Er zijn nummers die je meteen herkent aan de eerste paar tellen, en ‘It’s Raining Men’ is daar een schoolvoorbeeld van. Het bombastische intro, de galmende donderslag, de aankondiging dat er een storm van mannen op komst is: het is een van die liedjes die decennia na de release nog altijd elk feest weten op te tillen. Wat weinig mensen weten, is dat het nummer bijna nooit door The Weather Girls werd opgenomen, en dat het pas na jaren van omzwervingen en afwijzingen bij de juiste artiesten belandde. Dit is het verhaal van een lied dat werd geschreven voor een van de grootste discodiva’s aller tijden, maar uiteindelijk wereldberoemd werd gemaakt door twee vrouwen die het aanvankelijk veel te gek vonden om op te nemen.
The Weather Girls
The Weather Girls ontstonden niet uit het niets. Martha Wash en Izora Armstead leerden elkaar al op jonge leeftijd kennen en zongen samen in een gospelgroep voordat ze in San Francisco hun weg vonden naar de popmuziek. In de jaren zeventig werkten ze als achtergrondzangeressen voor de discozanger Sylvester, wiens flamboyante shows en falsetstem een grote invloed hadden op de sound die het duo later zelf zou omarmen. Onder de naam Two Tons O’ Fun tekenden ze in 1979 een platencontract, en die naam, luchtig bedoeld als knipoog naar hun imposante verschijning, paste bij hun exuberante, gospelgetinte discostijl.
Pas na het uitbrengen van hun derde album veranderden ze definitief van naam. Als eerbetoon aan hun grootste hit tot dan toe, en als woordspeling op het onderwerp van die hit, gingen ze verder als The Weather Girls. De naamsverandering bleek een schot in de roos: het duo werd wereldwijd bekend, ook al bleven ze in eigen land vooral een dancefenomeen. Op de Amerikaanse Hot 100 kwamen ze nooit in de top veertig terecht, maar op de dansvloeren van clubs over de hele wereld waren ze onverslaanbaar, met uiteindelijk vier nummer-een hits op de Amerikaanse dancelijst.
Het verhaal van The Weather Girls kreeg in de jaren die volgden veel wendingen. Wash koos voor een solocarrière en werkte mee aan tal van housproducties, terwijl Armstead het duo in de jaren negentig nieuw leven inblies met haar dochter en verhuisde naar Duitsland, waar ze tot ver in de jaren negentig en tweeduizend bleven optreden en opnemen. Armstead overleed in 2004 aan hartfalen, waarna andere zangeressen haar plek innamen en de naam The Weather Girls levend hielden op de internationale toerpodia.
It’s Raining Men
‘It’s Raining Men’ werd geschreven door Paul Jabara en Paul Shaffer, die later bekend zou worden als bandleider van Late Night with David Letterman. Het duo schreef het nummer al in 1979, in slechts één middag, met als eerste gedachte dat het perfect zou zijn voor Donna Summer. Summer bedankte echter, en het lied deed daarna de ronde langs een reeks van de grootste vrouwelijke sterren van die tijd, van Diana Ross tot Cher, en van Barbra Streisand tot Aretha Franklin. Allemaal wezen ze het af.
Toen het nummer uiteindelijk bij Wash en Armstead belandde, waren ook zij aanvankelijk niet overtuigd. Ze vonden het concept te absurd om serieus te nemen. Pas na aandringen van Jabara namen ze het lied op, in nog geen anderhalf uur tijd. Die spontaniteit is precies wat het nummer zijn onbevangen, uitbundige karakter geeft.
Muzikaal gezien is ‘It’s Raining Men’ een mix van hi-NRG, post-disco en gospel, met duidelijke invloeden van soul en de elektronische dansmuziek die eind jaren zeventig langzaam terrein won. Die combinatie was tekenend voor het overgangsmoment waarin de plaat verscheen. Disco was als dominante mainstream-stroming aan het wegkwijnen, maar de energie en de dansbare beats van het genre vonden een nieuw leven in de hi-NRG-geluiden die in de vroege jaren tachtig de clubscene gingen bepalen. Vergeleken met tijdgenoten als Donna Summer of Gloria Gaynor klinkt ‘It’s Raining Men’ minder gepolijst en juist wat rauwer en theatraler, met de gospelachtergrond van de zangeressen duidelijk hoorbaar in de manier waarop ze de melodie naar boven duwen.
Het nummer werd op 10 september 1982 uitgebracht als de eerste single van het album waarmee het duo definitief doorbrak. Commercieel gezien werd het een nummer-éénhit op de Amerikaanse dancelijst, terwijl het op de reguliere Hot 100 bleef steken op een bescheiden positie. Buiten de Verenigde Staten lag dat anders: in het Verenigd Koninkrijk bereikte de single de tweede plaats en werd het bekroond met een zilveren status voor de verkochte aantallen. Ook in tal van andere landen belandde het nummer in de hogere regionen van de hitlijsten, en wereldwijd werden er uiteindelijk miljoenen exemplaren van verkocht. Bij de uitreiking van een grote Amerikaanse muziekprijs kreeg het lied bovendien een nominatie in de categorie beste R&B-uitvoering door een duo of groep.
In de jaren die volgden groeide ‘It’s Raining Men’ uit tot iets groters dan alleen een hitsingle. Het lied werd omarmd als een vrolijk feestnummer voor alle generaties, maar kreeg vooral ook een speciale status binnen de LHBTQ-gemeenschap, waar het al snel werd gezien als een ware hymne. Verschillende muziekmedia plaatsten het in de jaren daarna op lijsten van beste dansnummers en beste debuutsingles aller tijden, een indicatie van hoe stevig het nummer verankerd is geraakt in de popcultuur.
