Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Gudinöv – Spin! Buy! Recycle!
De Belgische powerrockgroep Gudinöv brengt ter gelegenheid van hun 25-jarig jubileum het mini-album ‘Spin! Buy! Recycle!’ uit. De plaat bevat vijf nummers en slaat een brug tussen verleden en heden. De eerste twee nummers ‘Number One’ en ‘Recycle’ zijn gloednieuw en worden aangevuld met herwerkte en opnieuw opgenomen songs uit het YEARN’d-tijdperk. Zeer oude nummers dus voordat de band in 2013 een doorstart maakte en ze de bandnaam veranderden in Gudinöv. Het gaat om de nummers ‘Go’, ‘Wish Me Well’ en ‘The Way You Move’. De EP verschijnt bij 3300 RPM Records, het label van vzw Sweet Sounds. Al met al een geslaagd album om het 25-jarige jubileum te vieren. Degelijke powerrock met die typische sound waar onze zuiderburen patent op lijken te hebben. (Ad Keepers) (7/10) (3300 RPM Records)
Take My Breath Away – Denise Donatelli
Stevie Wonder, James Taylor, George Duke, Donald Brown, Larry Goldings, Nathan East. Het is een greep uit de artiesten die je tegenkomt als je ‘Take My Breath Away’ van de Amerikaanse jazzvocalist Denise Donatelli beluistert. Het recept is eenvoudig: men neme bestaande composities en overgiet deze met een jazzsausje. Ze werkte hiervoor samen met pianist Geoffrey Keezer, die tekende voor arrangementen, productie en muzikale leiding. Op zijn beurt benaderde Keezer niet de minste muzikanten onder wie saxofonisten Ron Blake, Donny McCaslin en Sarah Hanahan, gitarist Yotam Silberstein en vibrafoniste Chien Chien Lu. En het resultaat? Een album waar je je onmogelijk aan kunt storen. Het zit allemaal gewoon goed in elkaar. Hoogtepunten zijn ‘As If You Read My Mind’ van Stevie Wonder (het origineel op ‘Hotter Than July’ had al een salsaritme, in het arrangement van Keezer is het tempo flink naar beneden geschroefd, iets dat de compositie prima kan hebben) en James Taylors ‘You and I Again’ dat dankzij een smaakvol strijkersarrangement een volstrekt ander nummer wordt dan het origineel. De geschoolde stem van Donatelli doet de rest. Ze zingt met evenveel gemak uptempo-stukken als ballads, waarin ze dankzij een voortreffelijke beheersing en frasering de stukken een nieuwe ziel geeft. Donatelli ‘leeft’ de teksten. ‘How Deep is the Ocean’ van Irving Berlin is wellicht het beste voorbeeld:: de intimiteit golft met bakken door de speakers. Dan laten we ons graag onderdompelen, ook al zijn de bewerkingen hier en daar best voorspelbaar. Als het met zorg is gedaan, dan hoor je ons niet klagen. (Jeroen Mulder) (7/10) (Savant Records)
Julia Holter – Materia
Julia Holter is met een carrière van inmiddels twintig jaar en elf albums allang geen nieuwkomer meer in het brede muzikale landschap waarin zij zich met haar nieuwe album ‘Materia’ begeeft. Het bijzondere aan Holter is dat ze blijft verrassen en de luisteraar regelmatig op het verkeerde been zet. Als songwriter, producer, componist, kunstenaar en academicus beschikt ze over een veelzijdig palet aan talenten, dat op ‘Materia’ overtuigend samenkomt. Opener ‘The Laugh Is in the Eyes’ zet direct de sfeer voor het ruim een half uur durende album. Een subtiele baslijn weeft zich door de compositie, terwijl Holters stem zich er bijna ongrijpbaar doorheen beweegt, alsof ze door een Chinese tuin dwaalt. ‘My Lost One’ klinkt prettig tegendraads en roept associaties op met Laurie Anderson, waarbij de sax subtiele jazzelementen toevoegt. In ‘Materia 2’ vormt een nasaal, midrange basgeluid de kern. Het doet denken aan Jaco Pastorius’ karakteristieke baswerk op Joni Mitchells ‘Hejira’. Ook in ‘Clepsydra’ gebruikt Holter haar stem nadrukkelijk als instrument, wat aan Laurie Andersons innovatieve ‘O Superman’ doet denken. Het nummer verbeeldt treffend hoe vreemd en buitenaards tijd kan aanvoelen. ‘Materia’ heeft een sterk neoklassiek karakter, waarin smalle klanken, vervreemding en avant-garde samenkomen. Toch blijft Holters experiment toegankelijk. Een intrigerend album dat zich langzaam ontvouwt. (Bart van de Sande) (8/10) (Domino)
Benny Blanco – Hermoso
Benny Blanco brengt met ‘Hermoso’ zijn eerste volledig Spaanstalige album uit, een project waarin de Amerikaanse producer eer betoont aan de Latijnse muziek die hem al jaren inspireert. Acht tracks lang schuift hij tussen cumbia, reggaeton en elektronische invloeden, met een keur aan gasten als visitekaartje. Opener ‘Un Poco Perdido’, met Neton Vega, zet de melancholische toon met een bekentenis vol verlangen en zelfreflectie. ‘Te Olvido (La La)’, samen met zijn vrouw Selena Gomez en Becky G, combineert een stevig cumbiaritme met blazersarrangementen en een refrein dat blijft hangen. In ‘Joven Y Salvaje’ laat Bb trickz een uitbundige, onbezorgde energie horen, terwijl ‘Memoria De Paz’ met The Marías een dromerige, ingetogen sfeer schetst. ‘Ay Bendito’, geproduceerd samen met Ovy On The Drums en met een bijdrage van Mora, ademt een luchtige zomerse stemming. Blanco weet elke samenwerking een eigen kleur te geven, waarbij de artiesten telkens de ruimte krijgen om hun eigen stijl te laten spreken in plaats van zich aan te passen aan één vast concept. Het resultaat is een sierlijk uitgewerkt, kort maar samenhangend album. (Alejandro Garcia López) (7/10) (Interscope Records)
Denzel Curry & Kenneth Blume – ii
‘ii’ is een vervolg op het in 2020 uitgebrachte ‘UNLOCKED’, het eerdere project van Denzel Curry en Kenneth Blume, de laatste toen nog bekend als Kenny Beats. Dat eerste project was een korte explosie van grimy, samurai-achtige beats met strakke straightforward bars. De sound paste binnen de context van zijn tijd, waarin hip-hop en counterculture waren versmolten met internetcultuur en psychedelische cartoons, een fenomeen waar o.a. Denzel Curry een voorloper in was. Hoewel er jaren tussen hebben gezeten, klinkt ‘ii’ als een direct vervolg op ‘UNLOCKED’, maar je hoort duidelijk de zes jaar extra ervaring. Hoewel er nog altijd een gevoel heerst van spontaniteit en harde bars op impactvolle beats met korte lijntjes, hoor je ook meer swing en cadence, alsof het ze de tweede keer makkelijker afgaat. Ze claimen zelfs dezelfde set-up te hebben gebruikt als de eerste keer. De visie lijkt dus hetzelfde, maar de beheersing groter. Je krijgt het pakketje letterlijk ‘bigger and better’ dan de eerste keer: strak in elkaar gezet met een gevoel van gemak en plezier. Een veilige landing van een vlucht die jaren geleden is gestegen. (Alessandro Di Perna) (8/10) (Loma Vista Recordings)
