privacybeleid en gebruiksvoorwaarden
    Maxazine Regionaal
    • Brabant
    • Gelderland
    • Limburg
    • Noord
    • Noord Holland
    • Overijssel
    • Utrecht
    • Zuid Holland

    Maxazine is er ook in andere talen:



    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.