Er zijn liedjes die je meteen herkent aan de eerste tel, ook al is het decennia geleden dat ze voor het eerst uit de speakers klonken. ‘Love Is a Battlefield’ is zo’n nummer. De hamerende drumcomputer, de dreigende bassynth en die onmiskenbare stem die strijdlust en kwetsbaarheid in één adem combineert, maakten van deze single uit 1983 een van de blijvende iconen van de jaren tachtig. Het lied bracht een nieuwe kant van Pat Benatar naar boven, ver weg van de hardrock waarmee ze naam had gemaakt, en zette een toon die tot op de dag van vandaag wordt nagezongen, gecoverd en herontdekt. In dit deel van Parels van de Popmuziek duiken we in het verhaal achter dit nummer: de vrouw die het zong, de single zelf, een verrassende cover, het album waaruit het voortkwam en de opvolger die bewees dat het succes geen toeval was.
Pat Benatar
Voordat ze wereldwijd bekend werd als een van de krachtigste stemmen uit de rockmuziek, was ze gewoon een meisje uit Brooklyn met een klassiek geschoolde stem en een verlangen naar iets groters. Geboren in 1953 als Patricia Mae Andrzejewski, groeide ze op in een gezin waarin muziek een vanzelfsprekende plaats had. Haar moeder had zelf een carrière als operazangeres opgegeven om een gezin te stichten, en die passie werd doorgegeven aan haar dochter. Op de middelbare school blonk ze uit in het muziektheater en haar stembereik van meerdere octaven bleek al vroeg uitzonderlijk.
Het leven leidde haar eerst een andere kant op. Ze trouwde jong, verhuisde met haar toenmalige echtgenoot naar Virginia en werkte een tijd als bankmedewerkster, ver van de podia waar ze uiteindelijk beroemd zou worden. Het was pas na deze periode dat ze de sprong waagde naar New York, waar ze optrad in kleine clubs en al snel de aandacht trok van platenmaatschappijen. Daar ontmoette ze ook gitarist Neil Giraldo, met wie ze niet alleen een muzikale, maar ook een persoonlijke band opbouwde. Ze trouwden in 1982 en Giraldo zou decennialang haar vaste producer en creatieve partner blijven.
Haar debuutalbum bracht haar de eerste hits, maar het was met platen als ‘Crimes of Passion’ dat ze uitgroeide tot een van de grote namen van de opkomende rockscene. Tussen 1980 en 1983 won ze drie jaar op rij een Grammy Award voor Best Female Rock Vocal Performance, telkens voor een ander album of nummer, een unieke prestatie die haar reputatie als serieuze rockartieste bevestigde. Tegen de tijd dat ‘Love Is a Battlefield’ uitkwam, had ze zich al bewezen als een artieste die niet bang was om grenzen te verleggen, en het nummer zou uiteindelijk zelf de vierde en laatste Grammy uit die ongeëvenaarde reeks opleveren.
Love Is a Battlefield
Het lied werd geschreven door Mike Chapman en Holly Knight, twee gerenommeerde songwriters die op dat moment nog maar net met elkaar samenwerkten. Knight had aanvankelijk een rustige, melodieuze ballad in gedachten, ver verwijderd van de dansbare uptempo-hit die het uiteindelijk zou worden. Het was Neil Giraldo die, na te hebben geëxperimenteerd met drumcomputers en het bandgeluid, besloot om er een energieke, ritmisch gedreven track van te maken. Die beslissing bleek uiteindelijk cruciaal voor het succes van het nummer.
De single werd op 12 september 1983 uitgebracht en vertoonde een elektronische, dansbare kant die niet paste bij het eerdere, hardere geluid van de zangeres. Toch bleven gitaren en drums prominent aanwezig, waardoor het nummer een unieke brug vormde tussen rock en de opkomende synthpop van die jaren. In de Verenigde Staten piekte het op de vijfde plaats van de Billboard Hot 100 en het stond wekenlang bovenaan de rocklijsten. Wereldwijd sloeg het nummer minstens zo hard aan: in België en Nederland bereikte het de eerste plaats, in Duitsland de derde plaats, en in Australië veroverde het zelfs vijf weken lang de nummer 1-positie, wat het destijds tot een van de bestverkochte singles van het jaar maakte. Ook in Nieuw-Zeeland en Zwitserland behaalde het hoge noteringen. Het gold lange tijd als een van haar grootste internationale hits.
De bijbehorende videoclip, geregisseerd door Bob Giraldi, vertelt het verhaal van een jonge vrouw die wegloopt van huis en in de grote stad terechtkomt als danseres in een louche club, waar ze uiteindelijk in opstand komt tegen de eigenaar. Het was destijds een van de meest gedraaide clips op de nog jonge muziekzender MTV en droeg sterk bij aan de populariteit van het nummer. Het nummer werd bekroond met een Grammy Award voor beste vrouwelijke rockzang, de vierde op rij voor de zangeres, en werd later opgenomen in verschillende lijsten met de beste popnummers van het decennium.
