Niet iedere band hoeft een uitverkochte zaal te trekken om een plek op het podium te verdienen. Juist daarom is het goed dat poppodium De Bosuil in Weert ook ruimte biedt aan bands die buiten hun thuisland nog aan naamsbekendheid moeten werken. Met het Duitse Erdling stond er deze avond een vertegenwoordiger van de Neue Deutsche Härte (NDH) op het podium. Een genre dat in Duitsland stevig geworteld is, maar daarbuiten, met uitzondering van grootmacht Rammstein, nog maar weinig grote namen heeft voortgebracht.
Het voorprogramma werd verzorgd door Johnny Tupolev, een Duitse rockband uit Wuppertal. Met een podium dat was aangekleed in een toepasselijke kosmonautensfeer, werd alvast een eerste stap gezet richting de industriële en elektronische klanken van de avond.
Met nummers als ‘Bomb Your Head’, waarin verwijzingen naar Trump en Putin niet onopgemerkt bleven, liet de band horen waar haar voorkeur lag. De muziek werd ondersteund door computergestuurde backingtracks, waardoor het geluid soms meer uit de speakers kwam dan rechtstreeks van het podium. Tom Berger de gitarist van Johnny Tupolev, nam regelmatig het woord en probeerde het publiek met zijn verhalen en grappen mee te krijgen.
Een opvallender moment kwam met ‘Sleeping Desire’. Berger vertelde over een vriend die op dertigjarige leeftijd door zelfdoding om het leven was gekomen. Samen hadden ze ooit gedroomd van een eigen band en een toekomst waarin ze beroemd zouden worden. Een persoonlijk verhaal dat het nummer een emotionele lading meegaf die bij de overige nummers grotendeels ontbrak. Het was daarmee ook het moment waarop Johnny Tupolev muzikaal de meeste indruk maakte.
Voor de hoofdact Erdling werd de zaalopstelling aangepast. Het balkon bleef gesloten en ook de zaal was slechts gedeeltelijk gevuld. Dat betekende echter niet dat de sfeer eronder leed. Integendeel, de kleinere setting gaf het optreden juist iets intiems en zorgde ervoor dat de band direct contact kon maken met het aanwezige publiek.
Erdling is muzikaal het best te plaatsen binnen de Neue Deutsche Härte, een stroming waarin industriële metal, elektronische beats en donkere rock samenkomen. Liefhebbers van Stahlmann, Eisbrecher en uiteraard Rammstein zullen zich in het geluid van de band gemakkelijk herkennen. Zware gitaarriffs worden afgewisseld met elektronische programmering, terwijl de diepe Duitse zang regelmatig plaatsmaakt voor opvallend melodieuze refreinen.
De band ging er vanaf het begin vol voor. Zanger Neill Freiwald toonde zich een enthousiaste frontman die zichtbaar plezier had in zijn rol en het publiek voortdurend probeerde mee te krijgen. De energie op het podium was overtuigend en de band liet weinig twijfel bestaan over haar ambities.
In november 2026 zette Erdling met de single ‘Schreit Mich An’ bovendien de eerste stap richting een nieuw hoofdstuk. Het verwachte album ‘Weltenbrand’, dat in 2027 moet verschijnen, belooft een conceptuele insteek rond de Noorse god Loki, waarbij het losbreken van familiebanden en tradities centraal staat. Het laat zien dat Erdling niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk verder wil bouwen aan een eigen identiteit.
Deze tournee was bovendien de eerste keer dat Erdling buiten Duitsland op tournee ging. Dat maakt het optreden in De Bosuil ook een interessante kennismaking met een band die in eigen land al een duidelijke muzikale richting heeft gevonden, maar internationaal nog stappen moet zetten.
De Neue Deutsche Härte heeft een herkenbare aantrekkingskracht. De combinatie van zware gitaren, machinale ritmes, elektronische programmering en de karakteristieke Duitse zang levert een krachtig en soms ronduit meeslepend geluid op. Het grote voordeel is de herkenbaarheid en de theatrale uitstraling. De muziek leent zich uitstekend voor een stevige liveshow, waarin licht, geluid en podiumpresentatie elkaar versterken.
Er zit echter ook een keerzijde aan. De strakke elektronische programmering en het gebruik van backingtracks kunnen de muziek soms wat voorspelbaar en minder spontaan maken. Wanneer veel ritmes en geluiden vooraf zijn vastgelegd, blijft er minder ruimte over voor muzikale verrassingen. Ook ligt het gevaar van herhaling op de loer wanneer de industriële aanpak belangrijker wordt dan de composities zelf.
Erdling wist die balans deze avond grotendeels in zijn voordeel te laten uitvallen. De band bracht voldoende energie en overtuiging om het publiek mee te nemen in zijn industriële wereld. Of de groep ook buiten Duitsland een groter publiek weet te bereiken, zal de toekomst moeten uitwijzen.
Voor De Bosuil verdient het in ieder geval een compliment dat er ruimte wordt geboden aan dit soort bands. Niet ieder concert hoeft een uitverkochte zaal op te leveren. Juist door ook minder bekende acts een podium te geven, blijft er ruimte voor muzikale ontdekkingen en genres die hier nog niet vanzelfsprekend een groot publiek trekken.
„Zwischen Stahl, Strom und Schatten schlägt das Herz der Neuen Deutschen Härte.”
