Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Henry Threadgill, Vijay Iyer, Dafnis Prieto – Fifteen
Henry Threadgill werd geboren op 15 februari 1944. De saxofonist en fluitist is dus 82 jaar. Threadgill geldt daarbij al sinds de vroege jaren zeventig als een van de grootste vernieuwers van de Amerikaanse jazz, door zijn spel op saxofoon en fluit te verrijken met patronen uit rockmuziek. Die vernieuwing leverde hem pas in 2016 volwaardige erkenning op bij het toekennen van de Pulitzer Prize for Music. Al vijftien jaar speelt Threadgill samen met pianist Vijay Iyer en drummer Dafnis Prieto, maar van een album kwam het nooit. Op ‘Fifteen’ horen we drie composities van Threadgill zelf, drie van Iyer en twee van Prieto. De opening ‘Trio Piece’ is van Threadgill en dat is geen gemakkelijke binnenkomer. Houvast ontbreekt door de complexe afwisseling in maatsoorten waarbij fluit en piano op elkaar reageren, maar zonder een herkenbaar thema. Een stuk als ‘I Wanted a Map’ is met een heuse swing wellicht minder avontuurlijk dan de abstracte composities van Threadgill zelf, maar wel prettiger om naar te luisteren. De afsluiter ‘On the Way’ is geschreven door Prieto, die hier zijn Cubaanse afkomst laat gelden en de trommels geselt met Zuid-Amerikaans temperament. Een fraai slot aan een album dat als geheel niet eenvoudig valt te kwalificeren. Juist die sterke afwisseling in de composities maakt van ‘Fifteen’ namelijk ook een wisselvallig album en lastig om door te komen. (Jeroen Mulder) (6/10) (Nonesuch Records)
Fuming Mouth – The Ringing Bell
De Amerikaanse deathmetalband Fuming Mouth brengt na een lange periode van tegenslagen en ziekte van zanger Mark Whelan een ijzersterk album uit genaamd ‘The Ringing Bell’. De grootste verrassing is de komst van drummer Jay Weinberg (ex-Slipknot). Samen met de uitstekende productie van Kurt Ballou is het drumwerk van Jay Weinberg de spreekwoordelijke kers op de taart. In plaats van de show te stelen cijfert Weinberg zich functioneel weg waar nodig, om op de juiste momenten genadeloos hard uit te halen. Luister maar naar een van de betere nummers van het album ‘After Oblivion’ en je begrijpt wat ik bedoel. Verplichte aanschaf voor liefhebbers van lompe hardcore-punk gecombineerd met loodzware moderne deathmetal. (Ad Keepers) (8/10) (Triple B Records)
Gods & Punks – A Shrine by the Sea
De Braziliaanse stoner (prog)rockband Gods & Punks bracht onlangs ‘A Shrine by the Sea’ uit. Hier staan twee epics van 21 minuten en 12 seconden op. Beide zijn onderverdeeld in vier nummers. ‘The Lighthouse’ (kant A) start met het geluid van golven en kalme muziek. De dromerige zang heeft een wat vervormde, vervreemde klank. Aangename, langzame doom-passages worden afgewisseld met Black Sabbath-geïnspireerde riffs. Op de download die ik kreeg, lopen de vier tracks niet mooi in elkaar over. Hopelijk is dat op de LP beter, zo niet, dan is dat best wel storend. ‘Poseidon’ (kant B), is meer psychedelisch. De start is rustig, maar de intensiteit neemt toe. In beide tracks zijn er kalme en heavy delen, de overgangen hiertussen zijn goed. Het orgelspel komt vooral in de luidere gespeelde delen mooi tot zijn recht. Er is lekker veel (bas)gitaar. De percussie is prima, het spel op de cimbalen is regelmatig licht en snel. Zang en muziek zijn prima verdeeld over de headset. Tot slot: de verhouding tussen de muziekstijlen is goed. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) ( Electric Valley Records)
King Gizzard & The Lizard Wizard – Alien Metal
King Gizzard & The Lizard Wizard laten met ‘Alien Metal’ hun gitaren compleet links liggen en storten zich voluit op de dansvloer. Het achtentwintigste studioalbum van de Australische zesmansformatie ontstond uit een late night jamsessie die meer dan een uur duurde, en dat improvisatiekarakter is in elke track terug te horen. Techno, hardcore, house en jungle wisselen elkaar in hoog tempo af, allemaal gefilterd door de psychedelische inslag die de band al jaren typeert. Opener ‘Sapience’ zet meteen de toon met een dreunende beat, waarna de titeltrack ‘Alien Metal’ laat horen hoe ver de band buiten haar comfortzone durft te gaan. ‘Kill For The Steel’ en ‘Level 5’, beide eerder als single uitgebracht, vormen twee energieke hoogtepunten van de plaat. In ‘Superheavy, Supercritical’ en ‘Rapid Alpha Decay’ voelt het alsof je midden in een illegale rave in een verlaten pakhuis staat, compleet met knipperende stroboscopen. ‘Uqt’ en afsluiter ‘Atomic Collapse’ houden het tempo vast tot de laatste seconde. Dit is geen album voor wie op zoek is naar het vertrouwde King Gizzard geluid, maar wie openstaat voor een verrassende zijstap wordt ruimschoots beloond. (Daniel Harris) (7/10) (p(doom) Records)
Chelsea Wolfe – The Dark
Chelsea Wolfe is een songwriter die met ‘The Dark’ haar tiende album aflevert en een van haar toegankelijkste platen tot nu toe presenteert. Haar muziek beweegt zich tussen gothic, folk, doom en elektronica, maar blijft uitnodigend en menselijk, zonder te vervallen in arty-farty afstandelijkheid. Met drumster Jess Gowrie vormde Wolfe in 2020 het eigenzinnige project Mrs. Piss, dat met ‘Self Surgery’ een rauwer en ongepolijster geluid liet horen. Op ‘The Dark’ is daarvan weinig terug te vinden. Opener ‘Cold’ is juist van een grote schoonheid en mogelijk meteen het sterkste nummer van het album. Met ‘Swallower’ laat Wolfe een etherischere kant horen. Haar flexibele stem doet hier denken aan Heather Nova, met een vleugje Cranberries. Door het album heen wisselt ze lichte elektronica af met folky sferen. Het titelnummer ‘The Dark’ roept associaties op met Mariee Sioux. Zo ontstaat een herkenbare, licht doomy, elektronische folkstijl. ‘The Dark’ luistert aangenaam weg, al schuilt daarin ook een valkuil: soms kan de aandacht wat wegdrijven. ‘Dancer in the Sky’ sluit het album af en lijkt zich uitstekend te lenen voor een dancebewerking. Voor extra zweverigheid zijn er VIP-pakketten beschikbaar. (Bart van de Sande) (7/10) (Loma Vista)