Vergeleken met andere hits uit dezelfde periode valt het op hoe uniek de combinatie van rock en elektronica destijds was. Terwijl tijdgenoten als Eurythmics en Culture Club volledig overstapten naar synthesizerpop en artiesten als Michael Jackson de dansvloer domineerden met een gepolijst popgeluid, koos deze single voor een tussenweg. De rauwe rockstem bleef overeind, maar werd omlijst door elektronische ritmes die het nummer een tijdloze, hybride klank gaven. Die spanning tussen kwetsbaarheid en kracht, tussen machine en mens, is wellicht precies de reden waarom het nummer zich zo lang staande heeft weten te houden.
Trevor Horn en Marc Almond
Een van de meest opvallende covers van het nummer kwam niet van een jonge artiest die het nummer herontdekte, maar van twee gevestigde namen uit de muziekwereld zelf. Producer Trevor Horn, bekend van zijn werk met onder meer Frankie Goes to Hollywood en Grace Jones, nam het nummer op voor zijn coveralbum waarop hij samenwerkte met verschillende gerenommeerde zangers. Voor deze track vroeg hij Marc Almond, de voormalige zanger van het duo Soft Cell, om de honneurs waar te nemen.
Het resultaat is een sluimerende, dansbare herinterpretatie die het origineel respecteert maar tegelijk een heel andere sfeer oproept. Waar het origineel strijdlustig en direct klinkt, brengt Almond een meer ingetogen, ietwat melancholische lading in het nummer, passend bij zijn reputatie als een zanger die drama en emotie moeiteloos weet over te brengen. De samenwerking tussen twee artiesten die zelf tot dezelfde muzikale generatie behoren als de originele opname, zorgde voor extra herkenning bij een publiek dat opgroeide met beide geluiden. Het is een mooi voorbeeld van hoe een nummer na meer dan veertig jaar nog altijd nieuwe interpretaties weet uit te lokken, en hoe artiesten uit dezelfde tijdsgeest elkaars werk blijven eren.
Naast deze cover kreeg het nummer in de loop der jaren tal van andere invullingen, van ingetogen akoestische versies tot stevigere rockuitvoeringen, wat aantoont hoe flexibel de compositie eigenlijk is. De kern van het lied, de tekst over een liefde die aanvoelt als een strijd, blijkt keer op keer aan te spreken, ongeacht de muzikale invulling die eromheen wordt gebouwd.
Live from Earth
Opvallend genoeg verscheen deze studio-opname als onderdeel van een livealbum. ‘Live from Earth’ werd opgenomen tijdens een uitverkochte wereldtournee die eind 1982 en begin 1983 plaatsvond, en bevatte naast concertregistraties ook twee nieuwe studionummers. Naast de titelsingle stond er ook nog een tweede nieuw nummer op de plaat, geproduceerd door Neil Giraldo en Peter Coleman.
Het album bereikte een plaats in de bovenste regionen van de Billboard 200 en werd uiteindelijk meer dan een miljoen keer verkocht. De combinatie van energieke liveopnames en een gloednieuwe studiohit bleek een gouden formule. Voor veel fans bood het album de kans om de energie van de concerten vast te leggen, terwijl de nieuwe single tegelijk een frisse impuls gaf aan de carrière van de zangeres op een moment dat de muziekindustrie in rap tempo veranderde onder invloed van MTV en de opkomst van synthesizers. Latere heruitgaven van de bijbehorende concertregistratie verschenen op zowel video als dvd, wat de blijvende populariteit van deze periode in haar carrière onderstreept.
We Belong
Een jaar later bewees de zangeres dat het succes van 1983 geen eenmalig moment was. In oktober 1984 verscheen de leadsingle van haar vijfde studioalbum, een nummer met een aanmerkelijk zachtere, meer melodieuze aanpak dan haar eerdere, hardere werk. Geschreven door het songwritersduo Eric Lowen en Dan Navarro, vertelt het lied over twee geliefden die, ondanks tegenslagen, bij elkaar blijven omdat ze simpelweg bij elkaar horen.
Ook deze single werd een wereldwijd succes. In de Verenigde Staten evenaarde het de notering van de eerdere hit door eveneens de vijfde plaats op de hitlijst te bereiken, en ook internationaal deed het nummer het uitstekend, met hoge noteringen in onder meer Zwitserland, Australië, Canada, Ierland en Duitsland. Het leverde de zangeres bovendien een Grammy-nominatie op. Muzikaal gezien vormde het nummer een bewuste stap weg van de eerdere harde rocksound, met meer ruimte voor akoestische gitaren, synthesizers en een ingetogen productie. Het bevestigde dat de artieste in staat was om zich telkens opnieuw uit te vinden zonder haar herkenbare stem en identiteit te verliezen.
Meer dan veertig jaar na de release blijft ‘Love Is a Battlefield’ een van die nummers die moeiteloos standhouden tegen de tand des tijds. Het combineert een tijdloze melodie met een tekst die evengoed vandaag geschreven had kunnen worden, over de strijd en overgave die bij liefde horen. Van de dansvloeren van de jaren tachtig tot de streamingplatformen van nu, en van de originele uitvoering tot de vele covers die erop volgden, blijft het nummer bewijzen dat een goed geschreven lied grenzen van tijd en genre moeiteloos overstijgt. Het is precies dat soort tijdloosheid die het verdient om een echte parel van de popmuziek genoemd te worden.