Er zijn bands die na decennia nog steeds muziek maken alsof ze er iets mee te bewijzen hebben, en er zijn bands die simpelweg niet anders kunnen dan doorgaan. Yes behoort zonder twijfel tot de tweede categorie. De Engelse progrock-legende staat na 58 jaar alweer klaar met hun vierentwintigste studioalbum, ‘Aurora’. Vierentwintig. Dat is een getal dat indruk maakt, ook als je niet bijzonder onder de indruk bent van de latere carrière van de band.
De huidige bezetting, Steve Howe op gitaar, Geoff Downes op keyboards, Jon Davison als vocalist, Billy Sherwood op bas en drummer Jay Schellen, is inmiddels de langst aaneengesloten line-up van de band. Schellen trad definitief toe na het overlijden van de legendarische drummer Alan White in 2022, en zijn aanwezigheid is al op ‘Mirror to the Sky’ uit 2023 goed merkbaar geworden. Op ‘Aurora’ is de drummer nog steviger verankerd, en dat geeft het ritmisch fundament van de plaat een zekerheid die eerdere releases na Whites terugtreden nog misten. Howe produceerde zelf, vanuit huisstudio’s en op afstand samengesteld, een werkwijze die eerder als risico had kunnen uitpakken, maar hier verrassend organisch aanvoelt.
Titelnummer ‘Aurora’ opent het album met bijna zeven en een halve minuut aan sinfonisch gitaarspel, zwevende keyboards en Davisons heldere, gladgepolijste stem. Wie hoopte op de knoestige wirwar van ‘Close to the Edge’ of de rauwe urgentie van ‘The Ladder’ zal teleurgesteld achterblijven, maar wie accepteert wat dit Yes anno 2026 is, ontdekt een track die echt sfeer opbouwt. Het cinématografische gevoel van het nummer trekt je mee, ook al klinkt de productie af en toe wat te klinisch afgewerkt. ‘Turnaround Situation’, de tweede single, heeft meer pit: Howes gitaar bijt harder in, de ritmesectie is aanwezig en het refrein heeft een melodische directheid die op het album verder eigenlijk schaars is. ‘Countermovement’, het langste stuk met bijna veertien minuten, is het meest ambitieuze moment en ook het meest verdeeld. De compositie heeft de onderzoekende impulsen die je van Yes verwacht, met wisselende tijdssignaturen en een middengedeelte dat aan Howes solo-instrumentaalwerk doet denken, maar het stuk mist een climax die echt aankomt als een klap.
Waar ‘Aurora’ sterk scoort, is de albumbalans. De korte tracks zoals ‘All Hands on Deck’ en ‘Outside the Box’ voorkomen dat het album in zijn eigen complexiteit wegzinkt, en slotnummer ‘Emotional Intelligence’ heeft iets kwetsbaars en melodisch moois dat Davison’s groeiende bijdrage als componist onderstreept. ‘Love Lies Dreaming’ zit ergens tussen beide uitersten in en is simpelweg een prettig nummer, niet meer en niet minder. De bonusnummers zijn opmerkelijk sterk voor wat doorgaans een verplichting is: ‘Watching the River Roll’ met Sherwoods stem en Howes Portugese gitaar voelt bijna even goed als de officiële albumtracks.
‘Aurora’ is geen comeback en hoeft dat ook niet te zijn. Het is een eerlijk, goed gespeeld en vakkundig geproduceerd album van een band die de eigen erfenis serieus neemt zonder er verlamd door te raken. Of het nieuwe fans trekt, is de vraag, maar voor wie al met Yes is meegegroeid door de decennia heen biedt deze plaat meer dan genoeg reden om aandacht te geven. (8/10) (InsideOut Music/Sony)