In twee jaar tijd twee albums uitbrengen is niet iets wat veel artiesten doen. Toch heeft Nederlandse superster Roxy Dekker zich eraan gewerkt met de release van haar tweede studioalbum ‘SUPERSTAR’. Roxy, die toch bekend staat om haar tienermuziek die vooral in de clubs gedraaid wordt, toont hiermee wel aan dat ze weet wat ze doet en dat ze de titel van superster ook waar wil maken. Het is een relatief kort album, bestaande uit acht nummers met in totaal achttien minuten aan nieuwe muziek.
‘Bare Minimum’ begint gelijk met een oude vertrouwde sound, waarin je Roxy haar kopstem een paar keer “oeh” hoort zingen. Hoewel dat niet per se de wowfactor omvat, is de beat, in tegenstelling tot de meeste nummers van het eerste album ‘Mama I Made It’, ruimschoots aanwezig en merk je dat er op de productie ook veel vooruitgang zit. Over haar muziek valt een hoop te zeggen, maar het werkt wel. Met haar loepzuivere stem raakt ze de noten, weet ze het juiste publiek te bereiken en zorgt ze voor heerlijke dansbare nummers.
De wowfactor kan wellicht omgezet worden in een ‘Wauw’-factor, want het tweede nummer, genaamd ‘Wauw’, laat gelijk een indruk achter. Het is een nummer dat perfect in het rijtje van andere soortgelijken zoals De Bankzitters, Turfy Gang of Russo valt, maar dat is juist wat het nummer zo siert. Hoewel de diepgang ontbreekt, laat de 21-jarige Amsterdamse wel merken dat ze weet hoe ze teksten moet schrijven. De fonetische rijm is vrijwel altijd aanwezig en deze sluit perfect aan op de rijm in de melodie.
Naast het enorm dansbare merk je ook dat ze meer invloeden dan ‘simpele’ popmuziek heeft in haar leven. Het begin van ‘Online’ komt erg overeen met de vibe van nummers van RAYE, een artiest waar Dekker onuitgesproken fan van is. De groei in de carrière van de ‘Satisfyer’-zangeres is in dit album wel erg te merken. ze experimenteert langzaamaan met andere stijlen zonder te ver van haar imago vandaan te schuiven.
Waar het album echt als een feest begon, kom je halverwege steeds meer in een rustige flow terecht als luisteraar. ‘Ver Van M’n Bed’ is een combinatie van fantastische vocals, vooral een perfect gebruik van de kopstem, en leuke teksten om een gangbaar geheel te vormen. “In deze kamer zijn alleen jij en ik; verder bestaat er even niks” is het beeld dat ze probeert te vormen, en dat lukt buiten de teksten om nog steeds.
Waar van het eerste album de track ‘Jouw Idee’ (feat. Koen van Heest) de echte tranentrekker was, is het voor ‘SUPERSTAR’ de taak aan ‘Blij :-(‘ om die eer hoog te houden. Vanaf de eerste noot is dat ook direct merkbaar. In eerste instantie is het wederom een simpel liedje over liefdesverdriet zoals we er al duizenden kennen, maar ook deze werkt. Haar kracht ligt vooral in het juist toepassen van haar fantastische stem. Met ‘Blij :-(‘ maakt ze in ieder geval kenbaar dat ze veel meer waard is dan ‘alleen’ ‘Anne Fleur Vakantie’ en ‘Huisfeestje’.
Met ‘Bullshit’ wordt wel duidelijk wat Roxy’s doelgroep is en hoe ze deze probeert te bereiken. Het nummer gaat alleen maar over teruggaan naar de club, het uitmaken van een relatie en vervolgens helemaal van God losgaan en het feestvieren over het feit dat je weer single bent. De studenten die nu losgaan in de club zullen zeker ook los kunnen gaan op deze tune, die ook perfect in de club thuis zou passen.
De titeltrack ‘SUPERSTAR’ is een leuke knipoog naar de vriend van Dekker. Haar vriend, Koen van Heest, is een van de vijf Bankzitters. In hun nieuwste nummer ‘Multimiljonair’ heeft Koen als een van zijn lines “Mijn meisje is dat ook want ze is een superster”. De samenwerking tussen De Bankzitters en Roxy Dekker komt hierin weer goed naar voren en ook hier is goed over nagedacht. Het nummer is wel ietwat eentonig in combinatie met de rest van het album. Ieder nummer klinkt in eerste instantie hetzelfde. Dat haalt de kracht van sommige nummers wel weg.
De albumafsluiter is ‘Crush’. Een nummer met een heerlijke beat waarop je simpelweg niet stil kan zitten. De sfeer klinkt erg als de soulfactor van de befaamde artiest Olivia Dean en dat belooft veel goeds voor het verloop van de carrière van Dekker. Hoewel de nummers over het algemeen eentonig en simpel zijn, weet Roxy het wel voor elkaar te krijgen om de nummers te laten werken. In vergelijking met haar vorige album maakt ze zeker een groei mee en met zo’n stem kan het alleen nog maar beter worden. Het is meer dan logisch dat de Amsterdamse niet meer uit het Nederlandse muziekbeeld weg te denken is en dat zal voorlopig nog wel zo blijven, maar er valt nog veel meer uit haar muziek te halen dan constant hetzelfde riedeltje. (6/10) (Warner Music)