Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Radie Peat – No Human Tongue Can Tell
Radie Peat is vooral bekend als een van de bepalende stemmen van Lankum en ØXN, maar op haar solodebuut krijgt haar eigen muzikale verbeelding alle ruimte. No Human Tongue Can Tell verzamelt traditionele Ierse, Britse en Amerikaanse liederen waarin vrouwen geconfronteerd worden met verlies, geweld, verlangen en beperkte keuzevrijheid. Peat benadert dat materiaal niet als een archivaris die oude vormen intact wil houden. Ze herschikt de liederen met subtiele elektronica, gelaagde zang en een zorgvuldig gekozen instrumentarium, waarbij haar diepe contralto steeds het middelpunt blijft. De sobere opening van ‘Hares on the Mountain’ maakt direct duidelijk hoe weinig middelen nodig zijn om spanning op te bouwen. Elders verschuift ‘The Moon and Stars’ richting triphop, met een pulserend ritme en ruimtelijke toetsen die de traditionele melodie een onverwachte eigentijdse lading geven. Ook ‘Willow Garden’ en ‘Still I Love Him’ krijgen door haar beheerste voordracht een indringende intensiteit. De productie van John ‘Spud’ Murphy laat details ademen en vermijdt overbodige versiering. Het resultaat verbindt eeuwenoude verhalen met een uitgesproken persoonlijke interpretatie. (Cian Murphy) (9/10) (Rough Trade)

Armand Hammer – Snakes & Ladders
Met Snakes & Ladders bewijzen billy woods en Elucid opnieuw dat hiphop niet afhankelijk is van een herkenbare formule om samenhang te bereiken. Het duo laat de productie over aan een brede groep verwante geesten, onder wie Kenny Segal, Preservation, clipping. en Child Actor. Daardoor wisselen de zestien nummers voortdurend van textuur, zonder dat de plaat haar dreigende karakter verliest. ‘Deadbolts’ opent met een spaarzame pianopartij die langzaam uitgroeit tot een onheilspellende geluidsmuur. ‘Jet Magazine’ kiest vervolgens voor een beweeglijker, jazzy ritme, terwijl ‘Graveside’ met DJ Haram de elektronische spanning opvoert. De teksten blijven het belangrijkste instrument. Woods en Elucid beschrijven alledaagse situaties die uitmonden in observaties over macht, uitsluiting, technologie en de voortdurende onzekerheid van het moderne bestaan. Hun stijlen vullen elkaar aan: Woods werkt associatief en droogkomisch, Elucid klinkt directer en hoekiger. Soms vraagt de dichtheid van de woordspelingen om meerdere luisterbeurten en is de productie bewust ontoegankelijk. Dat is geen gebrek aan richting, maar onderdeel van de artistieke aanpak. Snakes & Ladders is een veeleisende, veelzijdige plaat die haar ideeën niet voorgekauwd presenteert. (Daniel Harris) (9/10) (Backwoodz Studioz)

Sheherazaad – Khudgarzi
Op haar debuutalbum Khudgarzi bouwt Sheherazaad een muzikale wereld waarin Zuid-Aziatische tradities en eigentijdse experimentele pop elkaar niet netjes afwisselen, maar voortdurend beïnvloeden. De in New York gevestigde zangeres schrijft en zingt grotendeels in het Urdu en verbindt verhalen uit haar culturele achtergrond met thema’s als verlangen, verlies en de positie van vrouwen. De arrangementen zijn vaak spaarzaam, maar door de ruime galm en donkere elektronische accenten ontstaat een bijna filmische sfeer. ‘Qatil’ opent met een ritmische spanning die meteen de aandacht trekt, waarna ‘Pakeezah’ haar stem in een intiemer kader plaatst. Op ‘Registaan’ krijgt de gitaar een vervreemdende klank en in ‘Zeher’ wordt haar zang elektronisch vervormd, zonder dat de emotionele zeggingskracht verdwijnt. Tabla, veena, rabab, tanbur, cello en strijkers geven het album een rijk palet, maar worden nooit als exotische versiering ingezet. Niet ieder gesproken fragment is even overtuigend en de ingetogen aanpak vraagt geduld. Daar staat tegenover dat Sheherazaad een herkenbare eigen taal ontwikkelt, waarin traditionele vertelvormen en moderne productie elkaar versterken. (Elodie Renard) (8/10) (Erased Tapes)

Bodywash – Laughing at Noise
Het Canadese duo Bodywash gebruikt Laughing at Noise om de rafelranden van dreampop en shoegaze nadrukkelijker naar voren te halen. Rosie Long Decter en Chris Steward combineren vervormde gitaren, zachte zang en lang uitgesponnen melodieën, maar laten de nummers niet verdwijnen in een wolk van effecten. De plaat klinkt directer en meer gitaargericht dan het eerdere werk, met een productie die ruimte laat voor zowel ruis als detail. ‘Lapsang’ vormt een goed voorbeeld van die aanpak: de melodie blijft licht en toegankelijk, terwijl de tekst een wat ontwricht dagelijks leven schetst. ‘La Renommée’ bouwt spanning op door rustige passages tegenover een plotselinge uitbarsting van gitaren te plaatsen. Het korte ‘A Sticker That’s Peeling’ voelt eerder als een schets dan als een volledig uitgewerkt nummer, maar ‘Bliss’ herstelt het evenwicht met een heldere indiepopsensibiliteit. Afsluiter ‘Overpass’ kiest onverwacht voor piano en een meer bedachtzame singer-songwritersfeer. Juist die afwisseling voorkomt dat de plaat in één klankkleur blijft steken. De zang is ongepolijst en de arrangementen hebben meer sfeer dan melodische scherpte. Toch overtuigt Bodywash met een album dat melancholie en stevige gitaren geloofwaardig samenbrengt. (Anton Dupont) (8/10) (Light Organ Records)

Sebadoh – Harmacy (30th Anniversary Edition)
Sebadoh ontstond rond Lou Barlow, bassist van Dinosaur Jr., die na onmin de band verliet om met ‘zijn’ Sebadoh een eigen muzikale koers te varen. Samen met drummer Bob Fay en Jason Loewenstein maakte hij ‘Harmacy’, ditmaal niet geheel zonder druk van de platenmaatschappij. Voorganger ‘Bakesale’ had commercieel goed gepresteerd, maar ademde nog volop het rommelige lo-fi geluid waarmee Sebadoh, samen met tijdgenoten als Pavement, naam had gemaakt. Met ‘Harmacy’ werd nadrukkelijk ingezet op een professionelere aanpak. Het geluid werd voller, toegankelijker en vooral gepolijster. Vergelijkingen met Dinosaur Jr., het moederschip waar Barlow nu inmiddels weer is teruggekeerd, waren dan ook nauwelijks te vermijden. De titel ‘Harmacy’ vormt een treffende samensmelting van ‘pharmacy’ en ‘harm’ en past uitstekend bij de thematiek: hartezeer, giftige emoties en de destructieve dynamiek van relaties. De vraag is echter wat deze 30th Anniversary Edition toevoegt. Naast het album krijgen we alternatieve versies, b-sides, rariteiten, live-opnames en een BBC-sessie. Interessant voer voor de doorgewinterde fan en liefhebber van het vroege Sebadoh, maar voor de gemiddelde luisteraar is het misschien wat veel van het goede. Het originele ‘Harmacy’ blijft ruimschoots overeind. Zeven jaar na ‘Act Surprised’ voelt deze jubileumuitgave daarom toch een beetje als mosterd na de maaltijd. (Bart van de Sande) (7/10) (Sub Pop/Konkurrent)