Geri Halliwell
Van de vele covers die in de decennia na 1982 zijn verschenen, is die van de Britse zangeres Geri Halliwell veruit de bekendste geworden. Halliwell, die haar naam had gevestigd als lid van een van de succesvolste meidengroepen ooit, bracht haar versie van ‘It’s Raining Men’ uit als de eerste single van haar tweede soloalbum. Aanvankelijk had ze een ander nummer als leadsingle gepland, maar toen het aanbod haar bereikte om het nummer op te nemen voor de soundtrack van een grote Britse filmkomedie, greep ze die kans met beide handen aan.
De timing bleek uitstekend. De film waarvoor het nummer werd opgenomen, was een van de grootste bioscoophits van dat jaar, en de aandacht daaromheen versterkte het succes van de single aanzienlijk. Halliwells versie ging in het Verenigd Koninkrijk direct naar de eerste plaats van de hitlijst en bleef daar twee weken staan, waarmee het haar vierde opeenvolgende nummer één als soloartieste werd. Ook internationaal sloeg de plaat enorm aan: in verschillende Europese landen bereikte de single eveneens de toppositie, en in totaal werd het wereldwijd haar bestverkochte solosingle.
Waar het origineel van The Weather Girls vooral werd geroemd om zijn onbevangen, bijna losse energie, koos Halliwell voor een strakkere, meer bombastische productie die paste bij de dancepopgeluiden van het begin van de nieuwe eeuw. Critici waren verdeeld over de vergelijking: sommigen misten de speelsheid en de improvisatorische uitroepen van het origineel, terwijl anderen juist de theatrale, energieke aanpak van Halliwell prezen als een eigentijdse herinterpretatie van een tijdloze klassieker. Wat de meningen ook waren, de cover bevestigde vooral hoe sterk het onderliggende lied zelf is: ruim achttien jaar na de eerste release kon het nog altijd moeiteloos aan de top van de hitlijsten belanden.
‘It’s Raining Men’ verscheen als de openingssingle van het derde studioalbum van The Weather Girls, dat begin 1983 werd uitgebracht. Het album droeg de veelbetekenende titel ‘Success’, een naam die achteraf gezien haast profetisch aandoet, gezien het commerciële succes dat de eerste single het duo bracht. Het titelnummer van het album werd zelf ook als tweede single uitgebracht, maar wist het succes van de openingstrack niet te evenaren en bleef steken op een bescheiden notering op de Amerikaanse R&B-lijst.
Het album als geheel weerspiegelt de muzikale identiteit van The Weather Girls op dat moment: uitbundige, dansbare productie doordrenkt met de vocale kracht die beide zangeressen hadden opgebouwd in hun jaren als achtergrondzangeressen en gospelzangeressen. Waar veel discoproducties uit die periode steeds gladder en synthetischer klonken, bleef bij The Weather Girls de nadruk liggen op krachtige, live aanvoelende zang, ondersteund door de kenmerkende productie van de mensen die ook aan de titelsingle hadden gewerkt.
Hoewel ‘Success’ als album niet kon tippen aan het commerciële effect van de eerste single, zorgde het album er wel voor dat het duo definitief op de kaart stond binnen de internationale dancewereld. Het bevestigde bovendien de nieuwe artiestennaam, en maakte van The Weather Girls een geduchte naam op de dansvloer, ook al zou geen enkel volgend nummer ooit de status van ‘It’s Raining Men’ evenaren.
Dear Santa (Bring Me a Man This Christmas)
Nog datzelfde jaar bracht het duo een andere single uit die illustreert hoe ze hun herkenbare thema en toon wisten door te trekken naar een heel ander seizoen: ‘Dear Santa (Bring Me a Man This Christmas)’. Met een flinke dosis humor en dezelfde vrolijke, theatrale zangstijl als hun grote hit, richtten Wash en Armstead zich ditmaal tot de kerstman in plaats van tot het weerbericht, met een verlanglijstje dat weinig aan de verbeelding overliet.
Het nummer werd nooit de wereldwijde hit die ‘It’s Raining Men’ was, maar groeide in de decennia daarna uit tot een geliefde curiositeit binnen de traditie van ongebruikelijke kerstliedjes. Net als hun grootste hit combineert het nummer een speelse, ietwat ondeugende tekst met een productie die stevig leunt op de disco- en gospelinvloeden die de kern van hun geluid vormden. Het feit dat het duo dit thema durfde te herhalen toont dat ze hun herkenbare formule zelfbewust en met een vette knipoog verder uitbouwden, in plaats van te proberen zich radicaal opnieuw uit te vinden.
Meer dan veertig jaar na de release blijft ‘It’s Raining Men’ een van die zeldzame nummers die generatiegrenzen moeiteloos overstijgen. Het is een lied dat werd afgewezen door een rijtje van de grootste zangeressen uit de muziekgeschiedenis, in een halfuurtje werd opgenomen door twee zangeressen die er zelf nauwelijks in geloofden, en uiteindelijk uitgroeide tot een van de meest herkenbare feestnummers aller tijden. De cover van Geri Halliwell bewees bijna twintig jaar later dat het lied ook in een volledig andere muzikale context nog altijd moeiteloos aansloeg, terwijl het originele duo zelf, ondanks een carrière die verder nooit meer dezelfde hoogten bereikte, voor altijd verbonden zal blijven aan die ene onweerstaanbare voorspelling: een kans van honderd procent op mannen.